Als in Downton Abbey

Je moet toch nog even die grafstenen lezen, hoor, zei ik tegen de wijnboer toen we vorige week op landgoed Clingendael waren. Dus daar staat hij dan in een soort zoekplaatje. Het gaat hier om hondengraven.

Peter, altijd betrouwbaar en Togo. Hij hoorde niks, hij zag niks maar wist alles. Veertien jaar is deze hond geworden en kennelijk doof en blind op het eind van zijn leven. Op Netflix volgen wij momenteel Downton Abbey en zitten helemaal in dat sfeertje van de adel in een groot kasteel. Dat maakt het makkelijk om me te verbeelden hoe de mensen eruit hebben gezien die destijds deze honden hebben begraven. Meer lezen over deze graven kan hier. En nou hou ik op over Clingendael hoor!

Met Ad op pad

Deze schoonheden kwamen we de afgelopen week tegen. Onwillekeurig ga je dan ook op zoek naar de bijbehorende kabouter. En laat ik die nou ook tegenkomen!

Je kunt Ad op Facebook of Insta aanmelden en volgen en daarom heb ik een man met lange arm gevraagd een bewijs van de locatie te laten zien. Daarna nam ik Ad mee en liet hem vanmorgen weer achter in de Delftse Hout, specifieker nog in het Bieslandse Bos.

Daar bengelt Ad nu weer aan een takje en wacht op een volgende vinder. Het label met aanwijzingen is geplastificeerd, dat is handig nu het regent. Het was al mijn tweede Adje die ik vond. Toegegeven, het is een tamelijk kinderlijk genoegen om hiermee bezig te zijn maar ik denk toch dat ik deze Ad weer even ga volgen.

Toen de zon nog scheen

We zijn begonnen aan een echte herfstweek met elke dag regen, zo is de voorspelling. Wat een geluk dat we donderdag hebben kunnen profiteren van die zonnige dag. Op de foto hierboven dien we de achterkant van Instituut Clingendael, het Nederlands Instituut voor Internationale Betrekkingen. Op de site lees ik: Naast onderzoek rond internationale betrekkingen verzorgt de opleidingsafdeling Clingendael Academy trainingen voor (aanstaande) diplomaten uit de hele wereld om hen kennis over de theorie en praktijk van de diplomatie en kennis over internationale betrekkingen bij te brengen. Vertegenwoordigers van het instituut mengen zich met enige regelmaat in het Nederlandse maatschappelijke en politieke debat, vooral aangaande buitenlandse politiek.

In de oorlog bezette de nazipoliticus Arthur Seyss Inquart Huize Clingendael dat in bezit was van de familie Van Brienen van de Groote Lindt. Freule Daisy was een van de laatste bewoners van het landhuis. Zij was het ook die, na een bezoek aan Japan, de Japanse tuin liet aanleggen. Wandelen over een landgoed; je voelt dat je op historische grond loopt. Fantastisch dat sinds 1953, toen de Gemeente Den Haag eigenaar werd, het hele gebied toegankelijk is geworden voor publiek.

Japanse tuin

Eerder deze week hadden we bedacht dat vandaag bij uitstek geschikt zou zijn om de Japanse Tuin in Landgoed Clingendael te bezoeken. En dat klopte, het was er betoverend. Het is een kwetsbare tuin die maar acht weken per jaar geopend is voor publiek. Toen we nog in Voorburg woonden, kwamen we heel geregeld op dit Haagse landgoed dat, afgezien van de Japanse tuin, wel het hele jaar toegankelijk is.

Dat we niet de enigen waren die vandaag een geschikt moment vonden voor een bezoek aan Clingendael bewijzen de laatste foto’s. Meer info over de Japanse Tuin vind je hier. Nog open tot en met aanstaande zondag maar zoals gezegd: wandelen op het landgoed alleen al is de moeite meer dan waard.

Clingendael

P1200131Omdat we tussen de feestdagen niet terecht kunnen bij Du Midi in Delft voor ons vaste ontbijtje, werd er vandaag op Landgoed Clingendael in Den Haag gewandeld. Hagenaars zullen deze trap ogenblikkelijk herkennen. Hij fungeert nogal eens als decor in bruidsreportages. Ook onze familie poseerde er bij gelegenheid wel eens. Voor en na de wandeling werden we ontvangen bij één van ons. Eerst voor de koffie en na afloop voor een brunch waarbij ieder een onderdeel had verzorgd. En laat dat maar aan ons wandelclubje over. We hebben hier morgen nog een etentje voor zes waarna ik mezelf op rantsoen zet.