Monumentendag

DSC_0070

Toch zeker in NL wel massaal een monument bezocht dit weekend? Ik ben erg van het binnenkijken en zie in mijn fantasie ook altijd de bewoners voor me. In het Museo Diosesano kwamen we op een verstilde binnenplaats terecht, die recent gerestaureerd is. Dat is goed te zien aan de gloednieuwe koperen regenpijp die nog niet geoxideerd is.

DSC_0069

DSC_0040

DSC_0041

Ik zie ze voor me, brevierende monniken. Kleine prevelende mannen die hun dagelijkse gebeden opzeggen. Met als hoger doel de mensheid te verheffen, het kwaad uit te bannen en zelf de trap naar de hemel te mogen beklimmen. Er valt nog heel wat te bidden.

DSC_0042

Advertenties

Verliefd

DSC_0039

Op de langste avond van het jaar reden we dwars door het Westland terug naar Delft. De maan stond als een enorm koperkleurige bal laag aan de hemel en we waren danig onder de indruk. Zowel van de omgeving als van de twee mensen met wie we de avond doorbrachten. Ieder apart heeft het nodige leed achter de kiezen. Kort geleden hebben ze elkaar herontmoet na meer dan dertig jaar en de vonk is overgesprongen. En hoe! Mensen samen gelukkig te zien, dat doet goed. En dat blije gevoel dat ik er aan overhield, duurt al dagen lang voort. Wat een groot geluk.

Isabel

DSC_0003Ze komt me ’s morgens wekken met een kusje en een knuffel. Bijna vijf jaar is ze en wat een wijsheden komen er uit dat mooie kind. Ze test een nieuw woord uit, het woord ‘eigenlijk’. Ze verwerkt het in bijna elke zin. Dat gaat verrassend goed. Aan tafel benoemt ze de kleuren van onze kleding. Nonno’s gele shirt is de zon, haar vader draagt de hemel en haar moeder, in gestreepte jurk, is een zebra. Na enig wikken en wegen benoemt ze mijn blouse ook. Die is van een onbestemde kleur ergens tussen bruin en groen. Schaduw noemt ze die kleur. Ze is al net zo poëtisch als ze eruit ziet.