Fietsen stallen en ijs eten

Fietsen bepalen het beeld in Delft. Veel inwoners storen zich aan de vastgeklonken rijwielen op plaatsen die er eigenlijk niet voor bedoeld zijn. En inderdaad is het soms een storend gezicht, al zie ik duizend keer liever gestalde fietsen dan geparkeerde auto’s.

Luisterend naar de klachten, heeft de gemeente dit seizoen extra fietsnietjes geplaatst en met een paar platte schuiten in de gracht werden nog meer stallingsplaatsen gecreëerd. Ik heb er nog nooit één fiets in zien staan.

De foto is misschien niet erg duidelijk, het grijze vlak in de gracht is de boot met fietsenrek. Duidelijker is onze beloning na een kleine warme stadsronde.

Delfts Blauw en wauw

Waar een paar jaar geleden nog een lelijk betonnen viaduct was waarover de treinen Delft in-en uit rolden, is nu deze gracht. Daaronder ligt een langgerekte parkeergarage en links van de gracht rijden de treinen, óók ondergronds. Op de plaats van de gele bouwkeet komt nog een bijzonder pand.

Dit is één van de borden waarmee de nieuwe bouwput is afgezet. ‘Uw huis gaat de hele wereld over’ zeggen de reclameslogans. Dat kon wel eens waar zijn. Want wie over een jaar of twee het station nadert en dit Delfts Blauwe appartementencomplex ziet, zal er ongetwijfeld een foto van maken. Het is een kwestie van smaak of je het mooi vindt of een gedrocht. Vooralsnog vind ik het mooi en behoorlijk wauw!

Markt in Delft

20180816_123806

Met een ernstig smoeltje stond Lief zijn zakgeld aan te vullen. Lief. Dat was ook het antwoord op de vraag hoe hij heette. Lief, zei hij en spelde zijn naam. Als dat zijn echte naam is en er geen misverstand tussen hem en mij was, zal hij die naam vaak moeten spellen.

20180816_134821

Zij moest wél lachen toen ik haar vroeg of ik een foto mocht nemen. Je maakt zo’n mooi boeket, voegde ik er aan toe. Dat kan ze inderdaad prachtig, riep de klant die buiten beeld staat. Ze zal Tanja heten, gezien het banier op de achtergrond.

20180709_145123

De gracht is gevuld met waterlelies. Daar pauzeerden mijn vriendin en ik even op een bankje, toen er een telefoontje beantwoord moest worden. Zomaar een rondje Delft op een voor haar gedenkwaardige dag.

Protest

p1210676

Het is van dat niksigge weer. Grauw en waterkoud. Boven de Delftse grachten wordt de feestverlichting weer weggehaald. Op zich een goed teken, de winterse donkerte is voorbij. Toch moest ik mijn toevlucht nemen tot een foto waar de kale bomen de sombere lucht aan het oog onttrekken. Ach, verder amuseer ik me prima met een lange actielijst waar steeds meer vinkjes verschijnen. Nieuw punt op dat lijstje is morgen meedoen met de grote manifestatie op het Haagse Malieveld. Hoe en of ik dat organisatorisch voor elkaar krijg, is nog even de vraag. Maar de behoefte om te protesteren tegen die andere donkerte is groot. En noodzakelijk.

Parcours

dsc_0056

Drie deuren met dikke drangers. En een lange trap met een fietsgoot ernaast. Het levert behalve een allitererende eerste zin ook veel gedoe op vóór ik mijn fiets uit de kelderberging op straat heb. Maar als de hindernissen eenmaal zijn genomen dan peddel ik tevreden door Delft. Ik lever een pakje af en post een brief en maak voor de leuk en de noodzakelijke beweging een  uitgebreider rondje. Meestal fotografeer ik fietsen die aan grachtenbruggen vastgeklonken zijn. Maar deze, die tot diep in hun spaken in de herfstbladeren staan, bekoren me ook wel.

Doelen

P1200608

Het filmhuis ligt op nog geen vijfhonderd meter van ons huis. Het liefst lopen we er via de Doelentuin naar toe. Ik laat het graag zien om aan te tonen dat het heus geen kommer en kwel is met de groenvoorziening in hartje stad. De tot stompjes verworden bomen die ik een paar dagen geleden liet zien, doen dat wellicht vermoeden. Ik denk dat als je leidingen wil vernieuwen in een smalle straat langs een gracht, je zoveel wortels tegenkomt, dat de bomen niet te redden zijn. Op Het Rietveld zijn al nieuwe bomen geplant en het begint weer ergens op te lijken.

IMG_20160527_125410

Taalgebruik

DSC_0040Het was gelukkig droog toen ik vanmorgen naar de kapper liep. Althans; het regende niet. Over een smalle gracht, op een nog smaller stoepje liep ik opgewekt mijn zesweekse knipbeurt tegemoet. Er passeerde een busje dat mij de volle laag gaf door idioot hard door de plassen te rijden. ‘Lul’ riep ik keihard. Zó hard dat een mevrouw vóór me zich omdraaide en ik me genoodzaakt voelde mijn excuus voor dit taalgebruik te maken. Dat was niet nodig, vond ze. We liepen samen een stukje op. ‘Hier ga ik naar binnen, dan droog ik weer op’, zei ik ter hoogte van de kapper. ‘Doe hem de groeten, ik zat er gistermiddag’, riep ze me na. En inderdaad, ze had een leuk en goed geknipt koppie.