Troostrijke limoncello

De citroenschilletjes hadden de pure alcohol behoorlijk gekleurd. Het eerste deel van de bereiding had ik in Italie al gedaan. Ook toen gebruikte ik er een regendag voor. Het flinterdun schillen van de citroenen was nog het meeste werk, er mag namelijk geen wit vruchtvlees mee geschild worden vanwege de bitterheid ervan. De alcohol moet na ten minste 14 dagen worden verdund met suikerwater en daarna door een doek gezeefd. De officiële hoeveelheden zijn de schil van acht citroenen, 1 liter alcohol, 1 1/2 liter water en 1 kilo suiker. Dat heb ik gehalveerd omdat ik drie (enorm grote) citroenen tot mijn beschikking had.

Gisteren en vandaag maakte ik het af. Omdat ik geen etiketten in huis had, heb ik labels geschreven en aan de flesjes gehangen. Natuurlijk heb ik ook geproefd en ik vond het zoet en lekker. Nou niet allemaal vragen om ook een flesje want ze zijn al vergeven. En er zijn maar een paar gelukkigen waaronder uiteraard de citroenleveranciers.

Pluk 5

DSC_0006Daar staat ie dan. Een damigiana met vijf liter wijn uit eigen gaard. Het borrelt en bruist nog steeds erg gezellig in de fles en het waterslot zorgt ervoor dat de lucht kan ontsnappen. Het ziet er uit als echte wijn en zo ruikt het ook. ’t Mag dan niet erg veel zijn, we hebben het toch maar geflikt. “We’ is hier natuurlijk volkomen onterecht gebruikt, het is mijn eigen wijnboer die met grote inzet zijn eerste Italiaanse wijn heeft gemaakt. Al jaren drink ik geen alcohol meer, maar voor deze godendrank ga ik een uitzondering maken. Pas volgend voorjaar zal het zover zijn, tegen die tijd verschijnt Pluk 6.