De winter van 21

Precies volgens de verwachting begon het gistermiddag rond twee uur te sneeuwen. Ik was er helemaal op voorbereid, camera binnen handbereik, laarzen instapklaar. Echt heel erg wit werd de wereld niet. Vanuit mijn stoel zag ik de roeiers nog flink uithalen. Maar kijk, dat jongetje heeft wel een reuze sneeuwbal in zijn handen. Laten we maar even naar de Doelentuin lopen, daar blijft de sneeuw wellicht wat beter liggen.

Mmmm…valt toch een beetje tegen. Niet veel meer dan wat poedersuiker op de bomen, niks geen geknerp van onze voetstappen en geen gedempte stilte.

De laatste foto maakte ik aan de achterkant van ons huis, kijkend in de binnentuin. Alleen op het grind in en de plantvakken blijft wat sneeuw liggen. Ik vrees dat de winter van 2021 hiermee al weer over is. Maar leuk was het wel.

Blad in de Doelentuin

Het zachte weer trekt zich terug. Tijd voor kille en donkere dagen. Om vijf uur gaan de schemerlampen aan en gedreven door de donkerte eten we ongemerkt wat vroeger dan we gewend zijn. Opstaan terwijl het nog donker is, valt me niet mee. Mijn biologische klok is kennelijk gevoelig voor het ritme van de jaargetijden. Maar ik trek me er niet al te veel van aan en tijdens een stadsommetje laat ik me zeker niet alleen leiden door bloeiende geraniums en viooltjes. In de Doelentuin was het grind bedekt door afgevallen blad. Het is een van mijn lievelingsplekken hier in de buurt en in alle jaargetijden mooi. Als het dan zo fraai wordt bijgehouden, wandel ik er met nog meer plezier door heen.