Leve het buitenleven

Het mooie weer en de lange dagen maken dat we hele dagen buiten zijn. Tijd om iets aan het huishouden te doen, heb ik nog niet vrijgemaakt. Maar vandaag ruim ik daar de maandagochtend voor in. Gisteren zag ik in Gubbio deze wasjes hangen. Toen was het bewolkt, een beetje klammig zelfs,

De weersverwachting voor de komende periode is veel zonneschijn en temperaturen ver boven de dertig graden. Ik dek met het luchtigste beddengoed ons bed opnieuw op, haal een natte lap door de badkamer en de slinger de stofzuiger door het huis. En daar laten we het bij. Hoppa…naar buiten, eens kijken of de was al droog is. †

Sacramentsdag

Uit welingelichte bron weet ik nu dat men vanmorgen om half zes in Cupramontana begon met het neerleggen van het bloemtapijt. Op deze site is uitstekend te lezen hoe dat gebeurt. Ik ben met de schrijfster op Facebook bevriend maar ken haar niet persoonlijk. Daar gaan we nog verandering in brengen, hebben we afgesproken.

Van haar hoorde ik ook dat het feest van Corpus Domini in het Nederlands Sacramentsdag heet. Dat was ik, als ex katholiek, vergeten. Wij zagen vandaag in Gubbio een paar feestelijk geklede Communicantjes, kinderen dus die hun Eerste Heilige Communie deden, dat weet ik dan nog wél. Kerkelijke feesten, ze zijn hier nog volop in het openbare leven terug te vinden. De schilderachtige deuren zijn nog van gisteren maar kon ik niet weerstaan.

Richting het feest

Gubbio versiert zich in de aanloop naar het feest van St. Ubaldo, de patroonheilige van de stad. Woensdag is het zijn naamdag en worden traditiegetrouw drie enorme kandelaars door de stad gedragen en tenslotte in een soort race weer naar de basiliek teruggebracht hoog boven op de Monte Ingino.

De gasten die hier gisteravond arriveerden, hebben al heel wat keer van onze logeeraccomodatie gebruik gemaakt maar nog niet eerder waren ze hier op 15 mei. Dus gaan we ons gezamenlijk in de feestelijkheden storten en hopen we op droog weer, al zijn de voorspellingen niet al te hoopgevend.

Ach, weer of geen weer, het feest gaat door en wij gaan kijken. Bij de winkels zien we al regenjacks uitgestald en de kinderen uit de stad zal het ook niet aan niets ontbreken. We hebben er zin in met z’n allen.

Geel in de hoofdrol

Nog even een foto van gisteravond toen twee trotse meisjes het resultaat lieten zien van de zelfgemaakte pasta die hier te drogen hangt. De gerechten zoals ze op ons bord terecht kwamen, staan op FaceBook onder mijn blog van gisteren, voor wie dat graag wil zien. Ik kan er aan toevoegen dat we echt heerlijk hebben gegeten.

Vandaag is het zonnig. Gelukkig. We hebben uitgebreid over de weekmarkt van Gubbio gelopen, waar ik dit rek met zonnig gele kleding zag. De kratten vol jonge ganzen wekten zowel vertedering als een lichte afschuw vanwege het opeengepakt zitten.

Straks wordt er nog een wandeling gemaakt vanaf de Basiliek boven op de Monte Ingino naar beneden, het centrum van Gubbio. De vakantievierders vermaken zich uitstekend en wij met hen.

Nooit meer kamperen

dsc_0014

De opgeruimde kelderberging had nog één slag te gaan. De doos met kampeerspullen stond onaangeroerd. We gaan nooit meer gaan kamperen. Zeker niet meer op de manier zoals we dat jarenlang hebben gedaan. Dat was in een eenvoudige tent met een nog eenvoudiger keukenuitrusting. Dus kon de thermosfles met koffiefilter, een pannenset en een butagas éénpitter weg. Ik moest lachen om mijn eigen zorgzaamheid destijds. In een klein plat koffertje, dat ook diende als een soort knietafeltje om mijn vakantiedagboekjes te schrijven, vond ik onder meer de checklist, een opvouwbare barbecue, hand-en theedoek, pleisters, luchtbedreparatiemateriaal, een handig boekje en een herinnering aan de laatste camping. Het moet in 2003 geweest zijn. Google translate bestond nog niet, we gingen nooit op zoek naar een internetpunt maar vonden wel een huis in de heuvels bij Gubbio. De rest is geschiedenis. dsc_0018

dsc_0015

Tussen Delft en Gubbio

DSC_0043

Bij een nieuw jaar hoort het gevoel van een schone lei. Zo beginnen we weer opnieuw met tellen in de statistieken van dit blog. Er is nog steeds een stijgende lijn te zien. Dat blijf ik verrassend en fijn vinden. Afgelopen jaar waren er 26.000 bezoekers, het aantal views steeg naar een kleine 134.000. Dank voor al die lezers die de moeite nemen even langs te komen en soms of juist frequent te reageren. Ik voel me met jullie verbonden en blijf mijn kleine stukjes schrijven. Over ons leven in Delft en Gubbio en over alles wat er tussenin gebeurt. Op een mooi 2019!

DSC_0002-002

De Gotthard

IMG_20181102_140601

Vanuit Gubbio rijden we naar de Adriatische kust en dan naar het noorden. Via Milaan komen we in Como waar we Zwitserland inrijden. Daar heb je de Gotthardtunnel. Die is zeventien kilometer lang. Zeventien! Da’s lang hoor. Met de auto rij je hem in een kwartier. De afgelegde kilometers worden aangegeven op borden. Bij kilometer negen realiseer ik me altijd dat we héél diep in een berg rijden. Ik heb gelukkig geen engtevrees maar ik zou hem afraden als je dat wél hebt. Enfin, we zijn weer veilig thuis in Delft na een overnachting in Duitsland. Er valt nog veel te vertellen maar dat komt morgen.

Winterleven

DSC_0010

We nemen weer afscheid van het middeleeuwse Gubbio. De werkzaamheden die we van plan waren te doen, zijn afgerond. Niet dat er niets meer te doen zou zijn, hoor. Bij een oud huis met een flinke lap grond, kun je wel bezig blijven.

DSC_0020

DSC_0007

Het wordt tijd voor ‘zie de maan schijnt door de bomen’. Voor samen met familie en vrienden. Stamppot. Dikke winterjassen en handschoenen. Tijd voor hoog en droog maar niet op de berg. Hoogste tijd voor Delft. We zijn onderweg. En als we morgen gearriveerd zijn, sturen we de Italiaanse buren daarvan een berichtje. Dat hebben ze graag, is dat niet lief?

Onderwerp van gesprek

DSC_0016

We doen een rondje over de markt. Daar hebben we onze vaste kaasboer die de heerlijkste schapenkaas, pecorino,  verkoopt. Verder is het opvallend rustig en ontbreekt minstens de helft van de kramen. Oorzaak is het weer waar ook iedereen over praat.

DSC_0002-001

Nou valt het hier in het centrale deel van Italië nog enigszins mee in vergelijking met het noorden en zuiden van het land. Maar ook in Gubbio is stormschade.

DSC_0009

DSC_0014

Gelukkig zien we een beetje blauwe lucht. Aangezien we morgen olijven gaan plukken en een afspraak hebben met de frantoio, de perserij, is het wel noodzakelijk voor ons dat het droog blijft.