Bijna honderd jaar geleden

Gisteren was ik een dag bij mijn moeder. Afgezien van wat nuttige dingen die ik voor haar kon doen, was er zoals altijd ruim tijd voor gezelligheid. Veel van haar gesprekken gaan over vroeger en we pakten er een foto-album bij. Op de bovenste foto is mijn vader het middelste jongetje. Er volgde nog een vijfde zoon en daarna kwamen er nog twee dochters.

Dit is het complete gezin van mijn moeder, zij is het meisje dat in het midden vooraan staat. De foto’s dateren van eind jaren twintig. Mijn moeder vertelt vaak over de verschillen die er waren tussen beide families. Mijn vader komt uit een echte ambtenaren familie waar regelmaat de klok sloeg. De familie van mijn moeder had bedrijven en ‘de zaak’ ging altijd vóór. En waar mijn vader de punctuele man van de klok was, was mijn moeder wat losser; een ideale combinatie voor ons als kinderen. Ik heb alle vier mijn grootouders gekend, was gezegend met enorm veel tantes en ooms en heb nog steeds heel veel leuke neven en nichten.

In die grote en uitgebreide families is al veel geboekstaafd, we haalden er een dik naslagwerk bij en mijn moeder ploos nog eens wat namen uit van háár tantes en ooms. Wat is het leuk om samen even stil te staan bij waar we vandaan komen.

Brief voor de koning

De opa hier ter plaatse wilde zijn kleinkinderen in de Coronaperiode gaan voorlezen. De keuze voor het boek was tamelijk snel gemaakt want uit verschillende hoeken hadden we gehoord dat het boek van Tonke Dragt zo mooi is. Er werd een you-tube kanaal ingesteld en dagelijks leest de voorleesnonno, zoals we hem noemen, een hoofdstuk of een deel ervan voor en stuurt het filmpje door aan familieleden en andere belangstellenden. Afgelopen vrijdag kregen we van de kleindochters deze zelfgemaakte koekjes met lieve tekst. Grootouders, kinderen en kleinkinderen zijn er voor gemaakt elkaar te knuffelen en komen op dat gebied nu veel te kort. Maar we weten met elkaar toch leuke alternatieven te vinden.

De zondagen in mijn jeugd

Nu ik, samen met mijn ouders, vaak aan het terugblikken ben, gooi ik er nog maar een schepje bovenop. Hoewel ik pas morgenochtend weer bij ze ben, zullen we het vast wel over de vroegere zondagen hebben. Die stonden om te beginnen in het teken van (katholiek) kerkbezoek. Daarna op visite bij een van de grootouders of gezamenlijk wandelen. Tenslotte werd er uitgebreid gekookt en getafeld. Mijn vader, oorspronkelijk als banketbakker opgeleid, vond het heerlijk om te koken en deed dat vaak op zondag. Bij ons, zijn vier dochters, lag meligheid op de loer en op de een of andere manier kregen we het nogal eens voor elkaar om juist aan tafel de slappe lach te krijgen. Het lukte mijn moeder zelden om in de plooi te blijven, waarna mijn vader schokschouderend de keuken in verdween en het toetje ging maken. Op zulke momenten was het niet eenvoudig voor hem om met vijf vrouwen onder één dak te wonen.

Wonderland

DSC_0004-001

Dat was even boffen. Dat ik nou juist vanmórgen bij mijn ouders was toen mijn neef met zijn vrouw hun dochterje aan mijn ouders kwamen voorstellen. Tweeënhalve week is Alice. Het elfde achterkleinkind. Een prachtig meisje van een stel trotse ouders. Mijn zus en zwager werden dus weer opa en oma, voor anderen is zij een nichtje of achternichtje. Ik ben haar oudtante, een aanspreektitel om direct weer te vergeten. Een mooi gezond kindje, deel uitmakend van een grote warme familie. Hoe sprookjesachtig mooi is dat?

DSC_0006

Kind aan waterkant

IMG_20170701_202621

Vandaag nam hij afscheid van de basisschool. Het kind dat ons tot grootouders maakte. Kleinzoon Lucas speelde een romantische rol in de Musical de Wereldreis. Vol overgave was hij als verstekeling aan boord gegaan van het schip waarop ook zijn geliefde verbleef. Het was een onverwacht genoegen dat  ik de voorstelling bij kon wonen en met trots heb ik zitten genieten. Omdat ik gedurende de korte periode in NL alleen maar op het tablet blog en fotografeer, doen we het vandaag met deze foto. Een jongen aan de waterkant, bengelend met zijn benen in het kanaal. Ik probeer de symboliek in te vinden maar die is er nauwelijks.

Werkweek, derde jaargang

DSC_0016

‘Als jullie dit jaar weer een werkweek organiseren, dan komen wij graag’ hadden twee broers ons gemaild. Zij hadden hier al eens, apart van elkaar maar met hun vrouwen, van onze Bed & Breakfast gebruik gemaakt. Die broers zijn volle neven van me. Wij groeiden samen op in Scheveningen. Zij in een gezin met vier jongens, wij met vier meisjes. Toen ik op mijn negende verhuisde naar Den Haag, zagen we elkaar veel minder. Hun vader en mijn moeder waren broer en zus, we hadden dus gezamenlijke grootouders en daardoor veel gedeelde herinneringen. Ook na gedane arbeid hebben we het erg gezellig met elkaar. Kortom: zij kómen hier graag en wij hébben ze hier graag.

DSC_0017

In de marge

p1210734

Vlak voor de voorjaarsvakantie hebben de twee oudste kleinkinderen een margedag. De school wijst die extra vrije dag aan, het onderwijsteam doet aan bijscholing en de kinderen van werkende ouders brengen een dag door bij oma. Na ons uitstapje vanmorgen, daar kom ik volgende week op terug, deden we snel boodschappen en zorgden thuis te zijn voor de storm echt losbarst. We mogen alle drie een half uurtje met I-pad of anderszins in de weer. Daarna doen we weer sociaal. We gaan de grootouderlijke speelgoedvoorraad uitzoeken en herschikken waarna we samen gaan koken. Maar eerst dus in de ruststand.

p1210728

Leven

p1210526

Mijn ouders zijn vandaag 67 jaar getrouwd. Onze schoondochter is jarig, de dochter van mijn zus en zwager ook. Goede vrienden werden vandaag voor de derde keer grootouder en we bezochten vanmiddag een crematieplechtigheid. Een buurman was op zijn eigen feest, na het uitspreken van een prachtige speech, overleden. Dit is dus wel een dag waarin het leven en de dood zich in de volle breedte aan ons presenteerde. Ik begon bij mijn ouders met bloemen en appeltaart en we eindigden in groot gezelschap met een borrel en bitterballen. Waarna we buiten nog een laatste zonnestraal de bomen zagen belichten.