Zomaar een ochtend

Dochter Fleur kwam vorige week op de koffie. Daarna liepen we even het centrum in. Hoewel ze momenteel niet bevattelijk meer is en ook Corona niet kan doorgeven, houdt ze zich buitenshuis keurig aan alle regels. Maar samen gearmd lopen, kan weer wel. Zo gezellig en zó gemist. Natuurlijk stopte ze ook braaf toen ik foto’s wilde maken. Kijk hoe apart deze gracht er bij ligt met kale en groene bomen.

De zon was al weer verstopt toen we over de Markt liepen. De Markt, die met alle gesloten horecazaken zichzelf niet meer is. Op het moment dat wij er liepen, werden drie politiemensen geïnterviewd. Ze staan in een halve cirkel en hadden werkelijk alle ruimte. Twee dames zitten, bij gebrek aan een bankje, op de sokkel van Hugo de Groot. Met een nieuw gekocht winterjack onder haar arm kuierden we tevreden terug naar huis om daar een boterham te eten. Geen broodje buiten de deur dus maar dit was al fijn genoeg.

Donker Delft

Zoals gezegd maakten we gisteren ons ommetje pas na het eten. De straten waren vrijwel uitgestorven, we hoorden de klok van de Nieuwe Kerk galmend zijn acht slagen slaan. De spaarzaam verlichte gracht van het Rietveld laat een bijna tijdloos beeld zien. Dat is op het Doelenplein wel anders. Uitbundig is daar verlichting in de bomen gehangen. De associatie met de Delftse Lichtjes Avond ligt voor de hand. Dan is er veel publiek, kerstzang, glühwein en warme chocolademelk. Dit jaar wordt de stad wel versierd maar een evenement is uitgesloten. Eigenlijk is het zomaar op ons eigen moment een beetje door de straten zwalken, ook wel prettig. Al gun ik de plaatselijke middenstand en restauranthouders hun commerciële feestje dit jaar nog meer dan andere jaren. Vanavond halen we een Indonesische maaltijd bij de toko. Hen ondersteunen we van harte. Ook al omdat het zo heerlijk smaakt.

Zwoel

Windstil en nog een graad of vijfentwintig. Het was donderdag een uitgelezen avond om op de terrasboot van De Pelicaan aan de Verwersdijk te gaan eten. Ruime plaatsen, aardige bediening maar bovenal een goede Mediterrane keuken. Vanaf onze plaats keken we zo de autovrije Doekenstraat in. Af en toe zwom er een meerkoetje of wilde eend tussen de waterlelies door, happend naar wat kroos. Heel even was er letterlijk wat deining toen bij een ander gaste tot twee maal toe een wesp haar mond in en uit vloog. De vrouw bleef kalm maar stond wel even met de menukaart te wapperen en werd daarbij geholpen door mensen aan de tegenoverliggende tafel. De wesp verdween, de eenden ook en in het weer kalme grachtenwater zagen wij de zon in het water schijnen.

Regenboogbrug

Sinds kort heeft Delft een regenboogbrug. Zodra je het station aan de centrumkant uitkomt, zie je hem liggen. Ik vind dat een fantastisch initiatief want Delft laat zien achter de LHBTI-gemeenschap te staan. Die afkorting staat voor Lesbische vrouwen, Homoseksuele mannen, Biseksuelen, Transgender en Intersekse personen. Tot op heden liep ik nog wel eens vast bij het uitspreken van LHBTI maar van nu af aan niet meer. Net zo min als we tolereren dat mensen uit deze groep gediscrimineerd worden. Om maar te zwijgen over mishandeling. Als je dan nog een klein stuk naar links loopt om de eerstvolgende gracht naar het centrum in te slaan, kom je dit stel (klik) tegen. Vanwege de Corona- maatregelen staan ze inmiddels op gepaste afstand van elkaar. Ik zeg: welkom in Delft.

Op familiebezoek

Al een paar dagen gaan we op bezoek bij de familie Meerkoet die hier vlakbij in een gracht een rommelig nest bewonen. Met zoveel plastic er in dat mijn medewandelaar het er met alle liefde uitgetrokken had. Maar dat doe je natuurlijk niet, wie weet verstoor je het hele broedsel. Enfin, Ma zat op zes eieren, dat zagen we toen ze even ging verzitten. Een paar dagen later zwommen er drie jonkies, die ze af en toe nog onder haar vleugels propte samen bij de overgebleven eieren. Pa zorgde voor het grut.

