Maan en zon

P1240512

Supergroot stond ie gisteravond aan de schemerende hemel. We stootten elkaar aan hier op onze hooggelegen woonkamer. “Zie je hoe groot en mooi ie is?” Waarna ik me richting keuken begaf want er dient op tijd gegeten te worden. En daar werd ik getrakteerd op een fraaie zonsondergang, die ik toen ook maar fotografeerde.

P1240513

Dit uitzicht over de daken is wel vaker op mijn blog te zien geweest. Maar als je, vanuit het keukenraam in het centrum van Delft, een molen kunt zien staan, raak je daar nooit op uit gekeken. Althans ik niet.

Advertenties

De winkel met de leukste naam

p1240379

Aan het Buitenom in Den Haag zit een winkel met de fraaie naam Wempe & Wempe. Bijna dertg jaar geleden opgericht door twee zussen van me die de liefde voor mooi serviesgoed omzetten in een succesvol bedrijf waar je serviesgoed kunt inleveren en tweede hands kunt kopen. Inmiddels is er een andere eigenaar en is de service verder uitgebreid met een webshop. Vandaag was ik er om een deel van ons geraniumservies (klik) weg te brengen. Het wordt niet meer geproduceerd maar er is nog steeds vraag naar. Wempe & Wempe nam het in en bij verkoop delen we de winst. Voor mensen die van mooi gedekte tafels houden of een ontbrekend serviesonderdeel zoeken, is de winkel een hemel op aarde.

p1240383

p1240381

Monumentendag

DSC_0070

Toch zeker in NL wel massaal een monument bezocht dit weekend? Ik ben erg van het binnenkijken en zie in mijn fantasie ook altijd de bewoners voor me. In het Museo Diosesano kwamen we op een verstilde binnenplaats terecht, die recent gerestaureerd is. Dat is goed te zien aan de gloednieuwe koperen regenpijp die nog niet geoxideerd is.

DSC_0069

DSC_0040

DSC_0041

Ik zie ze voor me, brevierende monniken. Kleine prevelende mannen die hun dagelijkse gebeden opzeggen. Met als hoger doel de mensheid te verheffen, het kwaad uit te bannen en zelf de trap naar de hemel te mogen beklimmen. Er valt nog heel wat te bidden.

DSC_0042

Verliefd

DSC_0039

Op de langste avond van het jaar reden we dwars door het Westland terug naar Delft. De maan stond als een enorm koperkleurige bal laag aan de hemel en we waren danig onder de indruk. Zowel van de omgeving als van de twee mensen met wie we de avond doorbrachten. Ieder apart heeft het nodige leed achter de kiezen. Kort geleden hebben ze elkaar herontmoet na meer dan dertig jaar en de vonk is overgesprongen. En hoe! Mensen samen gelukkig te zien, dat doet goed. En dat blije gevoel dat ik er aan overhield, duurt al dagen lang voort. Wat een groot geluk.

Isabel

DSC_0003Ze komt me ’s morgens wekken met een kusje en een knuffel. Bijna vijf jaar is ze en wat een wijsheden komen er uit dat mooie kind. Ze test een nieuw woord uit, het woord ‘eigenlijk’. Ze verwerkt het in bijna elke zin. Dat gaat verrassend goed. Aan tafel benoemt ze de kleuren van onze kleding. Nonno’s gele shirt is de zon, haar vader draagt de hemel en haar moeder, in gestreepte jurk, is een zebra. Na enig wikken en wegen benoemt ze mijn blouse ook. Die is van een onbestemde kleur ergens tussen bruin en groen. Schaduw noemt ze die kleur. Ze is al net zo poëtisch als ze eruit ziet.