Locale horeca

Na twee keer de Delftse Doosch werd het tijd voor iets anders. Café du Midi, waar we tot voor kort elke zondag na de wandeling ontbeten, gaf lunchdozen uit. Die bleken zo goed gevuld dat wij er een avondmaaltijd aan hadden. Soep, goed gevulde salade, hartige taart, brood met humus en kruimeltaart toe, allemaal even smakelijk. De plaatstelijke horeca doet er veel aan om mensen te bewegen maaltijden op te halen. Om te kunnen overleven is dat hard nodig en wij doen een poging hen én ons zelf daarmee te plezieren. Eén ondernemer hier in de buurt bood een borreltas, een aperitivotas en een dinertas aan. In de folder was daaraan toegevoegd: het is mogelijk de tassen vegetarisch te bestellen. Dát lijkt me nog een hele kunst.

Woningsdag

De kreet Woningsdag mag dan misschien een beetje flauw verzonnen zijn, het drukt wel goed uit dat we thuis moeten blijven. Dus gooiden we om kwart voor tien de ramen open om naar het klokgebeier te luisteren en daarna op tv het Wilhelmus uitgevoerd te zien door het Concertgebouw Orkest. Die paukenist in de lege zaal maakte nog de meeste indruk op me. In de Delftse Doosch zat afgelopen vrijdag een rood-wit-blauwe slinger, een oranje breekbrood en een doe-het-zelf cup-cake pakket. Twee van de cakejes gingen naar mijn moeder die het vanmorgen samen met haar verzorgster bij de koffie opat. De kruidenboter, harde worst, nootjes en saucijzenbroodjes die uit de doosch te voorschijn kwamen, vormen samen met een zelfgemaakte groentesoep, ons koningsmaal vanavond. Niet erg alledaags, maar dát mag eens per jaar.

Onze eigen schaduw

De balkondeuren stonden open en de zon was net bezig onder te gaan. Zelf zat ik achter mijn bureau en de wijnboer stond tegen me te praten met een mooie schaduw naast zijn gestalte. Mijn camera lag binnen handbereik. Dus. ‘Ach, doe mij ook nog even’, zei ik toen ik het resultaat zag. En profil is niet mijn sterkste kant want ik heb een nogal geprononceerde neus en kin. Maar het resultaat van beide foto’s vind ik aardig genoeg om te laten zien. ’t Is weer eens wat anders, hè?

Eendracht

We hadden vandaag eigenlijk…Wacht, laat ik bij het begin beginnen. Een zusje van mij is vrijwilliger op het zeilschip de Eendracht. Ze vaart als kok mee op dagtochten en meerdaagse reizen. Vorig jaar verkocht ze loten om de kas van de Stichting de Eendracht te spekken want de stichting kan veel steun gebruiken. Met enige gêne ging ze de hele familie af. En iedereen kocht natuurlijk een lot. En laat nou juist mijn hoogbejaarde moeder op háár lot een dagtocht voor twee personen winnen. Dat mogen de wijnboer en ik verzilveren. Te gek, want ik wilde heel graag eens aan boord van dit schip kijken. We prikten een datum, dat kon nog nét voor we af zouden reizen naar…nou ja, dat vertel ik later nog wel. Maar we hadden vandaag dus eigenlijk…

De Burgemeesters en de Delftse Doosch

Natuurlijk steunen we de lokale ondernemers. Graag zelfs. Gistermiddag haalden we voor het eerst de Delftse Doosch op. Een initiatief van De Burgemeesters. Ik zou het een evenementenbureau genoemd hebben, zelf noemen ze zich makers van creatieve concepten.

En creatief zijn ze. Inhakend op de actualiteit bedachten ze deze dozen, gevuld met producten van lokale winkels en bedrijven. In een ‘drive thru’ systeem, waarbij we van te voren het kenteken hadden opgegeven (en betaald voor de doos) reden we langs deze vrolijke medewerker, die onze naam controleerde. Een stukje verder deed een jongedame de achterklep van de auto open, laadde de doos in en zonder enig lijfelijk contact reden we met dit pakket naar huis. En kijk hoe lief ze mijn naam op die doos hadden geschreven.

Niet op de foto maar ook in het pakket zat nog een ansichtkaart en de namenlijst van een aantal locaties van Pieter van Foreest, een grote zorginstelling. Om zomaar naar een onbekende een kaart te kunnen sturen. Wat een tof initiatief.

Luxe

Mijn schoonzusje heeft me geleerd om van mooie badhanddoeken te genieten. Zij attendeerde me nog vóór ons trouwen op het luxe gevoel dat je dagelijks kunt ervaren als je niet bespaart op kwaliteit en formaat. Wij zijn dus van grote en zachte badhanddoeken gaan houden. Nu is er momenteel een zegelactie bij supermarktketen Plus. En hier volgt een bekentenis: ik ben een zegelspaarder. Dit in tegenstelling tot zussen van me, van twee weet ik dat ze het verafschuwen. Maakt mij niet uit, ik heb straks vier grote badlakens en twee wat kleinere handdoeken voor € 12.50. Tenminste als ik op korte termijn nog 43 zegels binnen zie te harken. Ja, ik ga zelfs zover door in de kassa-rij de zegels op te vragen van de klant voor me die niet aan deze spaaractie meedoet. Zuinigheid en luxe gaan soms verrassend goed samen.

De niet bezochte tentoonstelling

Er waren op voorhand al 70.000 kaarten verkocht voor de enorme overzichtsexpositie van de Renaissance schilder Rafaël in Rome. Uit allerlei verzamelingen, onder meer die van de koningin van Engeland, waren schilderijen bijeengebracht.

Op Goede Vrijdag in 1520 stierf de schilder op 37 jarige leeftijd. Vijfhonderd jaar geleden dus. En nu is er een prachtige tentoonstelling die niemand kan zien en bovendien al een vermogen heeft gekost. Ik hoop dat er een soort Italiaanse Jeroen Krabbé is, die wél over die expositie mag dwalen, er een TV programma over maakt dat wereldwijd zo’n succes wordt, dat de kosten enigszins worden terugverdiend. Voor een uitgebreid artikel over deze begenadigd schilder, klik hier.