Nooit eerder

Gistermiddag moesten we slalommen over de grachten om mede-wandelaars te ontwijken. Dus deden we vanmorgen een stadsrondje op de tijd dat we normaal gesproken onze polderwandeling doen. Want lege straten en pleinen zijn uniek en maken de stad behoorlijk tijdloos.

De Van Rossems, die een tv-serie maakten over diverse oude steden, klaagden altijd over de vele terrassen die een stad ontsieren. Voor hen moet deze aanblik weldadig zijn. Ik word er een beetje droevig van. Het was behoorlijk fris in de vroege ochtend, ik maakte nog veel meer foto’s maar die komen een andere keer aan bod. Wij gingen naar huis met verse croissants onder ons arm en een warme cappuccino in het verschiet.

Linksom of rechtsom

We proberen wat afwisseling te brengen in onze dagelijkse wandelingetjes. Dit rondje ging over de Nieuwe Plantage. We koesteren de berichten van mensen die uit buitenlanden nog net op tijd terug kunnen komen met laatste vluchten. En horen ook van in Nederland wonende buitenlanders die niet meer weg kunnen naar familie, terwijl daar alle reden toe is. Als iedereen weer op zijn eigen plek is, is dat een hele geruststelling. En dan is het intussen ook gewoon lente geworden.

Middeleeuwse tunnel

Wij wonen vlakbij de Huybrechtstoren die is gebouwd rond 1500. De toren herbergt de Roeivereniging DDS. Onder de weg ligt een monumentale tunnel uit de 15e eeuw. Bij onderhoud aan de weg is het dak van de tunnel deels ingestort. We zijn door de gemeente netjes ingelicht over alle procedures die nu volgen. Het blijkt om een unieke situatie te gaan; de Huybrechtstoren ligt tegen een aarden verhoging en dat is het laatste restant van de doorlopende aarden binnenwal die in de late middeleeuwen als hoge wal de complete stad omgordde. Lang verhaal kort: gemeente, monumentenzorg en roeivereniging overleggen over de juiste aanpak. Het kan wel tot augustus duren voor de tunnel hersteld is en de rijbaan weer toegankelijk is. Tot die tijd rijden wij om.

Molen de Roos

De foto’s maakte ik een paar weken geleden. Ik wandelde er langs toen ik met de trein uit Utrecht was gekomen. Dat deed je gewoon nog twee weken geleden.

Vanuit ons keukenraam kan ik zien dat de molen overuren maakt. Je kunt er namelijk meel kopen. Maar ook gist, bakvormen en rijsmanden, kortom alles voor de thuisbakkers. En plotseling is iedereen thuisbakker. Op het blog van Eenvoudig Leven wordt al gerept van een meel-oorlog. Hier is vandaag nog geen tekort en de molenwinkel is gewoon open.

Toen mijn zwager in Colombia las dat ik nog een blog zou wijden aan deze molen, stuurde hij me een oude afbeelding van De Roos, die gebouwd is in 1679. Helaas krijg ik het bestand niet geopend, dus ging ik zelf maar op zoek. Zo stond ie er honderd jaar geleden bij. Het is de laatste van de achttien molens die Delft ooit rijk was. We zijn er zuinig op.

Harry, Gijs, Dick en Frank

Het afgelopen jaar luisterde ik naar de Grote Harry Bannink Podcast van Gijs Groenteman. Met groot plezier want die Harry heeft meer dan drieduizend fantastische melodieën gecomponeerd. Gijs ging op bezoek bij mensen die met en voor Bannink hadden gewerkt en wisselde die gesprekken af met de muziek. Menig nummer heb ik meegezongen maar vaker nog was ik verrast door liedjes die weinig bekend zijn geworden omdat ze maar eenmalig uitgevoerd zijn. Er is een voorstelling gemaakt die gebaseerd is op deze podcast met Dick van der Stoep op vleugel en Frank Groothof als vertolker. De Volkskrant schreef erover: een charmant, laagdrempelig theatercollege, gegeven door drie apostelen van de componist Bannink. Wij zagen de voorstelling afgelopen week in het intieme Rietveld Theater hier om de hoek. Wie nog naar deze voorstelling wil, moet snel zijn. Wij vonden het een heerlijke theateravond. En die Harry Bannink was een waar genie.

