Wachten op het Westen

Het is ontegenzeggelijk lente! Ik zou er uitbundig van kunnen worden maar ben dat niet. De Maartse zon heeft kracht en ik verwelkom het licht met kalme graagte.

De bomen die nog niet in blad zijn, vormen mooie schaduwen tegen de eeuwenoude gevels van de Delftse binnenstad. Ik fiets er speciaal voor om na mijn bezoek aan de tandarts.

De terrassen op de Beestenmarkt zijn klaar om bezoekers te ontvangen. Het is tien uur in de ochtend, de rest van de dag ligt nog ongerept voor me. Ik lees het prachtige boek uit van Nausicaa Marbe. Het heet Wachten op het Westen en verhaalt de eerste negentien jaar van de schrijfster toen ze leefde onder de dictatuur in communistisch Roemenië. Het gaat over het verlangen naar vrijheid, openheid en eerlijkheid. Uit de geschiedenis weten we dat onderdrukking en repressie uiteindelijk geen stand houden. Dat daar eerst zoveel slachtoffers voor moeten vallen is zó te betreuren.

Appeltaart en salade

Kobus Kuch is een begrip in Delft. Op de hoek van de Beestenmarkt en de Burgwal zit sinds 1988 dit huiskamercafé. Beroemd om zijn appeltaart waarvan er per jaar zo’n zestig duizend stukken worden verkocht. De lockdown wordt gebruikt om het op te knappen en schoon te maken maar ik ben er van overtuigd dat het gezellige sfeertje gehandhaafd blijft.

Op de Brabantse Turfmarkt viel mijn blik op dit roze geverfde geveltje dat me nog niet eerder was opgevallen, er komt een saladebar in. Dat klinkt erg aanlokkelijk want ik ben een echte saladeknager. Jammer voor Kobus met zijn appeltaart maar ik ga de komende tijd eens kijken wat er aan salades te verhapstukken is.

Delfts groen

De kleur van deze voordeur en het venster zou ik spinaziegroen noemen. Niet persé mooi maar de combinatie met het gordijn is wel weer goed gekozen. Ik hou eigenlijk meer van heel donker groen verfwerk. Bij de Goedkoope Verfwinkel van W. Verbeek op de Beestenmarkt zijn deze twee kleuren gecombineerd. Voor wie Delft bezoekt: deze winkel is het bekijken zeer waard want het interieur is in geen honderd jaar veranderd.

Tenslotte kwam ik op de Brabantse Turfmarkt de fraaie groene gevel tegen van Jans Delft, een ontbijt-en lunchrestaurant. Ik ben er nog nooit binnen geweest. Dat is niet zo verwonderlijk gezien het enorme aanbod hier. Maar in mijn zucht naar kleur heb ik de stad weer eens op een andere manier bekeken. Dáár gaat het me om.

Koeien

DSC_0021

De foto’s van de Koepoortbrug maakte ik vorige week, de wandeling liep ik vandaag zonder camera maar wél weer samen met mijn wijnboer. Gezellig hoor.

DSC_0025

Er is niet eens veel fantasie nodig om te bedenken hoe het vee, dat op de Beestenmarkt verhandeld werd, via de Koepoort de stad in kwam.  Tegenwoordig staan voetgangers en fietsers als makke schapen te wachten bij de gelijknamige brug.

DSC_0029

DSC_0032

Het heeft wel wat. Dat de vaart uit ons dagelijks leven er voor een paar minuten uitgehaald wordt omdat er een reusachtig binnenvaartschip moet passeren. Nog leuker zou het zijn als het een kudde koeien betrof.  Maar dat gaat niet meer gebeuren al worden we nog wel fijntjes aan die tijd herinnerd. DSC_0026

 

Geen tijd

P1190965We gaan elk jaar wel een dagje met elkaar op stap, mijn jongste zus en ik. Meestal doen we iets cultureels maar de lunchvoorstelling van een Flinke Linkse Vrouw in Amsterdam was uitverkocht en een tentoonstelling die ik wilde zien, was door haar al bezocht. Dagje Delft dan maar? Prachtig weer, inspirerende nieuwe winkels, markt op de Markt en een gezellige plek voor de lunch. Laat ons maar schuiven. En dat deden we dan ook. Van foto’s maken kwam niet zo veel. Daar heb ik, al keuvelend, weinig geduld voor. Maar op de Beestenmarkt, mijn favoriete plein in het centrum, haalde ik dan toch eindelijk even de camera tevoorschijn.