Een naam zegt ook niet alles

Ken ik inmiddels alle stadsparken van Delft, vroeg ik me af. Welnee. Op internet vond ik een lijst met dertien groengebieden, waaronder ook twee begraafplaatsen. Vooral buiten het centrum valt er nog veel te ontdekken. Bovendien worden in de oude spoorzone woonwijken ontwikkeld met uitgebreide stadsparken, dus dat belooft nog wat. Ik vond ook Klein Veluwe op de lijst. Nooit van gehoord. Toen ik zocht naar de locatie kwam deze me wel bekend voor want de bus voor het bevolkingsonderzoek naar borstkanker staat op het terrein van de GGZ in een nogal lommerrijke omgeving. Dat aanpalende park blijkt Klein Veluwe te heten.

Het was er verrassend mooi hoor, daar niet van. Maar Veluwe? Dan zie ik toch echts iets anders voor me. Van drie stenen objecten stond er nog maar één op zijn plaats. Ik hoop dat de tand des tijds er de oorzaak van is en niet dat een bewoner van een van de vele paviljoens in dit verder vrij toegankelijk park, zijn frustratie heeft uitgeleefd.

Nog even denken

Vanmiddag was ik even op de Voorburgse begraafplaats. Er moest nog een naamplaatje worden gezet bij de urn met de as van mijn vader. De Oosterbegraafplaats heeft beslist parkachtige allure en ik vind het er niet náár. Vredig wel. Confronterend in zekere zin. Zelf ben ik er niet over uit of ik gecremeerd of begraven wil worden. Wij zijn geen mensen die naar het graf van familieleden toegaan om daar planten en bloemen neer te zetten. Een natuurbegraafplaats vind ik wel mooi voor me zelf. Maar wat mij betreft mogen ook mijn nabestaanden het beslissen. Willen zij rond mijn groeve staan of gaan ze liever voor cremeren. As verstrooien of in een urnenmuur? Moet ik hen met deze beslissing opzadelen? Ik ben er nog niet uit en denk er graag de komende twintig jaar op mijn gemak over na.