Siena

In 1988 waren we voor het eerst in Siena. En voor het laatst trouwens ook. We reisden toen met onze Australische familie door Europa om in Rome te eindigen. De vier meereizende kinderen waren tussen de acht en veertien, het was augustus, het was snikheet. Het werd tijd om de stad nogmaals te bezoeken dus. De Duomo, de dom, liet ik al zien. Maar wie Siena bezoekt kan natuurlijk niet om het Piazza del Campo heen. Het schelpvormige plein is vooral bekend vanwege de paardenren waarbij gestreden wordt om de Palio (het vaandel). Sinds 1633 wordt dit spektakel twee keer per jaar gehouden.

Het Palazzo Publico werd in 1310 gebouwd als paleis en is tegenwoordig Gemeentehuis en museum. Ons verzadigingspunt wat kunstkijken betreft was met een bezoek aan de Duomo al bereikt, dus we bekeken dit prachtige bouwwerk met de elegante toren alleen van de buitenkant. En mensen kijken hè. Ook altijd fijn. Mensen die zomaar gaan zitten op dit plein en de schoonheid ervan op zich in laten werken. Of een beetje gaan spelen. Wij hielden het bij kijken, lopen, foto’s maken en herinneringen ophalen.

Kunst op de vloer

Voor we naar Toscane reden, informeerde ik me even op de site van Ciao Tutti. Daar las ik dat tussen half augustus en begin oktober de vloer van de Duomo te bezichtigen is (klik). De rest van het jaar is deze vloer deels afgedekt omdat het slenterend publiek teveel beschadiging en slijtage veroorzaakt. Het was inderdaad wel heel erg de moeite van de wachtrij waard.

Mij vallen dan ook altijd wat vreemde zaken op. Zoals hier een afbeelding waar kennelijk later een marmeren afscheiding overheen is geplaatst. Het zal zeker geen belangrijk personage geweest zijn die het onderspit heeft moeten delven. En wat te zeggen van deze?

Hier wordt een mand met sieraden geleegd. Als de achterliggende gedachte eenvoud is beter dan opsmuk is, kan ik me er wel in vinden. Zoveel kunstschatten bij elkaar als in deze overweldigende kerk in Siena, maakt een mens wel nederig. Het is groots wat daar verricht is en we hebben het met open monden lopen bewonderen. Al zag je daar niets van achter onze mondmaskers.