In de spiegel

Soms ontdek ik ineens een thema in mijn foto’s. Dan komt een zelfde onderwerp een paar maal terug. In Ravenna hangt deze straatspiegel. De kleuren en de deur waarvoor we staan, zijn onmiskenbaar Italiaans naar mijn idee.

Ook deze komt uit Ravenna maar dat is nergens aan te zien. We spiegelen in een donkere winkelruit. Omdat ik daar voortdurend de camera in de aanslag had, ga je op een bepaald moment een beetje melig doen, hè? Ik hou alleen van spiegels omdat ze een ruimte groter doen lijken. Ik ben er niet zo van om mezelf erin terug te zien. Toch kon ik het kennelijk niet laten toen ik afgelopen week in Delft de lift in stapte om beneden op straat een paar foto’s te maken, waaronder de kopfoto van mijn blog. Die kop heeft in elk geval veel meer kleur dan die van mij.

Dub be le tul le pen

 

DSC_0001-001

Die fotocamera binnen handbereik zorgt ervoor dat ik vrijwel altijd de bloemen in huis fotografeer. Vreemde afwijking zullen jullie denken. Klopt. Maar ik geniet er dus dubbel en dwars van. En dan zeg ik het ook nog vaak hardop tegen mijn huisgenoot, de man hier ter plaatse. ‘Kijk eens hoe ver ze open staan. Wat een aparte kleur, hè. Hebben ze nog genoeg water? Vandaag zijn ze op z’n mooist.’ Dat soort dingen roep ik dus voortdurend. We kregen ze zaterdag en ik laat bij deze graag aan de gevers weten dat ik er niet over uitgekletst raak. Zo mooi!

DSC_0006

DSC_0008-001

Skype

WIN_20140930_202238
Terwijl ik gisteravond probeerde een skype-verbinding tot stand te brengen, vond ik ook de fotocamera-knop op mijn laptop. Vóór ik het wist stonden er vier portretoto’s in mijn eigen archief. Dat is schrikken. Drie heb ik ogenblikkelijk verwijderd. Waarom ik er dan toch één plaats? Geen andere inspiratie vandaag. En die oorbel waar het licht zo Vermeer-achtig opvalt, die deed het hem voor mij.