Misverstand

De naam van mijn blog zegt het al, we wónen in Caldese. Het is dus geen vakantie. Gisteren reageerde Sjoerd, hij vindt dat we zo hard werken. Nou mensen, dat doen we met liefde . We zijn trots op hoe we hier wonen en wat we in de loop der jaren tot stand hebben gebracht en dan is het logisch om dat te onderhouden. Wekelijks gaan we een dag op pad en hebben dan wél direct een vakantiegevoel. Op weg naar ons doel gisteren, reden we voorbij Assisi. Dan móet ik even de auto uit om een foto te maken.

Nog zomaar een detail onderweg. Daar genieten we van. En wat te denken van de pizza die we voor de pranzo in een eenvoudige tentje aten? Instant vakantiegevoel. Na afloop deden de weekend boodschappen en eenmaal thuis hebben we nog een uurtje wijn gebotteld. Zo’n dag is een zalige mix van in-en ontspanning. En waar we geweest zijn, vertel ik morgen.

Wijs

Over die fantastische vader van me, zou ik nog blogs vol kunnen schrijven. En misschien doe ik dat ook nog wel. Maar dan is er eerst de zorg voor onze moeder, die bijna zeventig jaar met hem getrouwd was en nu haar geliefde mist. Ze is verdrietig en bidt om kracht. Ze liet mij vanmorgen deze tekst van Franciscus van Assisi lezen:.

Geef me de moed om te veranderen wat ik kan veranderen.

Geef me de wijsheid om te accepteren wat ik niet kan veranderen.

Geef me het inzicht om het verschil tussen beide te zien.

Behalve dat ik een fantastische vader had, heb ik nog steeds een wijze en geweldige moeder.

Zonnelied

leesmonsters

Pas een week nadat we hier waren teruggekeerd, ontdekte ik een plastic tas bij de schuur. Er zat een Nederlandstalig boek in met de nogal stichtelijke tekst ‘wij danken en prijzen u, o heer’. Het bleek te gaan om de kinderversie van het Zonnelied van de heilige Fransiscus.

Toen bekeek ik het toch met andere ogen en las het boek aandachtig door. De illustraties zijn geweldig en ja, de schepping is een wonder, hoe je het ook bekijkt.

Dank dus ‘Voor broeder vuur, sterk en helder die de nacht feestelijk verlicht’. Zeer van toepassing op de sterrenhemels en honderden vuurvliegjes waaraan wij ons avond aan avond vergapen. Dank dus ook aan onze wijnvrienden die het samen met wijngaardmateriaal voor ons achterlieten. De kleinkinderen die Assisi bezochten en Fransiscus erg interessant vonden, zullen er blij mee zijn.

Goudgeel

De vakantievierders gingen een dag naar Assisi. Gisteravond waren de meisjes daarop al voorbereid. Het lijkt me erg interessant, zei de zesjarige. De wijsneus. Wij doken de tuin in. Het was een beetje nevelig, de stoelen staan nog in de antiregenstand maar dat deerde ons niet om wat achterstallig tuinwerk te doen.

De goudenregen is nu ook tot volle bloei gekomen. Prachtig toch?

Is het iemand opgevallen dat er geen advertenties meer onder mijn blog verschijnen? Ik heb dat eindelijk afgekocht bij de blogaanbieder. Speciaal voor jullie. Graag gedaan.

Koppig

DSC_0003.JPGDSC_0046.JPG

We maakten er een culturele ochtend van, gisteren. Gubbio al tempo di Giotto heet de groots aangekondigde tentoonstelling die op drie locaties in het centrum wordt gehouden. We kennen Giotto als de schilder van de fantastische fresco’s in de Basiliek van de H. Fransiscus in Assisi. Gisteren zagen we werk van door hem geïnspireerde geestverwanten uit de 11e en 12e eeuw.

DSC_0047-001

DSC_0048-001

Ik haak eerlijk gezegd altijd snel af waar het gaat om alle uitleg en namen van schilders. Liever laat ik het gebodene op me inwerken en ik was, zoals altijd, speciaal gefascineerd door de koppen en het kleurgebruik.

