De cowboy en de indiaan (2)

Doelentuin in augustus

Met het ingelijste fotootje in cadeauverpakking in zijn jaszak, ontmoette de wijnboer gisteravond de indiaan waarmee hij meer dan zestig jaar geleden in bomen klom. Nadien hadden ze elkaar nooit meer gezien en de voorgeschiedenis van dit verhaal is hier terug te lezen. De hernieuwde kennismaking was wederzijds een groot succes. Er werden gezamenlijke herinneringen opgehaald, zoals die keer dat op verzoek van een buurvrouw de indiaan, geholpen door de cowboy, door een klein deurraampje klom omdat de vrouw haar sleutel was vergeten en de jongens als beloning een papieren gulden kregen. Waarvan ze een ijsje kochten. Dat ze samen naar Ivanhoe keken. Misdienaars waren. En tussen die herinneringen door moest ook nog een heel leven worden bijgepraat. Gezinnen, beroepen, sporten en andere interesses. Ze aten gezamenlijk in een restaurant hier in Delft en er volgt zeker nog een tweede afspraak. En misschien wel een bezoek aan Gubbio want de indiaan is ook een groot Italië-liefhebber.

Doelentuin in oktober

Aangezien ik geen toepasselijke foto’s heb bij dit verhaal – de heren waren te druk met praten – plaats ik de Doelentuin. De foto’s zouden het verschil in eind zomer en begin najaar moeten tonen. Maar eigenlijk zijn de verschillen niet erg groot. Zoals het ook in de beleving was bij de twee speelkameraardjes van zestig jaar geleden.

Elk kwartaal kunst in de hal

Reis naar het onbekende van Fanny Mazure

Bij het uitzoeken van foto’s ontdekte ik dat de wisseltentoonstelling in onze gemeenschappelijke hal nog niet vertoond is op mijn blog. Maak ik bij deze nog even goed. Dit doek heeft humor en ik ontdek daar telkens weer nieuwe details. Ik meen een half verzopen mannetje te zien nadat zijn tent een fikse regenbui heeft moeten trotseren. Ik denk direct aan twee vrienden, Ton (klik) en Rick die momenteel als pelgrims naar Rome fietsen. Hen wens ik hierbij nogmaals een behouden en betekenisvolle tocht toe.

Mysterious performance van Sergei Kolevatykh

Bij dit werk zijn instrument en bespeler één geworden en ik veronderstel dat het ook zo voelt als musicus. Het spreekt me aan en ik zou het thuis zo ophangen. Maar gezien het prijskaartje doen we dat maar niet (voor € 2269,- is dit werk te koop). Recent is er een schilderij gevallen en beschadigd en vervangen door een ander. Toen we dat de afgelopen week voor het eerst zagen, waren we beiden onder de indruk. Inclusief de erbij behorende verklaring.

De kunstcommissie in ons gebouw bestond uit drie leden. Eén van hen, buurvrouw N. die kunsthistorica was, is twee weken geleden helaas overleden. Zij laat op velerlei gebied en bij velen een grote leegte achter. Dit blog is ter nagedachtenis aan haar.

Natuurlijke krachten

Alsof hij staat te huiveren in de kou met al die naar beneden hangende blaadjes. Toch is deze kastanje al aardig op weg naar zijn zomerse uiterlijk. Dat ik een boom mannelijk benoem en zijn vruchten vrouwelijk, leerde ik van onze Italiaanse buurvrouw en ik ga er maar van uit dat dit ook in het Nederlands opgaat. Goed, deze boom heeft het wel een beetje moeilijk, maar hij komt er wel.

Dat gaat niet op voor het door de recente storm afgebroken exemplaar langs het fietspad richting Pijnacker. Het heeft altijd iets sneu’s en het zal me niet verbazen als deze boom nog opgeruimd gaat worden. Versleept of versnipperd. Hoe dan ook, grondstof voor nieuw leven. Ik hou van de veerkracht die de natuur ons altijd laat inzien.

Gewoon geluk

‘Zijn jullie thuis, want dan kom ik even wat brengen’. Een minuut later stond er een buurvrouw met een schaaltje zo juist gebakken koekjes voor de deur. ‘Nee, ik kom niet binnen, dit is gewoon voor jullie omdat ik toch aan het bakken was.’

Een hulp van mijn moeder was ziek, dus nam ik de honneurs waar en hielp haar vanmorgen even met een wasje opvouwen en nog wat kleine huishoudelijke klusjes. We aten samen de middagboterham. Ondertussen namen we de politiek door. ‘Poetin bluft maar een beetje’ aldus mijn moeder. ‘Of nou ja, dat hoop ik’. Buiten bij haar stonden narcissen te wiebelen in het laatste restje van storm Franklin. Koekjes, narcissen, mijn moeder. Ik heb een top dag.

Thematisch wandelen

We lopen ons gebouw uit en maken een praatje met een buurvrouw. Twintig meter verder spreken we een andere buuf die net haar groene tuinafval wegbrengt. Het is echt zo’n zomerse avond waarop iedereen nog even buiten wil zijn en wij dus ook. Ik zet een rode fiets op de kiek. Gewoon omdat ie zo lekker in de heg is neergezet.

Even later zie ik deze prachtige rode Vespa staan en mijn thema heeft zich aangediend: dat van de gekleurde tweewielers. Want kijk er dient zich nog een geel en roze exemplaar aan.

