Rondje over het erf

Telkens als de wijnboer zich na een uurtje werken weer vertoont, zitten in zijn haar mini bloemetjes uit de vlierboom. Hij moet een beetje onder die boom doorduiken om in de wijngaard te komen. Het staat hem erg charmant. Vanaf mijn vaste rustplaats, want ik pauzeer heus vaak heb ik zicht op de phlomis die in volle bloei staat.

De hotlips salie in de kruidentuin die we vorig jaar plantten, gaat fantastisch en maakt haar naam wel waar. En van een vorig jaar verstrooid mengsel hebben we nu pas plezier met deze mooie blauwe bloemen. Volgens mij is dit het Juffertje in ’t groen. Zo is er van alles om ons over te verheugen en de rommelhoekjes op het erf laat ik wijselijk (nog) niet zien.

Onzindingen

Vorig jaar gingen we in Caldese met z’n allen op zoek naar kabouter David. Je kunt het eventueel hier terug lezen. Jammer genoeg was David uit zijn nisje gevallen en heeft zijn beide beentjes gebroken. Natuurlijk heb ik hem met lijm weer aan elkaar geplakt en was de wijnboer zo vriendelijk hem vanmorgen terug te plaatsen. Mét een dikke klodder lijm staat ie hopelijk nu stevig verankerd.

Er zijn nog drie nissen waarin beslist gezelschap voor David moet komen te staan. We hadden een broertje voor hem meegenomen maar dat exemplaar blijkt een reus, past niet in de nis en is voorlopig beneden tegen de muur geparkeerd. Ik heb een nieuwe kringloopmissie: drie kleine Davids van maximaal 15 cm hoog.

Alles op zijn pootjes

Zolang de stucadoor / schilder nog niet geweest was, was er weinig noodzaak het huis tot in de kleine kieren schoon te maken. En omdat het onkruid hoog in het grind stond had het ook geen zin de tuintafel met toebehoren er neer te zetten. Maar nu we zo’n anderhalve week in huis en tuin bezig zijn, begint het weer ergens op te lijken. De schilder maakte vanmorgen zijn jaarlijkse giro in ons huis en legde een paar nieuwe pannen op het dak. De plek die wij het duinpannetje noemen, heb ik helemaal onkruidvrij gekregen. Daar ben ik nu bezig met wat zaaigoed en knoei ik met aarde.

Een groot deel van de wijn is inmiddels in kannen en kruiken, dus op fles. De wijnboer bindt uitlopers op in zijn wijngaardje en komt daar heel ontspannen weer vandaan. Als we ’s avonds behoorlijk afgepeigerd zijn, drinken we thee of een glas wijn en eten daarna in de avondzon. We zijn dik tevreden. Morgen het huis maar eens wat grondiger schoonmaken.

Verbroken traditie

Al twee jaar op rij kon het feest ter ere van de patroonheilige van Gubbio, Sint Ubaldo op 15 mei niet gevierd worden. Althans niet op de manier waarop dat hier de gewoonte is. Alle jaren schrijf ik er over en dompelen ook wij ons onder in het spektakel van dit religieuze feest dat heel de stad op z’n kop zet. Men denkt er nu over om in september alsnog de Ceri, de enorme kandelaars, op een aangepaste manier door de stad te laten dragen. Voorlopig hangen hier en daar nog de vaandels in de stad maar het ziet er een beetje treurig uit. Nee, Gubbio zonder het grote jaarlijkse feest dat eigenlijk een maand in beslag neemt, blijft een beetje onwerkelijk. Maar Sint Ubaldo heeft er wel begrip voor, denk ik.

Onze weekroutine

Ook hier is het mooie weer pas sinds kort teruggekeerd, we hadden echt het idee dat iedereen weer eens ouderwets naar buiten ging om gewoon voor het plezier de markt te bezoeken. Na wat rondslenteren maakten we onze opwachting bij Fausto en Donatella van de koffiebar. Het eerste kopje koffie was gratis nadat ze lange tijd vanwege Covid gesloten waren geweest. Hier in Italië lijkt het gewone leven weer op gang te komen. Het valt ons wel op dat er altijd personeel bij de ingang van de supermarkt staat die zorgt dat je je handen ontsmet. Zelfs al meegemaakt dat je temperatuur gemeten wordt bij binnenkomst. De aanbevolen afstand tussen twee personen is een meter, dus je ziet zelden mensen uitwijken bij het passeren. En ja, ook buiten is het dragen van mondkapjes verplicht, daar doen we uiteraard netjes aan mee. Met onze twee vaccinaties voelen we ons goed beschermd en leven ons Italiaanse leven weer van harte.

Wijn verwerken

Nadat we vrijdag de wijn hadden opgehaald bij de coöperatie moest er thuis geproefd en vergeleken worden. In oktober vorig jaar was namelijk de andere helft van de witte wijnoogst door mijn wijnboer zelf geperst en behandeld. Die hoeveelheid had al die tijd in een groot vat staan wachten op onze terugkeer. Wij vonden de zelfgemaakte wijn lekkerder, voller van smaak en met meer nuances dan de door de coöperatie gemaakte wijn. Maar het kan zijn dat we bevooroordeeld zijn. Die wijn, die uit de wijngaard van onze vrienden komt, werd gebotteld, gekurkt en van etiketten voorzien. Nieuw dit jaar zijn de capsules, die om de flessenhals heen gesmolten worden.