DSC_0058

Uitzicht

DSC_0058

Schreef ik het onlangs niet? Dat ik tijdens één middag in Perugia foto’s maakte voor wel vier blogs? Nou dit is zelfs de vijfde in de reeks. De hooggelegen stad biedt prachtige vergezichten.

DSC_0057

Ik keek naar de mensen op dit terras die op hun beurt weer van het uitzicht genoten.

DSC_0059

Ik zag prachtige daken van de ogenschijnlijk schots en scheefstaande huizen

DSC_0053.JPG

en in de verte zag ik Assisi liggen.

DSC_0065

Het was een van de eerste vriendelijke lentedagen waarop iedereen zo zichtbaar genoot van het buiten zijn. Nu, twee weken later, is de luxe van het voorjaar al bijna weer  gewoon geworden. Ik hoop dat deze koningsdag de temperatuur ook een beetje meewerkt voor alle buitenactiviteiten die in NL gaan plaatsvinden.

Nocera Umbra

 

maxresdefault

Nocera Umbra (klik) werd in ’97, net als Assisi, getroffen door een aardbeving. Nu, twintig jaar later, is het oude centrum zo goed als hersteld. We waren er gister namiddag en zagen eindelijk tekenen van bewoning in het eerder ontvolkte centrum.

P1220434

P1220414

P1220435

P1220425

De bovenste foto, die ik van het internet haalde,  geeft een goede indruk van hoe fraai dit Middeleeuwse stadje is gelegen. Jaren lang was het een soort spookstad waar we met enige regelmaat een kijkje namen om de vorderingen van het herstel te volgen. Voor het eerst konden we tevreden vaststellen dat er weer leven in de stad is. Dat het weer méér is dan een zielloos filmdecor. Al hangt de geur van de wederopbouw er nog steeds. De geur van nat cement.

Assisi

P1170402

Omdat ik op maandag graag een archieffoto plaats, scrolde ik maar weer eens door mijn bestanden. Daar kwam ik deze telefonerende pater tegen. Hij zit op een bankje vlak vóór de beelden die de ouders van de heilige Franciscus voorstellen. Twee werelden in groot contrast. Dat zou toch zomaar de opdracht van stuureenfoto kunnen zijn? En wat te denken van het verschil tussen Nederland en Italië? Om over het weer nog maar te zwijgen.

Stad van Franciscus

P1190199Zelf hangen we nu ook een beetje de toerist uit. We slenterden vanmorgen in Assisi. Drommen bezoekers overspoelen deze mooie Umbrische stad dus als je nog een beetje rustig de basiliek wil bekijken, is het handig om dat bijtijds te doen. Twee van ons stonden om elf uur al een ijsje weg te likken. Op dat moment hadden we de highlights al gezien en koffie gedronken in een koel kelderrestaurantje. Mijn oog en dat van de camera werd getrokken naar een smakelijke etalage. De zoetigheden lieten we heel dapper links liggen en we lunchten tenslotte in een soort truckerscafé. We bestelden er alle vier een torta al testo, een plat Umbrisch brood, gebakken op hete stenen. Vanavond maken we zelf pizza. Daarmee kunnen we echt wel een paar typisch Italiaanse dingetjes afstrepen voor vandaag.

De pelgrim

DSC_0003Hij is de broer van de man van een nichtje en wandelt de Franciscus route. Vanaf Florence tot aan Assisi of nog verder. Hij ziet wel. ‘Ik ben geen prestatie-pelgrim.’ Hij heeft zes jaar geleden al eens van Lourdes naar Santiago de Compostella en nog verder gelopen. Dat vind ik een behoorlijke prestatie maar we snappen dat het daar niet om te doen is. Mooie verhalen gisteravond aan tafel een meejuichend bij het voetbal daarna. Vandaag houdt hij een rustdag ‘maar als ik wat voor jullie kan doen?’. Ja hoor, er is altijd wel wat te doen hier. En daarna maar weer meejuichen bij het hockey?