Gekraakt

DSC_0013

Van een vriendin kreeg ik walnoten van eigen erf. Heerlijk. En nog gezond ook. Met de komst van gasten bedacht ik een walnotentaart te maken. Dan biedt internet altijd weer uitkomst. Een taart met maar drie ingrediënten; de al eerder genoemde noten, suiker en eieren. Kat in het bakkie. Dus ging ik heel zen noten zitten kraken. Ik paste de hoeveelheid aan, aan het beschikbare notenmateriaal en zo kwam ik tot acht kleine maar smakelijke cake-achtige hapjes. Beetje jam, paar bramen en een takje munt erop. De eerste serie gasten vond ze lekker. Ik zelf ook.

DSC_0018

Recept toegevoegd onder de button op de zwarte balk.

Familie-aangelegenheden

P1210962

Met z’n zessen vormden we het kleinste gezelschap dat de pranzo (lunch) gebruikte bij De Snor. De zondagmiddag is er bij uitstek één om met veel familie aan lange tafels bij elkaar te zitten, te eten, te praten, kinderen te bewonderen en te genieten. Met twee bevriende stellen zaten we vanmiddag net zo Italiaans te doen als iedereen om ons heen. Aan gespreksstof ontbreekt het ons nooit, tussendoor aten we ook nog heerlijk. De Snor is al jaren dood maar zijn beeltenis is overal aanwezig.  Zijn zoon bestiert als trotse eigenaar het restaurant, geholpen door schoonzusters, kleinzonen en zo meer.  Onze vrienden vormen als het waren ónze Italiaanse familie en zo zijn dit soort middagen heerlijke familie-onderonsjes.

P1210963

Overgang

dsc_0159-001

We pakken de routine van het dagelijkse Delftse leven weer op. Voor de vrijdag betekent dat meestal een bezoekje aan mijn leuke ouders. Om warm te worden in dit winterweer begon ik met autoruiten krabben, dat voelt wel even als een overgang. En dan aan de koffie in Leidschendam. Mijn moeder vond het gezellig om mee te gaan naar de supermarkt, dus dat deden we saampjes. Bij de Jumbo griste ik nog even een magazine mee met recepten voor winterkost. Na een weekje buiten de deur eten, is er niets zo prettig als weer zelf in de potten roeren. Magere gehaktballen en spruitjes met mosterdsaus staan op ons menu vanavond en ook dát voelt als een overgang.

Rust versus…

dsc_0052

In huis heerst kalmte. Er komen geen gasten bij ons met de kerstdagen. We gaan lunchen met en bij mijn ouders en het familiekerstdiner is dit jaar bij onze zoon en schoon. We hoeven dus niet in de weer met uitschuiftafels en opklapstoelen. Niks te gestreken servetten, gepoleerde glazen en gekoelde drankjes. Alles kan op z’n plaats blijven staan. Maar boodschappen moeten wél gedaan worden want ik zorg voor de lunch voor vier en het dessert voor tien personen. Kennelijk wil niemand het op de laatste dag aan laten komen en dat was vandaag te merken bij de supergrootgrutter. Topdrukte.

p1210598

De rauwe realiteit

p1210570

Na het jaarlijks etentje met vrienden uit mijn arbeidzame leven, reed ik innig tevreden naar huis. Wachtend op een stoplicht zag ik een man moeizaam zijn fiets bestijgen. Na drie pogingen zat hij op het zadel maar viel tegelijkertijd om. Ik zette mijn auto half op de stoep en met twee toegesnelde meisjes hielpen we de man overeind. Het was een onverzorgd type, hij had in zijn boek geplast en stond te zwaaien op zijn benen. Dronken zo leek het. Op mijn verzoek belden de meisjes 112 terwijl de man probeerde zijn fiets op slot te zetten en ik hem behoedde voor verder omvallen. Toen vertelde hij dat ie pillen tegen epilepsie had moeten innemen. Daar gingen nog meer alarmbellen van rinkelen. Uiteindelijk konden we hem overdragen aan politie en even later aan de ambulancemedewerkers. Mijn gezellige maar ietwat decadente middag kantelde geheel. Ik hoor natuurlijk nooit meer hoe het met de man is gegaan. Maar wat een triestigheid.

p1210574

Gember

 

dsc_0004

Thee met verse gember en honing is zo’n beetje mijn lijfdrank deze dagen. Gember is voor  veel dingen geschikt en ik zet het in om mijn astmatische bronchitis aan te pakken. De verkoudheid lijkt een beetje op zijn retour. Maar mijn energie ook. Dus is het even zoeken naar een juiste balans tussen dingen doen en dingen laten. Ik blijf nog even doorzoeken. Intussen smaakt de thee me heerlijk.

