Val niet te hard

Ons ommetje deden we gisteren laat in de middag toen de zon voorzichtig tevoorschijn schoof. De markthouders waren aan het opbreken, we postten een brief en de wijnboer kocht een ijsje. We keken even bij het filmhuis of er goede films draaien maar twijfelen zeer om weer in een bioscoopzaal te gaan zitten. Onder de poort die naar de Doelentuin leidt is nog steeds een stoeptekening duidelijk zichtbaar. In 2019 is deze door Rianne te Kaat hier gemaakt en de bijbehorende haiku las ik weer eens met aandacht en raakt mijn hart. Het leven is vallen en opstaan en dat geldt niet alleen voor kinderen maar ook de actualiteit op vele fronten.

De winter van 21

Precies volgens de verwachting begon het gistermiddag rond twee uur te sneeuwen. Ik was er helemaal op voorbereid, camera binnen handbereik, laarzen instapklaar. Echt heel erg wit werd de wereld niet. Vanuit mijn stoel zag ik de roeiers nog flink uithalen. Maar kijk, dat jongetje heeft wel een reuze sneeuwbal in zijn handen. Laten we maar even naar de Doelentuin lopen, daar blijft de sneeuw wellicht wat beter liggen.

Mmmm…valt toch een beetje tegen. Niet veel meer dan wat poedersuiker op de bomen, niks geen geknerp van onze voetstappen en geen gedempte stilte.

De laatste foto maakte ik aan de achterkant van ons huis, kijkend in de binnentuin. Alleen op het grind in en de plantvakken blijft wat sneeuw liggen. Ik vrees dat de winter van 2021 hiermee al weer over is. Maar leuk was het wel.

Blad in de Doelentuin

Het zachte weer trekt zich terug. Tijd voor kille en donkere dagen. Om vijf uur gaan de schemerlampen aan en gedreven door de donkerte eten we ongemerkt wat vroeger dan we gewend zijn. Opstaan terwijl het nog donker is, valt me niet mee. Mijn biologische klok is kennelijk gevoelig voor het ritme van de jaargetijden. Maar ik trek me er niet al te veel van aan en tijdens een stadsommetje laat ik me zeker niet alleen leiden door bloeiende geraniums en viooltjes. In de Doelentuin was het grind bedekt door afgevallen blad. Het is een van mijn lievelingsplekken hier in de buurt en in alle jaargetijden mooi. Als het dan zo fraai wordt bijgehouden, wandel ik er met nog meer plezier door heen.

Paarse weelde

De laatste rododendrons in het parkje achter het Doelenplein staan in bloei. Op 25 maart fotografeerde ik ze ook. En als je hier klikt, zie je hoe kaal de bomen toen waren. De steeds veranderende natuur blijft me plezieren. Vooral nu we er met ons neus bovenop staan omdat we niet door andere zaken afgeleid worden, verbaast de schoonheid en de kracht me dagelijks. Temeer daar je altijd denkt dat je de natuur vooral ondergaat búiten de stad. Ik hou zelfs een aantekenboekje bij van wat er in onze omgeving te zien is. Een soort Corona-natuurdagboek. Ik laat het nog wel eens zien hier.

Als ie schijnt…

…dan zie ik in het plantsoen paarse krokussen en gele narcissen. Die op de foto wat onwillig tussen het groen verdwijnen. Maar dat kan me niet deren. Dan word ik zelfs van lege terrassen nog vrolijk.

Dan loop ik neuriënd langs de grachten en breid mijn boodschappenrondje iets uit. Dan vind ik alle huizen mooi, begroet iedereen die op mijn pad komt en keert mijn energie terug. Had ik hier al eens verteld dat ik erg van kleur en van de zon hou?

Park, film, polder en boeken

P1240588

Tussen ons huis en het filmhuis ligt een klein park, de Doelentuin. Gistermiddag liepen we er doorheen op weg om de film Green Book te bekijken. Een gruwelijk thema, over de bij wet geregelde achterstelling van de zwarte mensen in de USA begin zestiger jaren. Luchtig en humorvol verfilmd. Heel bijzonder en tot nadenken stemmend, gezien de acualiteit.

1547439099244_G0D210S57.1-0

Uiteraard deden we vanmorgen weer de polderwandeling. Het was gewoon weg druk in de Delftse Hout. Niet alleen met recreanten, ook de vogels lieten van zich horen.

IMG_20190324_092158 (1)

Vanmiddag bezochten we de boekwinkel. Onze aanschaf ligt op tafel. De wijnboer kocht de Bourgondiërs, ik zelf ging voor Peter Buwalda en het essay. Het boekenweekgeschenk kregen we in tweevoud mee. Wat een rijk weekend!

P1240593-001

 

Domweg gelukkig in Delft

P1230367

Het prachtige weer gisteren dreef ons in de middag opnieuw naar buiten. We maakten een fietstochtje en eindigden met een ijsje. Vanmorgen verbaasden we ons over een regenbui die gelukkig weer snel voorbij trok. Zo kon ik vanmiddag op weg naar kapper en AH fijn de route door de Doelentuin nemen. Dat gaat overigens alleen met dichte schoenen. De paden zijn gemaakt van uiterst kleine kiezels waarin je een paar centimeter wegzakt.

P1230371

In de verte zit een vrouw op een bankje naast haar rollator. Ze moet er net als ik er doorheen geploegd hebben.  We maakten een praatje en waren allebei verrukt over de bloeiende rhododendrons.

Groen, roest en blauw

P1220842

Mijn brug-tot-brugloop wijzigt nu met de kou nog wel eens in een stadsrondje. Ik loop net iets beschutter en heb weer eens wat anders te zien. Sinds kort is er een grappige etalage te zien in de Choorstraat. Het pand staat te koop maar voorlopig is het als campagnepand voor Groen Links in gebruik.

P1220846

Als ik dan via het Filmhuis en de Doelentuin terugloop naar huis, vallen deze deuren op. Mooi met corrosie, lelijk door de bekladding. Maar staande naast die deuren is het uitzicht heel bijzonder. Veel glas en een aparte staalconstructie geven die openbare tuin een mooi kader.

P1220845

P1220848

De blauwe lucht, die maar niet van wijken weet, voelt als een extra bonus.

Doelen

P1200608

Het filmhuis ligt op nog geen vijfhonderd meter van ons huis. Het liefst lopen we er via de Doelentuin naar toe. Ik laat het graag zien om aan te tonen dat het heus geen kommer en kwel is met de groenvoorziening in hartje stad. De tot stompjes verworden bomen die ik een paar dagen geleden liet zien, doen dat wellicht vermoeden. Ik denk dat als je leidingen wil vernieuwen in een smalle straat langs een gracht, je zoveel wortels tegenkomt, dat de bomen niet te redden zijn. Op Het Rietveld zijn al nieuwe bomen geplant en het begint weer ergens op te lijken.

IMG_20160527_125410