Kleine reünie

We hadden een hele goede reden om vandaag naar Friesland te rijden. Daar logeerden zwager en schoonzus uit Colombia bij ons nichtje en haar man. Vanwege de geboorte van een kleindochter waren ze een maand in NL en morgen vertrekken ze al weer. Natuurlijk wilden we elkaar graag ontmoeten want de familie reünie die in Cuba had zullen plaats vinden was vanwege Covid niet doorgegaan en we zagen elkaar voor het laatst in 2017. Hoewel we elkaar samen met de familie uit Australië wekelijks beeldbellen, gaat er toch niets boven het echte menselijke contact. Kijk hoe leuk de broertjes het vinden weer eens naast elkaar te zitten.

We kregen een rondleiding over het terrein van onze nicht, die samen met haar man honden opleidt en (internationale) wedstrijden organiseert in hondenfrisbee. Kijk maar eens op deze site, als je daar meer over wil weten. Een heel leuk bedrijf in een hondenwereld die wij eigenlijk niet kennen. Enfin, uitgepraat waren we natuurlijk nog niet maar er bestaan voorzichtige plannen voor een uitgebreidere reünie in 2022 en tot het zover is, bellen we elkaar elke week weer.

Niet veel wijzer

Met dit lenteweer zijn er veel mensen buiten. Het leek me een goed moment om nog eens uit te zoeken wie de man op de muurschildering is, waar een tijd geleden verse bloemen bij lagen. Ik sprak een leuke jonge man aan. Hij woont hier nog niet zo lang, was vanwege de liefde vanuit Friesland naar Delft gekomen. Ook hij had er in januari met verwondering naar geleken en navraag gedaan in de buurt. Een naam wist hij niet maar het bleek een buurtbewoner die veel voor de wijk had gedaan en op wiens sterfdag bloemen worden neergelegd. Veel wijzer werd ik dus niet maar we hadden een aardig gesprek en hij heeft het erg naar zijn zin hier in Delft, voegde hij toe. En dat hebben we gemeen. Want een korte buurtwandeling langs de rand van het centrum levert me dit soort plaatjes op. Ik kan me nauwelijks een fijnere woonomgeving voorstellen. Domweg gelukkig in Delft dus.

Het kind in mij

Helaas geen intocht volgende week in Delft. Normaal gesproken vaart hij voor ons huis langs en staan wij langs het kanaal te zwaaien met de kleinkinderen. Om toch in de Sinterklaasstemming te komen, keek ik vandaag op TV naar zijn aankomst in Nederland. Wat was dat knap gedaan met alle beperkingen dit jaar. De Sint werkt thuis en woont in het Pietenhuis dat staat in Soestdijk. Daar werd een defilé gehouden met rake verwijzingen naar het verleden. Diverse burgemeesters met een kleine delegatie kinderen maakten hun opwachting en boden tekeningen aan die heel veel kinderen eerder deze week naar hun burgemeester hadden opgestuurd. Een traditionele krentenwegge werd aangeboden en er kwamen boeren op trekkers langs met eten voor het paard Ozosnel (die naam!). Even leek het erop dat er een blokkade was, waardoor de bus uit Friesland was opgehouden. Dat bleek een misverstand; de kade waar de stoomboot aanmeerde had de naam Dieuwertje Blokkade gekregen omdat zij al twintig jaar het Sinterklaasjournaal presenteert. Plaatsnamen als Zwalk, Mekkeren en Ubenterweer, zo ging het maar door. Ik heb me kostelijk geamuseerd, ben helemaal in de stemming en geloof nog steeds in Sinterklaas.

Vooral ook zon

DSC_0002

Afgelopen week leerde ik er twee nieuwe woorden bij. Plucheplakker en circulatie economie. Dat eerste woord hoeft geen uitleg, het lijkt me duidelijk in welke context dat in het nieuws was. Maar mooi is het wel, dat wóórd. Dan las ik een artikel over een brug die recent in Friesland overbodig was bij de ene gemeente en herplaatst kon worden in een andere. Men is aldaar een systeem aan het opzetten van vraag en aanbod op andere schaal dan bij kringloopspul. Circulatie economie dus. Fantastisch, leve het hergebruik. In eigen huis zette ik in een zonnige werkkamer twee kringlopertjes op de foto. De stoel is een nieuw project waarover binnenkort meer. Zomaar dingetjes om blij van te worden. Behalve van die plucheplakker zelf.