De zondagen in mijn jeugd

Nu ik, samen met mijn ouders, vaak aan het terugblikken ben, gooi ik er nog maar een schepje bovenop. Hoewel ik pas morgenochtend weer bij ze ben, zullen we het vast wel over de vroegere zondagen hebben. Die stonden om te beginnen in het teken van (katholiek) kerkbezoek. Daarna op visite bij een van de grootouders of gezamenlijk wandelen. Tenslotte werd er uitgebreid gekookt en getafeld. Mijn vader, oorspronkelijk als banketbakker opgeleid, vond het heerlijk om te koken en deed dat vaak op zondag. Bij ons, zijn vier dochters, lag meligheid op de loer en op de een of andere manier kregen we het nogal eens voor elkaar om juist aan tafel de slappe lach te krijgen. Het lukte mijn moeder zelden om in de plooi te blijven, waarna mijn vader schokschouderend de keuken in verdween en het toetje ging maken. Op zulke momenten was het niet eenvoudig voor hem om met vijf vrouwen onder één dak te wonen.

Aussies

Ondanks de enorme afstand is de band met onze Australische familie hecht. We vierden vakanties met elkaar toen onze kinderen nog jong waren, bezochten elkaars bruiloften en we hebben natuurlijk via de moderne media tegenwoordig op een makkelijke manier contact. Op dit moment maakt ons Australisch nichtje met man en twee dochters een reis door Europa. Gistermiddag waren onze kinderen en kleinkinderen met de Aussies in Delft. Dat we ze Aussies noemen komt door henzelf, Australiers hebben de neiging van alles af te korten. Het woord Selfie komt ook bij hen vandaan. We hadden een heerlijke ontmoeting en uiteraard volgen er nog meer. Wat een gezelligheid toch.

Rokjesdag

P1240480

Boten, zon en vissen. Ze zijn te zien op een schilderij in de ondergrondse parkeergarage in Ridderkerk. Twee vriendinnen en hun moeders dronken in het winkelcentrum samen koffie tijdens onze jaarlijkse afspraak. Het was het verzamelpunt om niet lang daarna door te rijden naar een terras aan het water.P1240482

Het schilderij kwam tot leven. De vissen lagen op ons bord, de zon scheen overvloedig en het bleek een halteplaats voor de waterbus, die dus een boot is.

P1240487

Paviljoen Struis ligt op een drierivierenpunt en met de waterbus vaar je ook naar de molens in Kinderdijk, naar hartje Rotterdam, de Biesbosch en Dordrecht. Wat een perfecte plek voor onze bijbabbeldag die wat mij betreft rokjesdag werd.

Tante Ida

P1230820-001.JPG

‘Kan een mens zich ook écht doodlachen?’ vroeg mijn tante zich hardop af op haar sterfbed. ‘Want dan wil ik dat wel proberen.’ Het is haar niet gelukt. Heel kalm gleed ze uit het leven weg. Er waren meer van dit soort verhalen over haar vanmiddag bij haar afscheid. Treffende verhalen over een prachtige, sterke en trotse vrouw die 91 jaar werd. Ik sprak met haar drie dochters en drie zonen en complimenteerde hen met het mooie monument dat ze op deze wijze hadden opgericht voor hun moeder. We vierden daarna het leven zoals Ida dat wenste met een borrel in Kasteel Rhoon. Onze grote familie mist weer een bijzonder mens.

Bevriend

P1190929Neem maar een foto van grote afstand, zei ze bij het uitzwaaien. Dat deed ik braaf maar daarop zie je nauwelijks meer dat er zo’n leuk mens in de deuropening staat. Onze dochters zijn een kwart eeuw met elkaar bevriend en dat schept automatisch een band. Vanmorgen ging ik bij haar op de koffie en kreeg als lunch erwtensoep met roggebrood. Zó lekker en zó Hollandsch, daar heb ik enorm van zitten genieten. En samen maar kwebbelen, natuurlijk. Net zoals bij onze dochters, vallen er geen stiltes als we samen zijn. Ze vergeeft me vast wel dat ik haar toch een beetje dichterbij heb gehaald.