Italiaanse fotograaf

Het enige echt culturele uitstapje dat we in Parijs maakten, voerde ons naar het Museum Jeu de Paume. Ook vijftig jaar geleden stond het op ons programma. Nu kozen we er een kille en bewolkte dag voor uit. Er was een fototoonstelling te zien van Luigi Ghirri, die ik graag wilde zien. Ogenschijnlijk heel eenvoudige foto’s, gemaakt in de jaren zeventig en in groot contrast met de geënsceneerde foto’s die ik onlangs zag van Erwin Olaf.

Het zijn normale en dagelijkse taferelen in een strak kader. In veertien series zagen we zo’n vierhonderd foto’s. Niet het Italië uit de toeristenfolders maar eenvoudige werkelijkheid soms zelfs met plastic palmbomen. Ik neem me voor vaker met zijn ogen te kijken als ik fotografeer.

Erwin Olaf. Eindelijk.

We hadden het al lang geleden afgesproken; zoon Vincent en ik zouden samen naar de dubbeltentoonstelling van Erwin Olaf gaan in Den Haag.

Wat hebben we er vanmorgen van genoten. We waren vroeg, alle tijd om de catalogus door te bladeren. We vonden uiteindelijk ook Vincent’s favoriete foto en hij liet het aan mij over hem daar te fotograferen. Zijn nieuwe profielfoto, begreep ik.

Ik kocht geen catalogus maar wel een kaart van een foto die mij enorm aanspreekt. De beide tentoonstellingen in Gemeente Museum en Foto Museum geven een fraai beeld van de ontwikkeling die Erwin Olaf in veertig jaar doormaakte. We vonden het zeer de moeite waard. En uiterst gezellig bovendien.