Harry, Gijs, Dick en Frank

Het afgelopen jaar luisterde ik naar de Grote Harry Bannink Podcast van Gijs Groenteman. Met groot plezier want die Harry heeft meer dan drieduizend fantastische melodieën gecomponeerd. Gijs ging op bezoek bij mensen die met en voor Bannink hadden gewerkt en wisselde die gesprekken af met de muziek. Menig nummer heb ik meegezongen maar vaker nog was ik verrast door liedjes die weinig bekend zijn geworden omdat ze maar eenmalig uitgevoerd zijn. Er is een voorstelling gemaakt die gebaseerd is op deze podcast met Dick van der Stoep op vleugel en Frank Groothof als vertolker. De Volkskrant schreef erover: een charmant, laagdrempelig theatercollege, gegeven door drie apostelen van de componist Bannink. Wij zagen de voorstelling afgelopen week in het intieme Rietveld Theater hier om de hoek. Wie nog naar deze voorstelling wil, moet snel zijn. Wij vonden het een heerlijke theateravond. En die Harry Bannink was een waar genie.

Ik deed het

De extra dag in februari geeft me mooi de gelegenheid nog even wat knalkleuren te plaatsen. Ik besluit de maand zoals ik hem begonnen ben: met de tulp in de hoofdrol. Die lekkere eigenwijze tulp die helemaal horizontaal in de vaas stond.

Op een paar uitstapjes na in Scheveningen, Dordrecht en Zwijndrecht fotografeerde ik alles in Delft. Waarmee ik aan mezelf bewijs dat ik een kleurrijke maand in mijn directe omgeving kan hebben. Als je dingen graag wil zien, dan zie je ze ook. Dat is een eenvoudig filosofietje dat mij vrolijk stemt.

Vakantievierders

Onze gemeenschappelijke deler is Italië. In de studio van Caldese verwelkomden hen menigmaal als vakantievierders en daar ook ontstond de vriendschap met deze leuke enthousiaste mensen. Maar vandaag lag het accent op Delft. Na de koffie maakten we een kleine wandeling door het Agnetapark. Een tamelijk onbekende wijk voor toeristen, ik blogde er al eerder over.

Terug in huis gingen we, volgens goed Italiaans gebruik aan de pranzo die geheel uit Nederlandse gerechten bestond. Hoofdgerecht was een hartige Vermeertaart van rode biet, zoete aardappel en pastinaak. Een pallet zoals de schilder het zag .

En ik kan ook nog eens eindigen met een kleurige foto. De Japanse kers staat in bloei. En al zwiept ie nóg zo in de wind, de lente is in aantocht.

In plaats van pindakaas

Vandaag ben ik speciaal naar de industriële hoek van Delft gegaan. Daar had ik onlangs in het voorbij rijden deze straattekeningen gezien, die murals of streetart worden genoemd. Ik benoem het graag in het Nederlands, vergeef me deze afwijking. Kale en saaie muren die kunstig versierd worden, we zien het tegenwoordig graag en veel.

Ik heb even moeten uitvogelen welke kunstenaar er achter deze ondertekening schuilt, het blijkt Micha de Bie te zijn die ook de verfraaiing van de Kloksteeg al ter hand nam. Het project is een samenwerking van de kunstenaar en de DSM op het voormalige terrein van Calvé. Dat de brandkraanbordjes opgenomen zijn in het geheel, vind ik een leuke vondst.

Delfts groen

De kleur van deze voordeur en het venster zou ik spinaziegroen noemen. Niet persé mooi maar de combinatie met het gordijn is wel weer goed gekozen. Ik hou eigenlijk meer van heel donker groen verfwerk. Bij de Goedkoope Verfwinkel van W. Verbeek op de Beestenmarkt zijn deze twee kleuren gecombineerd. Voor wie Delft bezoekt: deze winkel is het bekijken zeer waard want het interieur is in geen honderd jaar veranderd.

Tenslotte kwam ik op de Brabantse Turfmarkt de fraaie groene gevel tegen van Jans Delft, een ontbijt-en lunchrestaurant. Ik ben er nog nooit binnen geweest. Dat is niet zo verwonderlijk gezien het enorme aanbod hier. Maar in mijn zucht naar kleur heb ik de stad weer eens op een andere manier bekeken. Dáár gaat het me om.

Koninklijk stop plicht

Ik heb het even nagekeken op de site van het Koninklijk Huis maar er stonden geen officiële bezoeken vandaag op de agenda. Dus ik denk dat de koning en de koningin net terug kwamen van de verjaardagsvisite bij Bea. Ik zelf kwam ook net bij mijn moeder vandaan toen een kruispunt werd stil gelegd door een serie motoragenten met zwaailicht. Twee motoren voorop, daarna twee zwarte auto’s gevolgd door weer twee motoren. Ze zoefden met grote snelheid vanuit de Sijtwendetunnel richting Huis ten Bosch. Een laatste motoragent gaf met een zwaaiende arm aan dat ná hem het verkeer weer de draad mocht oppakken. Aangezien ik verder een kabbelende dag heb, meld ik het hier als sensationeel hoogtepunt. De foto is van een Delfts venster waarin wat sprookjesfiguren staan. Er bestaat geen enkel verband tussen foto en verhaal. Of toch?

Kale bomen, grijze luchten

Grijs en nevelig, het blijft saai weer. Ik maak nog snel een foto bij mijn autootje vóór ik naar mijn moeder rij. Daar drink ik gezellig koffie en doe wat klusjes. Er staat een cyclaam op haar balkon weg te kwijnen. Terwijl mijn moeder met haar fysiotherapeut wat oefeningen doet, knip ik alle lelijks uit de plant, geef haar wat lauw water en ze krijgt een nieuw plekje binnen. Eens kijken of ze op wil knappen. Die plant, hè.

Op het balkon neem ik nog wat foto’s van de bouw van het vernieuwde winkelcentrum. Het zou zo maar eens kunnen dat over een maand of drie ook deze zijde in gebruik genomen is. We kijken er verlangend naar uit, vooral mijn moeder. Die bouwput zijn we meer dan zat.