Gisteren zagen we nog steeds drie jongen maar Pa en Ma waren nu samen op voedseltocht en het nest was leeg. Wat is er gebeurd? Is de reiger langs geweest? Kan het ook zijn dat de eieren niet levensvatbaar waren en daarom uiteindelijk verlaten zijn? Meerkoeten leggen tussen de vijf en tien eieren per keer. Overleven de jongen het niet dan is een tweede en zelfs derde broedsel mogelijk. We blijven het gezin volgen en ik hoop binnenkort van het jonge spul wat betere foto’s te kunnen.

Nu het er nog hangt…

…kan ik nog wel even wat versierde huizen laten zien. In de smalle straten van Delft en langs grachten waar auto’s geparkeerd staan, is het vaak niet eenvoudig om recht voor een gevel te staan om een foto te maken.

Gelukkig zijn veel straten in het centrum autovrij, zoals de Papenstraat waarin Het Papenhuys is gelegen. De versierde deur zal wel toegang geven tot de bovenliggende etage.

Deze klassiek versierde gevel aan de Voldersgracht zit naast een lelijke gevel, die ik om esthetische redenen maar niet in beeld breng.

Het fraaie klok-of halsgeveltje met daaronder de ouderwetse sigarenzaak van Renssen staat ook in schril contrast met de lelijk strakgetrokken winkelgevels aan het Vrouwjuttenland. Ach, ik pik gewoon de krenten uit de pap en kijk vooral naar de zorgvuldigheid waarmee men zijn huis heeft versierd. Mooi toch?

Fietsen stallen en ijs eten

Fietsen bepalen het beeld in Delft. Veel inwoners storen zich aan de vastgeklonken rijwielen op plaatsen die er eigenlijk niet voor bedoeld zijn. En inderdaad is het soms een storend gezicht, al zie ik duizend keer liever gestalde fietsen dan geparkeerde auto’s.

Luisterend naar de klachten, heeft de gemeente dit seizoen extra fietsnietjes geplaatst en met een paar platte schuiten in de gracht werden nog meer stallingsplaatsen gecreëerd. Ik heb er nog nooit één fiets in zien staan.

De foto is misschien niet erg duidelijk, het grijze vlak in de gracht is de boot met fietsenrek. Duidelijker is onze beloning na een kleine warme stadsronde.

Delfts Blauw en wauw

Waar een paar jaar geleden nog een lelijk betonnen viaduct was waarover de treinen Delft in-en uit rolden, is nu deze gracht. Daaronder ligt een langgerekte parkeergarage en links van de gracht rijden de treinen, óók ondergronds. Op de plaats van de gele bouwkeet komt nog een bijzonder pand.

Dit is één van de borden waarmee de nieuwe bouwput is afgezet. ‘Uw huis gaat de hele wereld over’ zeggen de reclameslogans. Dat kon wel eens waar zijn. Want wie over een jaar of twee het station nadert en dit Delfts Blauwe appartementencomplex ziet, zal er ongetwijfeld een foto van maken. Het is een kwestie van smaak of je het mooi vindt of een gedrocht. Vooralsnog vind ik het mooi en behoorlijk wauw!

Markt in Delft

20180816_123806

Met een ernstig smoeltje stond Lief zijn zakgeld aan te vullen. Lief. Dat was ook het antwoord op de vraag hoe hij heette. Lief, zei hij en spelde zijn naam. Als dat zijn echte naam is en er geen misverstand tussen hem en mij was, zal hij die naam vaak moeten spellen.

20180816_134821

Zij moest wél lachen toen ik haar vroeg of ik een foto mocht nemen. Je maakt zo’n mooi boeket, voegde ik er aan toe. Dat kan ze inderdaad prachtig, riep de klant die buiten beeld staat. Ze zal Tanja heten, gezien het banier op de achtergrond.

20180709_145123

De gracht is gevuld met waterlelies. Daar pauzeerden mijn vriendin en ik even op een bankje, toen er een telefoontje beantwoord moest worden. Zomaar een rondje Delft op een voor haar gedenkwaardige dag.

Protest

p1210676

Het is van dat niksigge weer. Grauw en waterkoud. Boven de Delftse grachten wordt de feestverlichting weer weggehaald. Op zich een goed teken, de winterse donkerte is voorbij. Toch moest ik mijn toevlucht nemen tot een foto waar de kale bomen de sombere lucht aan het oog onttrekken. Ach, verder amuseer ik me prima met een lange actielijst waar steeds meer vinkjes verschijnen. Nieuw punt op dat lijstje is morgen meedoen met de grote manifestatie op het Haagse Malieveld. Hoe en of ik dat organisatorisch voor elkaar krijg, is nog even de vraag. Maar de behoefte om te protesteren tegen die andere donkerte is groot. En noodzakelijk.