Met de deur in huis vallen

Nu onze straat zodanig is afgesloten dat het zelfs voor voetgangers onmogelijk is te passeren, vervalt onze bruggenloop ook. In plaats van langs de ránd van het centrum te wandelen, lopen we er nu doorheen. Gisteravond, na een dag zonder veel beweging, had ik behoefte om even de benen te strekken en liepen we onze nieuwe route in het donker. Dat is nog even wennen. Niet de route maar die donkerte. Gelukkig heb ik eerder al foto’s gemaakt van ons nieuwe rondje. We passeren ook een voordeur waar een gedicht op staat. Dat huis stap je volgens mij altijd binnen met een glimlach en een goed gevoel. En daar moeten leuke mensen wonen, kan niet anders.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-atribuut; de bestandsnaam is dsc_0031-2.jpg

Buiten vaart de binnenvaart…

Op de kadehekken van de Koepoortbrurg staan gedichten. Het werk aan ‘onze’ kant van de brug heb ik op mijn blog al eens laten zien. Vandaag nam ik eindelijk de moeite om ook eens de andere kant te bekijken. Fleur Fok, die aan de overkant is opgegroeid en leerde steppen op de Koepoortbrug, schreef dit gedicht dat de wedstrijd van de Stichting Brugwachtershuisjes uitschreef. Ik laat hier het laatste couplet zien. Inmiddels heeft zij haar studie natuurkunde afgerond en Delft verlaten. Maar hoe fantastisch is het voor haar én voor de voorbijgangers, dat de brug dit gedicht met ons deelt.