Ik deed het

De extra dag in februari geeft me mooi de gelegenheid nog even wat knalkleuren te plaatsen. Ik besluit de maand zoals ik hem begonnen ben: met de tulp in de hoofdrol. Die lekkere eigenwijze tulp die helemaal horizontaal in de vaas stond.

Op een paar uitstapjes na in Scheveningen, Dordrecht en Zwijndrecht fotografeerde ik alles in Delft. Waarmee ik aan mezelf bewijs dat ik een kleurrijke maand in mijn directe omgeving kan hebben. Als je dingen graag wil zien, dan zie je ze ook. Dat is een eenvoudig filosofietje dat mij vrolijk stemt.

Vakantievierders

Onze gemeenschappelijke deler is Italië. In de studio van Caldese verwelkomden hen menigmaal als vakantievierders en daar ook ontstond de vriendschap met deze leuke enthousiaste mensen. Maar vandaag lag het accent op Delft. Na de koffie maakten we een kleine wandeling door het Agnetapark. Een tamelijk onbekende wijk voor toeristen, ik blogde er al eerder over.

Terug in huis gingen we, volgens goed Italiaans gebruik aan de pranzo die geheel uit Nederlandse gerechten bestond. Hoofdgerecht was een hartige Vermeertaart van rode biet, zoete aardappel en pastinaak. Een pallet zoals de schilder het zag .

En ik kan ook nog eens eindigen met een kleurige foto. De Japanse kers staat in bloei. En al zwiept ie nóg zo in de wind, de lente is in aantocht.

In plaats van pindakaas

Vandaag ben ik speciaal naar de industriële hoek van Delft gegaan. Daar had ik onlangs in het voorbij rijden deze straattekeningen gezien, die murals of streetart worden genoemd. Ik benoem het graag in het Nederlands, vergeef me deze afwijking. Kale en saaie muren die kunstig versierd worden, we zien het tegenwoordig graag en veel.

Ik heb even moeten uitvogelen welke kunstenaar er achter deze ondertekening schuilt, het blijkt Micha de Bie te zijn die ook de verfraaiing van de Kloksteeg al ter hand nam. Het project is een samenwerking van de kunstenaar en de DSM op het voormalige terrein van Calvé. Dat de brandkraanbordjes opgenomen zijn in het geheel, vind ik een leuke vondst.

Delfts groen

De kleur van deze voordeur en het venster zou ik spinaziegroen noemen. Niet persé mooi maar de combinatie met het gordijn is wel weer goed gekozen. Ik hou eigenlijk meer van heel donker groen verfwerk. Bij de Goedkoope Verfwinkel van W. Verbeek op de Beestenmarkt zijn deze twee kleuren gecombineerd. Voor wie Delft bezoekt: deze winkel is het bekijken zeer waard want het interieur is in geen honderd jaar veranderd.

Tenslotte kwam ik op de Brabantse Turfmarkt de fraaie groene gevel tegen van Jans Delft, een ontbijt-en lunchrestaurant. Ik ben er nog nooit binnen geweest. Dat is niet zo verwonderlijk gezien het enorme aanbod hier. Maar in mijn zucht naar kleur heb ik de stad weer eens op een andere manier bekeken. Dáár gaat het me om.

Koninklijk stop plicht

Ik heb het even nagekeken op de site van het Koninklijk Huis maar er stonden geen officiële bezoeken vandaag op de agenda. Dus ik denk dat de koning en de koningin net terug kwamen van de verjaardagsvisite bij Bea. Ik zelf kwam ook net bij mijn moeder vandaan toen een kruispunt werd stil gelegd door een serie motoragenten met zwaailicht. Twee motoren voorop, daarna twee zwarte auto’s gevolgd door weer twee motoren. Ze zoefden met grote snelheid vanuit de Sijtwendetunnel richting Huis ten Bosch. Een laatste motoragent gaf met een zwaaiende arm aan dat ná hem het verkeer weer de draad mocht oppakken. Aangezien ik verder een kabbelende dag heb, meld ik het hier als sensationeel hoogtepunt. De foto is van een Delfts venster waarin wat sprookjesfiguren staan. Er bestaat geen enkel verband tussen foto en verhaal. Of toch?