Hartekreet

Het lijkt net of het vrouwtje van de bovenste foto de tekst daaronder leest. Het beeld van de vrouw die zo mismoedig naar beneden staart zag ik in maart in Gorinchem. Ze zit tussen de kale stammen van een blauwe regen (?) en kijkt eigenlijk door een glazen dak naar het daar onderliggende terras. De foto zat nog in mijn archief en combineert wel lekker met de kreet die ik van de week tegenkwam bij Molen de Roos in Delft. Ik maak er mijn nieuwe lijfspreuk van:

Haar haren werden grijs

ze kreeg overal rimpels

maar haar hart bleef jong

Wie is Hendrick Hamel?

We hadden geen idee, maar we kwamen hem overal tegen in Gorinchem. Een grote plaquette in de straat waarin zich ook het aan hem gewijde museum bevindt, geeft al de nodige informatie. Na een schipbreuk zat hij samen met 34 overlevenden dertien jaar vast in Korea. De koning nam ze in dienst als lijfwacht en onderhield hen voor lange tijd. Ze leerden Koreaans en verdienden geld met bedelen en het vertellen van verhalen. Sommigen stichtten daar een gezin. Uiteindelijk lukt het Hendrick Hamel en zeven anderen te ontsnappen en met een klein scheepje voeren zij naar Japan waar zij zich meldden bij de handelspost van de VOC.

Het boek dat Hamel schreef maakte Korea bekend in West Europa want het verscheen niet alleen in het Nederlands maar ook in het Engels, Duits en Frans en werd een bestseller. Voor de Koreanen is Hamel zó belangrijk dat alle kinderen tijdens de geschiedenislessen over hem leren. Er zijn in Korea drie musea aan hem gewijd.

Het Hamelhuis was uiteraard gesloten maar we hebben beslist een reden om nog eens terug te gaan naar Gorinchem.

Spannende ontsnapping

Vandaag is het precies vierhonderd jaar geleden dat Hugo de Groot in een boekenkist ontsnapte vanuit Slot Loevestein. We komen Hugo vaak tegen want zijn standbeeld staat meer dan levensgroot op de Markt in Delft. Slot Loevestein kwamen we vorige week tegen toen we op de uiterwaarden van de Waal naar de overkant keken. Tijdens zijn gevangenschap, die hij studerend door mocht brengen, kreeg deze rechtsgeleerde boeken vanuit Gorinchem aangeleverd. Zo ontstond ook het idee om te ontsnappen in die boekenkist. Al op elfjarige leeftijd ging hij in Leiden rechten studeren en nog steeds wordt hij gezien als de grondlegger van het zeerecht zoals dat nog steeds geldt. Het is dus een Delftenaar waar we best een beetje trots op mogen zijn. En wat zal de goede man vierhonderd jaar geleden blij geweest zijn toen hij eindelijk uit die kist kon kruipen.

Ons zolderappartement

Misschien is het wel leuk als ik ook nog even laat zien hoe ons appartementje in Gorinchem er uit zag. Op de derde etage, 54 treden hoog, zonder lift. Goed voor de conditie. Het was van vele gemakken voorzien en sfeervol bovendien. Er zat een prima keuken in en we hadden onze boodschappenkrat gewoon in zijn geheel meegenomen. De wijnboer alias de belastingman klapte ’s avonds de laptop open en hield dan kantoor aan de grote eettafel.

Zo hadden we een paar dagen een uitvalsbasis die direct als thuis aanvoelde. Heel wat leuker dan in een onpersoonlijke hotelkamer, vinden we. De eigenares had verse bloemen neergezet en de inrichting bevatte heel wat voorwerpen die ze van verre reizen had meegenomen. Op zestig kilometer van ons huis waren we toch even in een andere wereld.

Stil in Gorinchem

Tamelijk toevallig kregen we de Dalempoort in het vizier. De laatst overgebleven stadspoort in deze vestingstad. Daarachter bevinden zich uiterwaarden van de Boven Merwede. Met een paar hondenuitlaters sopten we over het drassige grasland en lieten de ruimte op ons inwerken.

Molen De Hoop zagen we alleen van een afstandje. Verder dwaalden we, zoals we dat graag doen, zonder vast plan door Gorinchem. We vonden een fantastische bakkerij waar we koffie to go kochten en een lekkere groentenquiche voor het avondmaal. Naast de ‘verplichte’ foto’s van historische hoogtepunten, verlustig ik mij aan fraaie steegjes en doorkijkjes. We missen wel de levendigheid uit het pré coronatijdperk. Het is niet anders.

In Bethlehem

Je hoeft natuurlijk niet persé naar Gorinchem om boeken te kopen. Maar nu we een paar dagen in dit vestingstadje verblijven en we bovendien hoorden van een vriendin dat hier in een historisch pand de literaire boekhandel de Mandarijn gevestigd is, maakten we gisteravond al een afspraak voor een bezoekje vandaag.

Jarenlang was hier een museum in het oorspronkelijk als patriciërswoning gebouwde pand. De naam Dit is in Bethlehem komt van een beeldhouwwerk dat de gevel siert in de vorm van een kersttafereel. Met de eigenares van de boekwinkel hadden we een leuk gesprek. Sinds kort is ook de Historische Vereniging Oud Gorcum vertrokken uit dit hoge pand. De boekhandelaarster doet nu een voorstel om er (voor) leeskamers van te maken, schrijflessen te gaan geven en soortgelijke activiteiten. Het lijkt mij een uitstekend plan want de lees- en schrijfvaardigheid van de jeugd holt hard achteruit, is onlangs nog weer eens vastgesteld. Wij kochten er drie boeken, daar kom ik binnenkort nog wel eens op terug. Ze liggen mooi te zijn op de sitetable in ons sfeervolle tijdelijke appartement.

Dodenherdenking

IMG_20140429_165908

IMG_20140429_165855

Toen we afgelopen dinsdag in Gorinchem waren, zag ik dit gedicht met als titel Sterretje op een muur staan. Gehaast als ik was, zette ik het op de foto zonder het echt aandachtig te hebben gelezen. De strekking is mooi, het gedicht maar matig. Maar wel weer heel toepasselijk voor vandaag. Terwijl mijn vader op de Waalsdorpervlakte aanwezig is, reizen wij naar Duitsland, van waaruit we morgenochtend vroeg weer naar Italia viegen. Voor het eerst sinds jaren hebben we een activiteit om acht uur, heel vreemd. Maar aan de slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog denken kan altijd en overal. Ook in Duitsland.