Knoerthard

dsc_0024dsc_0008

Niet al onze oogsten zijn succesvol. De kiwi’s bijvoorbeeld zijn klein en hard als pingpongballen. Bij opensnijden zijn ook de karakteristieke zwarte pitten niet aanwezig. Waarschijnlijk nog niet rijp? Of is het meer een siersoort? Rijpen ze binnenshuis nog verder net zoals tomaten dat kunnen? Hoe dan ook, we hebben geen tijd meer om van alles af te wachten. We zullen wel zien wat het wordt nu ze eenmaal toch geplukt zijn. Desnoods hangen we ze in de kerstboom. Of we  voeren er vogels mee. De Nederlandse vogels wel te verstaan.

Al frantoio

dsc_0006dsc_0017dsc_0019dsc_0022dsc_0009dsc_0013dsc_0011

Bij de olijfperserij dus. We leverden 45 kilo in die we gisteren en vanmorgen plukten. Op de bovenste foto staan de kratten op een weegschaal. Daarna ontrolt zich het proces van wassen en ontdoen van eventuele steeltjes en blaadjes. De schone olijven rollen in een bak en worden via twee enorme stenen, vergelijkbaar met molenstenen, geplet. Waarna de smurrie in de pers terecht komt en aan het eind van het rondje de olie via een kraan in een vat terecht komt. We wachten nu op het telefoontje dat we onze olie op kunnen halen en het zal naar schatting zo’n vijf liter zijn. We zijn er blij mee en trots op.

Een mager zeventje

p1210483

Voor de tweede achtereenvolgende dag liepen we door het historisch centrum van Gubbio. Dat is geen straf hoor, integendeel. Maar het gebeurt zelden. We lunchten bij een restaurantje waar we in jaren niet geweest waren. Het was smakelijk en veel. Ik had kunnen volstaan met de antipasto, het voorgerecht, bestaande uit verschillende lokale specialiteiten. De bediening liet enorm veel (steken) vallen, het leek Fowlty Towers wel. Het gebruikelijke kopje koffie na afloop hebben we maar in een barretje elders genomen. Anders hadden we er nu nog gezeten.

Hoed en taart

dsc_0007

Het ruikt al echt naar wijn in de cantina van onze vrienden. Daar staat de rode wijn (afgedekt onder een doek) te gisten en te borrelen. Het witte staafje is de thermometer die in de ‘hoed’ gestoken is.  Die hoed moet een paar keer per dag omgeroerd worden door het er onderliggende sap. Pas over een dag of tien zal deze rode wijn geperst worden. De schillen en pitten zorgen mede voor de smaak die de wijn uiteindelijk gaat krijgen.

dsc_0003

Bij witte wijn gaat dat iets anders. De witte druiven van onze vrienden zijn gisteren geplukt, ontsteelt en direct geperst. Wat achterblijft in de pers is de ‘taart’van schillen en pitten. Wij nemen dat mee ter compostering.

dsc_0006

We proeven alvast wat van het heerlijk versgeperste druivensap, dat inmiddels in een groot vat is opgeslagen en waar de tijd (en nog een paar handelingen) zijn heilzame werk moet doen.

dsc_0020

Daarna werden we getrakteerd op een heerlijke pranzo met wild zwijn als hoofdgerecht. Door hun buurman geschoten en door onze collega wijnboeren bereid. De tafel in de keuken was feestelijk gedekt en de maaltijd was echt overheerlijk. Op de servetten stond: vriendschap weeft banden. Treffender kan ik het niet zeggen.