Een bijzonder man

In 1926 overleed de tweede vrouw van Paul Tétar van Elven en werd hun voormalige woonhuis museum. Zelf was hij in 1896 op 63 jarige leeftijd overleden en liet een enorme collectie schilderijen en een verzameling porselein en Delfts aardewerk na. Op de foto hieronder poseert hij met zijn eerste vrouw Louise.

foto van het www

Hij was zelf kunstschilder van historiestukken, portretten en kopieën van oude meesters. Dat laatste was gebruikelijk bij het tekenonderricht dat hij doceerde aan de Polytechnische School in Delft.

Terwijl wij zo door dit kleine museum liepen, vertelde één van de vrijwilligers die hier zaalwacht is, dat Tétar van Elven veel geld had verdiend door investeringen aan spoorlijnen. Behalve zakelijk was hij ook intelligent, de uitvinding van de periscoop staat op zijn naam. Hoewel we al vaker in dit museum geweest zijn, blijft het heerlijk om opnieuw even terug te stappen in zijn tijd. En dan heb ik het nóg niet gehad over de tentoonstelling van schilderijen van Thérèse Schwartze. Haar werk is nog tot en met 27 februari in dit museum te zien. Morgen daarvan een kleine impressie op mijn blog. Beloofd.

Aan het werk

Nou dat is toch een leuke aanmoediging, niet? Na aanmelding ontving ik dit pakket van Museum Prinsenhof Delft. Momenteel is er een tentoonstelling over de stad Jingdezhen in China waar al meer dan duizend jaar porselein wordt gefabriceerd. De connectie met Delft is voor de hand liggend want ons aardewerk en porselein is in feite een imitatie van het Chinese keramiek. Donderdagavond volgde ik een virtuele rondleiding en zag ik een glimp van de ruim negentig topstukken. De tentoonstelling duurt tot en met 9 januari 2022, dus ik hoop en verwacht deze ook nog zelf te kunnen bezoeken.

In het pakket zit alles om twee borden en twee tegeltjes te beschilderen. Die uitdaging ga ik maar eens aan. De twee bijgesloten gelukskoekjes moeten mijn gebrek aan tekenkunst stimuleren. Het wierookstokje is om in de juiste sfeer te komen. En als het resultaat een kléin beetje meevalt, laat ik het hier zien.

Utrecht in Delft

Het aantal aangekondigde dagtochten met het Statenjacht de Utrecht, is op last van de provincie Zuid Holland verminderd. Jammer. De werkzaamheden aan de Bastiaansbrug in Delft laten meerdere doorvaarten per dag niet toe, vertelde de man van de aardewerkfabriek de Delftse Paauw me. Hij vaart als gids op deze boot mee en legt de link met de fabricage van Delfts aardewerk.

Over het aardewerk kom ik nog te bloggen. Eerst maar eens goed naar deze prachtige replica kijken. In 2003 is het schip in de vaart genomen. Aan de hand van de originele bouwtekeningen uit 1746 en met zoveel mogelijk originele bouwmaterialen en -methoden is het in Utrecht gebouwd.

Vooral het beeldsnijwerk is imponerend. Er was bij het bouwen van dit schip dan ook een beeldsnijmeester betrokken. Aan de kade liggend lijkt het schip kleiner dan toen het ons huis voorbij voer. Goed, geen vaartocht voor ons dus. Maar op dit vlak ligt nog wel iets soortgelijks voor ons in het verschiet.

Delfts Blauw

P1190948
P1190950
Waar kwamen jullie Delfts Blauw tegen? luidt de vraag van stuureenfoto. Op bijna elke straathoek, kan mijn antwoord zijn. Maar da’s nogal voor de hand liggend als je in het centrum van Delft woont. Ik liet hier al eens wat straatmeubilair zien. Dus zocht ik het nóg dichter bij huis, beter gezegd in huis. Aan een zoldermuur hangt een verzameling bordjes waaraan een herinnering kleeft dan wel louter om het feit dat ze van Delfts blauw aardewerk gemaakt zijn. Als ik in een kringloop zo’n bordje tegenkom voor een luttel bedrag, mag ie mee naar huis en krijgt hier zijn plek.P1190947

Sepia

DSC_0020-001
Deze streek is bekend om zijn aardwerk. Het materiaal, de klei, ligt letterlijk voor het oprapen. In Gubbio is Leo Grilli er wereldberoemd mee geworden. Als mensen hier horen dat we uit Delft komen, weten ze ook vaak te vertellen dat die stad bekend staat om zijn aardewerk. Een soort ons-kent-ons gevoel. Ik kan niet zeggen dat ik het resultaat van wat er hier geproduceerd wordt, heel mooi vind. Maar dat kan ook aan de presentatie liggen. De hoeveelheid doet de waarde verminderen, zou mijn moeder meteen opmerken. De kalk-en zandstenen gevels van het gebouw waarin Leo’s atelier is gevestigd, krijgen door de namiddagzon een bijna sepia-achtige kleur. Dat vind ik dan weer wel prachtig.