Sprookje

Via een vriendin van mijn moeder werd ik gewezen op jouw blog over de bakfietsbruid. Ik klikte de website open en jawel, daar stonden we, op de foto! Wat ontzettend leuk dat we zo gespot zijn op deze dag. Met de bakfiets door Delft was voor ons de enige logische keuze. We hebben geen auto, hebben er niks mee en tja waar leent Delft zich het beste voor? Fietsen uiteraard! Hard werken was het wel voor de bruidegom, maar wat hebben we er van genoten. Samen fietsend door deze prachtige stad. En wat betreft het weer hebben we echt een engeltje op onze schouder gehad! Erg leuk om onszelf zo terug te zien, we zouden de foto’s graag ontvangen.’ 

Gisteren ontving ik deze spontane reactie van E. die ik een paar dagen geleden nog de bakfietsbruid noemde. Natuurlijk stuurde ik mijn foto’s aan het kersverse echtpaar door vergezeld van felicitaties en de wens voor een goede, gezonde en gelukkige toekomst samen. In haar reactie daar op stond onder meer: ‘we zwaaiden naar oude kennissen die vanwege hun leeftijd en de corona situatie het niet aandurfden op het feest aanwezig te zijn. Ze wonen daar aan de overkant, dus een mooie gelegenheid om ze even te begroetten! Nogmaals bedankt voor de leuke foto’s, we genieten nog steeds na‘. Hiermee is mijn blog verhaaltje mooi rond. En ze leefden nog lang en gelukkig.

Bakfietsbruid

Tussen de buien door zag ik vrijdag dit bruidspaar. Zij zat uitbundig te zwaaien naar de overkant maar vanuit mijn raam kon ik niet zien naar wie of wat. Ik vermoed medestudenten die daar wonen. De fotograaf was er maar druk mee hen en de mensen aan de overkant op de foto te zetten. Achter het paar stond nog een meisje met een fiets, de ceremoniemeester denk ik. Je moet dit soort zaken altijd zelf een beetje invullen hè? Waarom een bakfiets? De hele ceremonie en het feest zullen wel in centrum gevierd worden en dan zijn auto’s niet handig. Bekijks hadden ze in elk geval, erg comfortabel leek het me niet maar wél leuk. Mocht dit verse echtpaar zichzelf herkennen, dan stuur ik met liefde de foto’s door.

Orangerie in Ruurlo

DSC_0007

Vrijwel elk kasteel of landgoed heeft een Orangerie; een wintertuin. Tegenwoordig zijn ze vaak omgetoverd tot restaurant. Deze foto maakte ik vorige week toen we koffie dronken bij het More Museum in Ruurlo. De compleet opnieuw gebouwde Orangerie heeft een prachtige lichtval door de hoge ramen en het glazen dak. Een andere ruimte is speciaal geschikt gemaakt voor feesten en partijen.

DSC_0008

Dat er vooral ook aan bruidsparen wordt gedacht, bleek toen ik naar het toilet ging en een wc ontdekte met dit pictogram. De deur ervan zat op slot maar ik veronderstel een grotere ruimte met extra spiegels voor make-up en kapselcontrole en met genoeg ruimte voor assisterende bruidsmeisjes. Slim en handig bedacht.

DSC_0033

Ons kleine familiegroepje nam gisteravond weer afscheid van elkaar. Nooit de leukste momenten. Gelukkig hebben we de foto’s nog.

 

 

Bruidsparen

img_20161021_111537

De weersvooruitzichten bepalen onze agenda vandaag. Zon in de ochtend? Dan lopend het centrum van Delft in voor de aanschaf van een paar nieuwe schoenen en ander noodzakelijks. Wie op vrijdag op de Markt in Delft gaat staan, kan zich uur na uur verlustigen aan dit soort taferelen. Het bruidspaar bij het stadhuis poseerde gewillig met steeds andere familieleden naast zich. Dus trok ik mijn mobieltje en maakte in het voorbijgaan snel een foto. Toen we weer naar huis liepen, kwamen we het volgende koppeltje in een open vw-kever al tegen. ‘ Leuk en veel geluk’ riep ik hen toe. De bruid lachte stralend en zwaaide naar me met haar boeketje. Als deze twee paren het net zo gezellig krijgen als wij, dan hebben ze een mooie tijd voor de boeg.

De bruid

P1170454
In de zondagmiddagdrukte werd een bruidsreportage gemaakt in Gubbio. De bruid poseerde bepaald niet als een verlegen meisje. Ze sjorde af en toe haar strapless jurk op, plooide haar mond in een brede grijns en ging in een uitdagende pose staan. Waarop de twee fotografen hun werk konden doen. De inbreng van de bruidegom was klein. Hij liet zich voor deze foto een beetje naar de achtergrond dringen en staat voor (de tweede) paal. Het leek hem niet te deren. Mijn tijd komt nog, moet hij gedacht hebben. Vanwege hun verscholen positie zien ze de donkere wolken niet die boven hen hangen. Ik doe ook maar net of ik deze niet zie en wens dit paar oprecht alle geluk van de wereld toe met veel zonneschijn.