Siena

In 1988 waren we voor het eerst in Siena. En voor het laatst trouwens ook. We reisden toen met onze Australische familie door Europa om in Rome te eindigen. De vier meereizende kinderen waren tussen de acht en veertien, het was augustus, het was snikheet. Het werd tijd om de stad nogmaals te bezoeken dus. De Duomo, de dom, liet ik al zien. Maar wie Siena bezoekt kan natuurlijk niet om het Piazza del Campo heen. Het schelpvormige plein is vooral bekend vanwege de paardenren waarbij gestreden wordt om de Palio (het vaandel). Sinds 1633 wordt dit spektakel twee keer per jaar gehouden.

Het Palazzo Publico werd in 1310 gebouwd als paleis en is tegenwoordig Gemeentehuis en museum. Ons verzadigingspunt wat kunstkijken betreft was met een bezoek aan de Duomo al bereikt, dus we bekeken dit prachtige bouwwerk met de elegante toren alleen van de buitenkant. En mensen kijken hè. Ook altijd fijn. Mensen die zomaar gaan zitten op dit plein en de schoonheid ervan op zich in laten werken. Of een beetje gaan spelen. Wij hielden het bij kijken, lopen, foto’s maken en herinneringen ophalen.

Een reis door de tijd

DSC_0004Gelukkig zag ik vandaag kans om dit pracht boek uit te lezen. Ik kocht het een dag of tien geleden en omdat mijn dagen altijd goed gevuld zijn, moest ik echt tijd inruimen voor het lezen. Maar met Honolulu King van Anne-Gine Goemans máák je tijd. Bovendien bleek het een gesigneerd exemplaar dat ik kocht, dat vond ik wel aardig. Het één gulden biljet uit Nederlandsch Indië, dat we eind augustus van onze Australische zwager kregen, bewaar ik voortaan in dit boek, is wel toepasselijk. Ik vond het een heel boeiend boek over goed en kwaad en over wat de tijd met herinneringen kan doen. Voor een recensie klik hier.DSC_0007