Delftse (be)spiegeling

Na elf uur vanmorgen was er iemand in De Winkel zodat ik het gisteren telefonisch bestelde voorwerpje af kon halen. Op FB had ik van blogvriendin Els de tip gekregen dat het Meisje met de Parel in kerstbal-achtige vormen bestaat. Ach, denk ik dan: ik heb genoeg neppe meisjes, ik wil er niets meer bij hangen. Maar de verzamelaarster in mij kreeg toch de overhand.

Op de terugweg naar huis zag ik deze kerstversieringen met Delfts Blauwe attributen. De spiegelende ramen maken het lastig om te fotograferen maar deze donkere en regenachtige dag kan nog wel wat vrolijke versiering gebruiken. Al is de kerstperiode na Driekoningen afgesloten, de moeite die men heeft gedaan om raam en deur toepasselijk te versieren, beloon ik hierbij nog even.

Leuke heks

foto Wikipedia

La Befana is een figuur uit de Italiaanse folklore. In de nacht van 5 op 6 januari brengt ze snoepgoed naar de kinderen, als die tenminste lief zijn geweest. Wie stout is krijgt van haar as en kolen. Kinderen hangen hun sokken aan de schoorsteenmantel en zetten voor deze lieve oude vrouw een bord met een mandarijntje, een sinaasappel en een glas wijn klaar. De volgende ochtend is het maal door haar verorberd en staat haar handafdruk in as op het bord. De cadeautjes wachten in de sok, en altijd ligt er ook een beetje kolen of as onder in de sok, want geen enkel kind is het hele jaar door braaf geweest. Het bijbehorende versje vertelt dat ze ’s nachts komt, getooid met een Romeinse hoed en met kapotte schoenen aan haar voeten:

La Befana vien di notte
con le scarpe tutte rotte
col cappello alla romana
viva viva La Befana!

Foto wikipedia

Dit folkloristische verhaal is vermengd met christelijke aspecten, de komst van de Drie Koningen in de stal van Bethlehem waar geschenken voor het kind werden aangeboden. Wij zien natuurlijk overeenkomsten met Sinterklaas en de Kerstman. Een bezemsteel, een paard of een rendier staan tot hun beschikking om door de lucht of over het dak te gaan. Had ik maar een bezemsteel, dan vloog ik even naar Italië.

foto Ciao Tutti

De laatste versierselen

Een kleine kerstboom, hier en daar een kerstengel en een extra kaarsje, dat was het wel dit jaar. Als je tijdens de kerstdagen een huis vol met gasten krijgt ga je toch wat uitbundiger te werk dan wanneer je samen blijft. Althans zo verging het mij. Vanmorgen ruimde ik de spullen weer op want ik hoef van mezelf niet te wachten tot het Driekoningen is. In mijn jeugd was dat wél het geval. Bovendien werd er een ongekookte bruine boon meegebakken in een taart of verstopt in een toetje. Wie de boon trof, moest trakteren. Dan ging je rond met een door je moeder aangereikt schaaltje toffees, daarna tandenpoetsen en naar bed. Volgens de overlevering zorgde mijn oma er altijd voor dat opa de boon vond en kwam hij er niet vanaf met snoep uit eigen trommel. Ach ja, toch wel jammer dat dit soort tradities niet meer in stand gehouden worden. Of zijn er nog mensen die over twee dagen op de een of andere manier er nog iets aan doen? Dan heb ik het niet over de Italianen, want dat is een heel ander verhaal.

Jan Steen deelt uit

Gelezen op de buurt site: Tot en met Driekoningen wordt het ‘Jan Steen Kadootjes Spel’ georganiseerd in Delft. Het spel is simpel: pak twee kadootjes mooi in, leg ze in de mand bij een van de deelnemers en neem één ander pakje uit de mand mee om zelf te houden of door te geven. De kadootjes die over zijn, gaan naar diverse goede doelen. Zoals de Stichting Jarige Job, het Stadsdiaconaat en de Voedselbank. Met dit spel komt er meer sfeer, gezelligheid en vrolijkheid in de stad. November en december kennen wereldwijd diverse feesten, die eigenlijk allemaal draaien om huiselijke gezelligheid, familie en de balans opmaken: wat neem je mee in het nieuwe jaar en wat laat je los. Vanuit haar werk is de organisator Barbara veel met de Gouden Eeuw bezig en zo stuitte ze op de schilderijen van Jan Steen. ‘Hij heeft dat vieren van feesten in huiselijke kring, met kadootjes en gezelligheid, diverse malen geschilderd, vaak met een knipoog, maar ook met een moraal’ aldus Barbara.

‘Het aparte is, dat vrijwel iedereen er alleen maar iets in stopt en er niets voor zichzelf uitpakt’ zei de winkelier toen ik gisteren een paar pakjes in de mand stopte. De actie loopt dus beter en vrijgeviger dan verwacht. En zelf liep ik ook lekker, door de Doelentuin in de zon op weg naar die winkel met die mand.