Het bevalt me zeer, de ontmoetingen en de stadse beelden bij invallende schemering. Maar er zit ook symboliek in deze serie. De fietsen wijzen alle drie dezelfde kant op, de Italiaanse scooter kijkt eigenwijs naar een andere richting. Nog drie nachtjes slapen dan bekijk ik de wereld ook weer vanuit een andere hoek.

Mijmering bij de peertjes

Naast de vele kerstkaarten zat er vandaag ook een envelop uit Italië in de bus. Onze buren sturen vaak post door, het zijn vrijwel altijd rekeningen. Vandaag ook. Maar ineens was ik weer in ons huis, waar het nu donker en koud zal zijn. Waar nog steeds wijn in grote mandflessen staat te wachten. In gedachten zie ik onze buurvrouw in haar keuken staan. Hoe groot zal het gezelschap zijn waarvoor zij kookt? Hoe zou het in Gubbio zijn waar de restaurants allemaal gesloten zijn? Ik kwam onlangs een afbeelding op een reisgids voor Umbria tegen met het karakteristieke Palazzo dei Consoli in Gubbio. Daarvan heb ik natuurlijk zelf ook nog wel een tamelijk recente foto. En zo dwaalden mijn gedachten naar die andere plek waar we ons zo thuis voelen en waren de stoofpeertjes in de Delftse keuken inmiddels klaar.

Veel blauw, zelfs de lucht

Mijn rondje door de buurt levert altijd wel wat op. Om te beginnen sprak ik een buurvrouw die net van de markt kwam en haar fietstas vol had met met takken met rode besjes. We informeerden naar elkaars wel en wee. Toen wij kortgeleden tien dagen in quarantaine waren, stond zij zomaar voor onze deur met zelfgemaakte erwtensoep en pannenkoeken. Plus nog twee grote punten appeltaart. Zo’n soort buurvrouw!

We babbelden even over de vreugde van vriendschappen en het belang daarvan. Toevallig had ik eerder op de ochtend druk app-contact gehad met een vriendinnenclubje. Een uurtje of wat later was mijn mobieltje gevuld met leuke berichten van mijn bloggersvrienden. Het kan niet vaak genoeg gezegd worden: vriendschap verrijkt je leven.

Zeventig

Met vrienden van vrienden raak je in de loop der jaren ook vertrouwd. Nu we elkaar weer ontmoetten bij de zeventigste verjaardag van de jeugdvriend van de wijnboer, was het een feest van herkenning. Zijn vijftigste en zestigste verjaardag vierden we ook met dezelfde club.

Zaterdagmiddag verzamelden we in een B&B in Hilvarenbeek. Vanwaar we met een taxibusje naar de feestlocatie, een voormalige kerk in Tilburg, werden gebracht. Daar begonnen we met een zangworkshop. Inzingen, stem- en ademhalingstechniek en tenslotte een op maat gemaakt lied voor de jarige door dit gelegenheidskoor en -orkest. Wat een succes!

Daarna schoven we aan de feestelijk gedekte tafel. Er werd gespeecht en heerlijk gegeten. Een buurvrouw van ons zei ooit: narigheid komt vanzelf op je pad, een feestje moet je zelf maken. En dát deden we dus met twintig man met volle overgave.

(Dit bescheiden fotomateriaal is van me zelf. De foto’s en filmpjes van het optreden van ons gelegenheidskoor, zijn uiterst leuk voor onszelf maar niet plaatsbaar)

Bosbeheer

Een deel van de weg op onze ‘berg’ was nogal bossig. Met de kleinkinderen zingen we dan altijd: ‘oh, wat is het donker in de bosjes, als ik maar geen toverheksen zie’. Dit jaar deden we dat niet, want het is er heel licht geworden. De bossen worden uitgedund, behoorlijk rigoreus.

Dat is nodig wil de boel niet verstikken. Het hout wordt verstookt. Ik heb me laten vertellen dat je zelfs verplicht bent eens in de vijftien jaar dit soort onderhoud te plegen. Wij hebben ook een helling die in aanmerking komt voor onderhoud al ontbreekt het ons aan kennis en apparatuur. Dus maar eens een van die mannen aangesproken. Bleek de broer van de buurvrouw te zijn. Ik heb ook gehoord dat dit soort werk vaak gratis wordt uitgevoerd door mensen die dan een groot deel van de opbrengst mogen houden in ruil voor hun arbeid. Lijkt me een fantastische afspraak.

In het najaar gaan we contact opnemen met die broer en hoop ik een vervolg te kunnen schrijven. Van zingen komt sowieso wat minder terecht; de kinderen en kleinkinderen zijn vanmorgen weer vertrokken en het is hier behoorlijk stil.

Taalmaatjes

dsc_0018

De ene week ga ik naar haar, de andere week komt zij hier. We praten zoveel mogelijk Nederlands en ze maakt goede vorderingen. Inmiddels is het gewoonte geworden iets typisch Indiaas of Nederlands voor elkaar te maken. Vanmiddag was het warme chocolademelk met een gevulde koek. Ze begon het tafereel meteen te fotograferen.

dsc_0020

Want met die tulpen op tafel was het Hollands plaatje compleet, vond ze. Ze slurpt het nieuwe leven dat ze leidt met volle teugen in. Heeft al een klein netwerk, gaat binnenkort een échte cursus Nederlands volgen en vrijwilligerswerk doen voor de internationale gemeenschap hier in Delft. dsc_0019

dsc_0021

Het is een leuke, lieve en slimme meid en we genieten iedere week van ons leerzaam uurtje samenzijn.