De rode wijn die we ophaalden bij de coöperatie is volgens de wijnboer voor verbetering vatbaar. Daaraan zijn nu wat houtsnippers toegevoegd en dat zou de komende weken de smaak en de intensiteit wat kunnen ophalen. Wordt vervolgd.

Sfeertje

Vanmiddag waren we voor het eerst sinds onze terugkeer in het centrum van Gubbio, de stad die ons net zo vertrouwd voorkomt als Delft. Het is hier allemaal een stuk kleinschaliger, deze streek is niet zo dicht bevolkt als de Randstad. Wél volk op straat maar aangenaam wat hoeveelheid betreft. We gingen naar een favoriet restaurant waar we allerhartelijkst begroet werden. Na het uitwisselen van de standaard praatjes als ‘welkom terug en gaat alles goed’ genoten we van een heerlijke pranzo. Terwijl de wijnboer zichzelf na afloop nog op een ijsje trakteerde, schoot ik wat sfeerbeelden van deze middeleeuwse stad. De voorspelde regen was vannacht al gevallen, dus de rest van de middag waren we op ons erf. Zogenaamd om een beetje rustig aan te doen, maar al snel werden de handen weer uit de mouwen gestoken en trokken we gedurende een uurtje nog wat onkruid uit.

Kleur en vooral geur

De Blauwe Regen is uitgebloeid. Ik ben dol op deze klimmer en betreur het dat ik al twee jaar achtereen de bloei niet mee kon maken. Speciaal voor mij doet de Wisteria nog even zijn best er perst er nog een paar bloemen uit. De witte variant, die nooit onze bedoeling was maar als die na drie jaar de eerste bloemen geeft ga je die natuurlijk niet meer weg doen, die witte variant dus bloeit nog volop.

En dan hebben we nog de brem. Die moet nog tot volle bloei komen maar hier en daar staat op ons terrein al een struik te stralen. Dus wie klaagde er nou een paar dagen geleden dat er naast al dat groen wat kleur moest komen? Er is best kleur hier, al moest ik er even naar op zoek. En samen met gemaaid gras is het ook een geurexplosie, lekker hoor.

De romantiek van het wijnmaken

In oktober vorig jaar leverden we onze rode druiven in bij de wijncoöperatie, het is hier terug te lezen. Ook de helft van de wijnoogst van onze vrienden brachten we er naar toe. Vandaag zijn we ‘onze’ wijn op gaan halen. We overlegden onze bewijsjes en de wijnleverancier liet er een verdeelsleutel op los. Het valt ons altijd tegen. Vervolgens mochten we voor een bepaald bedrag tanken.

Voor de ingeleverde zeventig kilo rood, kregen we vijftien liter wijn terug. De honderdtwintig kilo wit lieten we vullen in een 23 liter fles waarvoor iets bijbetaald moest worden. Slimme rekenaars kunnen nu wellicht de verdeelsleutel berekenen maar daarvoor moet je niet bij mij zijn.

Met twee gevulde mandflessen reden we terug. Terwijl de wijnboer in zijn enthousiasme zes lege van huis had meegenomen. Enfin, toen we vorig jaar om deze tijd de wijnoogst als verloren beschouwden, waren we met dit vooruitzicht tevreden geweest. Dus dat zijn we dan nu ook maar. We kunnen gaan bottelen.

Naast groen graag kleur

Van de buren, bij wie we gisteren even op de koffie gingen, hoorden we dat nachtvorst in het voorjaar aan de bloeiende fruitbomen veel schade heeft veroorzaakt. In onze kleine boomgaard is de wijnboer toen op inspectie geweest. Geen abrikozen, geen peren, geen kersen en pruimen dit jaar. Alleen de appelboom zit vol, maar dat is ook een van de laatste bloeiers. Het verklaart ook waarom de vijgenboom dichtbij huis er zo doods uitziet.

Maar zoals dat gaat in de natuur; het herstelt zichzelf. In de vier dagen dat we nu hier zijn, is het stralend weer met temperaturen rond de 23 graden. En dat doet de vijgenboom goed. En ons ook! Ik haalde mijn mand met zaden tevoorschijn. Het zaad van de Afrikaantjes heb ik snel in de twee grote bloembakken bij de entree gestrooid. Dat komt nog wel goed. De bolletjes voor anemonen kunnen ‘voorgeweekt’ worden en gaan dan alsnog een pot in. Het zou nog moeten kunnen, aldus de verpakking. Ik ga zeker nog gemengd bloemenzaad strooien in een ongebruikt stuk moestuin. Zondag gaat het mogelijk regenen. Het is een race tegen de klok maar we hebben graag wat kleur in deze groene omgeving.