San Quirico d’Orcia

We hadden deze plaats nooit als uitvalsbasis voor ons kleine toertje door Toscane gekozen als we hier niet jaren geleden al eens terecht waren gekomen. Maar hoe ook al weer en wanneer? Het bleek in 1997 te zijn geweest toen we een huis huurden in Deruta en in de week voorafgaand wat rondtrokken. We wilden destijds in Siena overnachten maar hebben de stad toen vanwege de grote drukte links laten liggen. Bij toeval vonden we in dit charmante plaatsje een kamer, gelegen boven de plaatselijke bar. We keken uit op dit plein waar ’s avonds de plaatselijke bevolking hun ‘quatro passi‘ deed en de ouderen op de stenen bankjes tegen de stadsmuur zaten. Het waren mede die momenten waarin onze liefde voor Italië ontstond. Kijk dit is de albergo waar we in ’97 verbleven. Ziet er van buiten niet geweldig uit maar het was er prima om te slapen en ’s morgens het ontbijt in de bar.

Het hotel waar we dit keer zaten was van een andere orde, behoorlijk fantastisch vonden we. Misschien wijd ik er nog een blogje aan, misschien ook niet. Hoe we er achter kwamen dat we nou juist in ’97 hier al eerder waren, is wellicht leuk om nog eens te vertellen maar voor vandaag ben ik ruimschoots door mijn limiet van woorden heen.

Licht

Bij de opdracht van vandaag denk ik direct aan zonlicht en zéker niet aan kunstlicht. Dat ik niet de enige ben die van de zon houd, bewijst deze foto. Het bord met de zon erop komt uit Deruta, de stad in Italië die vermaard is om zijn aardewerk. Beide foto’s komen uit mijn archief. Dat is niet echt de bedoeling bij de foto 7 daagse maar mijn geëxperimenteer met licht en donker leverde niet veel fraais op. Voor de opdracht stuur ik onderstaande foto in. In een vederlichte roeiboot gaat in de avondzon een roeister met kalme slagen ons huis voorbij. Als dit je dagelijks uitzicht is, hoef je toch niet verder op zoek te gaan naar het licht?

Ballen

DSC_0015

Vandaag geen actuele foto maar wel een mooie, vind ik. Toen we laatst in Deruta waren, het keramiekstadje van Umbrië, zag ik dit meisje. In volledige concentratie hield ze de bal hoog. Dat zie je toch zelden meer? Het deed me direct denken aan mijn kindertijd. De moeite die het me kostte om met twee ballen te ballen. Het is me nooit heel goed afgegaan. En dat, terwijl er kinderen waren die het met drie konden.  Ik voel me verwant aan dat meisje, genietend van het ogenblik op een beeldschoon Italiaans plein.  Gelukkig bleek ik in mijn latere leven wel in staat om meerdere ballen tegelijk in de lucht te houden.

Keramiek

DSC_0036

We waren gisteren in Deruta. Zomaar, omdat we weer iets toeristisch wilden doen. De plaats is vermaard om zijn keramiek en laat dat overal zien. En als ik zeg overal, dan bedoel ik óveral. In gevels, in kerken, tafels en banken, zelfs de wapperende vaandels aan het Museum voor Keramiek zijn van…juist. Dus heb ik weer als een gek lopen fotograferen en zou het allemaal kunnen laten zien hier. Maar de kracht zit hem soms ook in de eenvoud.  Hardroze muur, onbarmhartig zonlicht, één plantenbakje aan een piepklein balkon. En het belangrijkste, Madonna met Kind in zes keramische tegels. Dit is Deruta. Dit is Italië.