Harde werkers

We reden vanmorgen naar ’s Gravenzande om bij mijn zus in haar duintuin een kop koffie te drinken. Het woord ‘energie’ spookte in het achterhoofd want dat is de foto-opdracht vandaag. Direct al kwam de Delftse watertoren in zicht, als zodanig niet meer in gebruik.

Ook hoogspanningsmasten vanuit de auto op de foto gezet. Misschien niet bijster origineel en nogal letterlijk waar het om energie gaat maar ik moest toch wat. Totdat ik de kassen zag. Die zijn helaas al lang niet meer zo beeldbepalend in het Westland als jaren geleden maar hebben wel alles met energie te maken. In de warmte van de kas worden de mooiste producten geteeld. Bovendien ken ik nogal wat Westlanders en dat zijn stuk voor stuk harde werkers. Met enorm veel energie dus.

Onscherp én herkenbaar

Geen leuke opdracht, was mijn eerste gedachte toen ik vanmorgen de foto7daagse-mail opende. Onscherp maar toch herkenbaar moest het zijn. Een opdracht waarin je met uitgebreide nabewerkingsmogelijkheden aan de slag kunt. Maar daar hou ik helemaal niet van. Ik wist wel meteen het onderwerp. Daar waar het Rijn-Schiekanaal een bocht maakt en rivierachtige allure vertoont, is ook een fraaie bomenrij. Vanaf de Plantagebrug heb je bovendien een lekker standpunt. Het was er stil, alleen het geluid van klotsend water door roeiers veroorzaakt en vogelgezang. We breidden ons rondje uit met een korte wandeling door de Indische buurt. Om half elf waren we weer thuis met een reuze voldaan gevoel en toch een aardige onscherpe foto. In elk geval herkenbaar.

Delfts blauw

Er hoeven maar een paar kastdeuren open getrokken te worden, of het blauw komt je tegemoet. Gelukkig heb ik de kasten pas opgeruimd, uitgestoft en afgenomen. En ja, mijn kleding hangt altijd op kleur. Een kleine tic of doen jullie dat ook? De opdracht in de foto 7daagse is Blauw. Maar dat wilde ik als Delftse niet al te voor de hand liggend invullen met aardewerk of zo. Toen we tijdens onze ochtend bruggenloop een tuintje zagen dat vol hangt met blauwe tuttemerullen en we ook met filters en wittonen mogen stoeien, rolde de onderste foto er uit voor mijn dagopdracht. Niet artistiek, wel blauw.

Terug naar de vijftiger jaren

Overal zie je mensen op bankjes zitten. Dat zal zeker komen omdat restaurants en terrassen nog gesloten zijn. Het geeft de stad iets gemoedelijks, iets dorps ook. Ik moet bekennen dat ik van de rust ben gaan houden. Het jachtige is uit het leven, mensen groeten elkaar weer. Begrijp me niet verkeerd, Corona is een regelrechte ramp. Maar aandacht voor elkaar, blij zijn met eenvoudige dingen en het bewustzijn dat we met z’n allen de wereld aan het uitputten zijn, is de positieve keerzijde. Zoals ik me met nostalgie de autovrije zondagen nog herinner met rolschaatsende kinderen op de rijweg, zo zal ik op deze periode terug kijken met het gevoel even terug te zijn geweest in de jaren van mijn jeugd.

Blokje

Zullen we vóór of na het avondeten een blokje om? Veel ingewikkelder zijn onze vragen niet zo aan het eind van de vrijdagmiddag. Het werd vóór. Natuurlijk was ik weer de remmende factor toen ik de camera meenam. Maar ach, we hadden geen haast en er was veel om even bij stil te staan én stil te zijn.

Goede gewoonten

IMG_20190324_093312

Ergens in de krochten van mijn fotobestanden, kwam ik deze tegen. Ik liet er ooit een bewerking op los waardoor het een tekening lijkt. De foto maakte ik op een zondagochtend terwijl ik wachtte op de terugkomst van de andere wandelaars. Daarna zaten we hier met z’n allen te ontbijten. Het lijkt een eeuw geleden. Vanmiddag halen we op hetzelfde adres voor de derde keer de lunchbox op. Het is een soort alternatief voor onze vrijdagavond pizza die we altijd in Italië eten. Als een concept ons eenmaal goed bevalt, maken we daar graag een gewoonte van, stel ik tot mijn eigen verrassing vast.

Duo’s

Er valt niet gek veel te vertellen over wat ik hier laat zien. Twee aan twee plantenbakken tegen een voorgevel, bloemen allemaal in hetzelfde kleurpalet en bij twee huizen zelfs een plekje om te gaan zitten. Dat is het. Ik kom ze tegen tijdens onze bruggenloop en bewonder ze dan terloops. Maar er is zorg aan besteed en ze verdienen wat meer aandacht. Vandaag zien toch maar mooi mensen van búiten Delft hoe onze overburen hun stoep verfraaien.

Sentiment

Als ik blauwe regen zie én ruik, dan denk ik aan onze Italiaanse tuin. Waarschijnlijk is de wisteria al uitgebloeid en zou ik met een bezem het terras aan moeten vegen.

Als ik aardbeien zie, ruik én proef dan denk ik aan ons aardbeienveldje in de moestuin. Aan hoe het verwilderd is en niet met een net overdekt waardoor de vogels en de hazen zich er tegoed aan kunnen doen.

Als ik witte pioenrozen krijg, denk ik aan die prachtige plant in Caldese, die vernoemd is naar mijn oma Moeke. Die pioen die het dit jaar zonder steunstokken moet doen en door bijna niemand gezien wordt.

Stilte en storm

Wat een temperatuurverschil zeg! Was het zaterdag nog ruim boven de twintig graden, nu liepen we bij een graad of tien ons blokje om. Winterjack aan, lange haren wapperend in de wind. De bloembakken hangen weer aan brugleuningen en lantarenpalen. De terrasboten liggen in de grachten. Delft lijkt klaar voor het seizoen. Nog even en de royaal opgezette terrassen zitten aangepast vol. Ik ben benieuwd hoe dat zal gaan. Ik denk dat het storm gaat lopen. Voorlopig geniet ik nog even van de rust, die naarmate het langer duurt, weer zo gewoon lijkt en me eigenlijk wel aangenaam is. Als de storm die Corona heet een beetje is geluwd en de huidige windvlagen zich terugtrekken, wordt Delft weer zichzelf; een zee van terrassen.

Natuurdagboek

Kleindochter Isabel had me in een lief briefje geadviseerd om het raam open te gooien. En kijk, ruik en geniet, schreef ze erbij. Direct erna kwam ik deze tekening in de krant tegen bij een artikel van Gemma Venhuizen met de titel Natuur voor binnenblijvers. Zij raadde aan een natuurdagboekje bij te houden, je zintuigen goed te gebruiken en je natuurkennis te vergroten. Dus daar ben ik maar eens aan begonnen. Ik hou de stand van zaken bij de familie Meerkoet bij. Noteer hoe een perkje van minikeukenhof veranderde in een wilde bloementuin en meer van dat soort dingen.

Hier is goed te zien dat ik de ramen volgens voorschrift heb opengegooid. In de avondzon staat hier ‘onze’ boom weer helemaal groen te zijn en de inkijk naar de Vermeerstraat op natuurlijke wijze te blokkeren. En zo zag het er op 8 april nog uit. We kregen dus binnen een maand een compleet nieuw uitzicht, zonder ons te verplaatsen. Da’s toch een wonder?