Beeldenkas (2)

Wij staan voor pure feministische denkbeelden. We maken korte metten met heren die hun handen niet thuis kunnen houden, las ik op een briefje dat bij dit Rode Leger hing.

Hij wil absoluut geen museum, die Willem Berkhout. Het moet allemaal informeel. In de kas van deze oorspronkelijk bloemenkweker staan her en der zitjes. Er is een eenvoudig zelfbedieningsbuffet waar je voor één euro een kop koffie of thee kunt maken. Of op afspraak een high tea kan gebruiken in een van de zithoeken die tussen de beelden staan.

De wijnboer moest even met het drankorgel op de foto maar soms ook was ik hem even kwijt. Hoorde ik hem ergens lachen want veel beelden zijn humoristisch, hebben een verhaal of een boodschap. Driehonderd beelden staan er inmiddels en de kunstenaar is nog lang niet klaar. Mooi of lelijk is eigenlijk niet aan de orde. Ik hou van mensen die hun passie volgen en eigenzinnig hun gang gaan. En van deze beelden werd ik erg vrolijk. Het dééd wat met ons en daar gaat het met kunst toch om.

Beeldenkas (1)

We hadden geen betere invulling aan deze regenachtige middag kunnen geven dan een bezoekje aan de beeldenkas in Schipluiden. In een leeg landschap, ja hoor dat bestaat ook in de Randstad, gingen we op zoek naar de Gaagweg. Kijk dit beeld wees ons min of meer de weg, het heet Henk de reiziger.

In een eenvoudige kas, verricht je zelf de kassa handeling, schuift een deur open en dan weet je niet wat je ziet! Dit dus. Maar dat verdient nadere beschouwing.

Ik laat er morgen meer van zien. Eerst maar vertellen dat we op het eind van onze tour de kunstenaar zelf tegen kwamen, Willem Berkhout, die inmiddels driehonderd beelden heeft gemaakt. Hij vertelde ons dat ie op zoek is naar een grotere locatie. Het liefst iets binnen en buiten, waar mensen tussen zijn beelden kunnen zitten en bijvoorbeeld thee drinken. Waar mooie verkoopkramen tussen staan van weer anderen en waar je telkens een hoek omloopt om weer een nieuwe beeldengroep te zien staan. Ik zie het helemaal voor me. Hij is al eens op zoek geweest naar een locatie in Delft. Het zou voor de porseleinen aardewerkstad een geweldige aanwinst zijn, vind ik.

Ondersteboven

De jaarlijkse beeldententoonstelling op het Haagse Voorhout is na twee jaar nieuw leven ingeblazen. Echt iets om in deze Nederlandse periode eens te bekijken, vonden we. Toen onze vrienden met wie we vandaag een afspraak hadden, vroegen wat te gaan doen, was de keuze niet moeilijk. We ontmoetten elkaar voor de Koninklijke Schouwburg. Het regende lichtjes, daar hadden niet alleen wij maar ook de decorateurs rekening mee gehouden. Eerst nog een stukje over de antiekmarkt en dan linksaf het Lange Voorhout op.

Het gebodene kon ons niet ál te hevig imponeren, maar het werd droog, de zon kwam zelfs door en we waren met goede vrienden in mijn geboortestad op mijn absoluut favoriete plein. Dan doen die beelden er eigenlijk niet eens zoveel toe.

Dit beeld sprak me wel aan. Hier worstelt een mens met Covid, het heet Challenge for balance van Aris de Bakker. Het blijft nog even balanceren met z’n allen, maar we krijgen het virus er onder. Hoe dan ook.

Dieren en beelden

Theo van der Nahmer

In het Westbroekpark staan beelden verspreid, die alle door Nederlandse kunstenaars uit de twintigste eeuw zijn gemaakt. In een dergelijke parkachtige omgeving komen ze heel fraai tot z’n recht. Gelukkig zijn het geen aanstootgevende beelden in actuele zin en waar nu bijna een beeldenstorm om plaatsvindt. Zittende Vrouw en Twee Vrouwen met Parasol zijn de eenvoudige namen. De zittende vrouw heeft een levende vogel op haar hoofd, al is dat maar moeilijk te zien. De dames onder de parasol hebben een hondje op schoot maar dat dat van steen is, lijkt me wel duidelijk.

Bram Roth
Johan Keller

Even verder in het park kwamen we de Gelaarsde Kat tegen in brons. Bovendien werd mijn aandacht getrokken door een aandoenlijk bordje bij een sparachtige boom. Hier wordt Hennie Lindeman geëerd die naar mijn idee een Lindeboom had horen te krijgen.

Na achttien jaar Delft…

…ontdekken we nog steeds nieuwe gebieden en verrassende plekken. Voorbij de TU-wijk richting Rotterdam ligt het Art Centre Delft. Het enige wat we daarvan tot nu toe zagen, is het beeld van een op zijn bumper omhoog gezette auto die we passeren als we over de A13 zoeven. Hoogste tijd dus voor een bezoek aan dit in 1999 opgerichte park. En onze monden vielen weer eens open.

Beeldhouwkunst van internationale makelij. Natuur in kunst verpakt. Bomen geplant in cirkels waaronder een groep vrouwen yoga deed. Een galerie, overal stevige banken, waterpartijen en een eenvoudig restaurant. Daar belandden we uiteindelijk voor een kop koffie. Nu we uitgevonden hebben hoe we er moeten komen, gaan we dit gebied in onze fietsroute opnemen want hier willen we vaker zijn.