Waarom schrijft een mens?

Beter nog: waarom schrijft dit mens? Ik begon het me af te vragen na de laatste reactie op mijn blog van gisteren. Bijzonder is ook dat de één het inspirerend noemt als ik begin op te ruimen en een ander me van barbarij beticht en me naar het Meertensinstituut verwijst. Ik begon gisteren met voorlezen van een reis door Zuid Afrika in 1997. Als we aan die reis terugdenken komen bepaalde beelden bovendrijven. Het was leuk deze terug te lezen. Er waren ook beschrijvingen die ons niet veel meer zeiden en geen duidelijke herinnering meer opriepen. Conclusie: wat we in ons hart en geheugen meedragen van die reis hoeven we niet van papier te lezen. Ik schreef tijdens zo’n reis toch ook vooral om de vele indrukken te ordenen en later bij de foto’s de juiste volgorde te kunnen nalezen.

Onze familiereizen naar Australië zijn ingebonden en de weerslag ervan ligt hier rechts onder. Sinds ik digitale foto’s in albums verwerk, vaak van onze familiereünie ergens ter wereld, verwerk ik het reisverslag ervan en dat plak ik achterin het album. Misschien vinden kinderen en kleinkinderen dat ooit nog eens aardig om te lezen. Het dagboekschriftje van de familiereünie in Thailand 2014 links op de foto ligt samen met de reisbescheiden klaar om nog verwerkt te worden! Dat ga ik alsnog doen, net zoals een album maken van onze familiebijeenkomst in Nederland, drie jaar geleden! Maar aantekeningen van losse vakanties die alleen voor ons zelf aardige herinneringen oproepen, gaan na lezing echt weg. Waarom zou ik alles bewaren? In kratten laten verstoffen en het onze kinderen later weg laten gooien? Die kennen onze verhalen wel en hebben aan onze inboedel al werk genoeg. Over dertig jaar.

24 gedachten over “Waarom schrijft een mens?

  1. In heb net weer een hele grote doos met wel 20 fotoboeken doorgekeken, bij de meeste zitten reisverslagen, ik heb wat afgepend in het verleden. Toch gaat het allemaal weg, het heeft geen zin om dat op de bovenste planken in mijn hoge kasten weg te stoppen en het na te laten voor mijn kinderen. Die waren er niet bij en hebben zeker geen behoefte aan dit soort fotoboeken. Ik bewaar wel wat boeken van vakanties met de kinderen, huwelijksfeesten, ook van mijn ouders en familiefeesten, Ik kan wel zeggen dat driekwart weg gaat en heb er vrede mee.

  2. Ik denk dat mensen zijn in te delen naar twee categorieën: jij, Emie, lijkt me tot degenen te horen die het talent hebben om orde te scheppen in hun leefomgeving. Ook ikzelf hecht aan orde, maar ik heb een (te) groot zwak voor papier. Boeken, schrijfsels, ja zelfs een blad blanco papier, ze zijn mijn meest geliefde ‘verlengstuk’, soms tot last voor mezelf. Mijn moeder had ooit een werkster die vol afschuw naar de gevulde boekenkast keek en zei” ‘Mevrouw, doe die boeken weg, die hebt u immers allemaal al uitgelezen!’ Maar boeken zijn een beetje zoals kleren: sommige kledingstukken horen zózeer bij je dat ze niet weg mogen. Of heb jij dat niet?.. Bij de foto’s die je hier toont, van die versierde schriftjes en beplakte kaftjes, krijg ik heerlijke kriebels in mijn buik. Ik heb een heilig ontzag voor elke schrijfletter die iemand ooit op papier zette. Jaarlijks maak ik de ‘Dag van het Dagboek’ mee, waarop schrijvers van egodocumenten samenkomen, en waar dan ook voorgelezen wordt. Toen je schreef dat je die schriftjes uiteindelijk zult weggooien voelde ik letterlijk even paniek. Maar natuurlijk ben je daar helemaal vrij in. Ik begrijp dat je soms verslagen verder uitwerkt en verzorgt. Dan is de ruwe, oorspronkelijke versie natuurlijk minder waardevol voor je geworden, en wie weet voel je ook gêne bij de gedachte dat anderen ooit zouden worden opgezadeld met jouw ‘rommel’. Maar rommel vind ik het niet, nooit.

    • Ik weet niet of het een talent is om orde te scheppen Henny. Het is eerder dat ik onrustig word als ik het overzicht kwijt raak. Dus als er al vijftien jaar onaangeroerd papieren op me wachten waar ik nog iets mee moet van mezelf. Boeken zijn voor mij ook heilig, al maken we elke twee jaar een grondige selectie in onze boekenkast en gaan er boeken naar de minibieb of kringloop. Ik wil geen kasten erbij voor een overvloed aan spullen. Voor lappen en stofjes heb ik ook een zwak. In Italië staat een hutkoffer vol! Het feit dat we twee huizen en dus twee huishoudens hebben, zorgt er ook voor dat ik blijf ruimen om niet te verzuipen. En een beetje pijn doet het soms wel maar eenmaal weggedaan heb ik er nog nooit spijt van gehad want die beslissing is weloverwogen genomen.

  3. Schrijven is het verwerken en bewaren van gevoelens en herinneringen. Mij helpt het om zaken te duiden voor mezelf

  4. Of mijn blog zal stand houden is op dit moment ven de vraag.

    Opruimen en wegdoen is niet mijn sterkste kant.

    Even terug is het huis van mijn buren leeg gehaald. Vooral verdriet kwam hierbij te voorschijn.

    Herinneringen koesteren blijft het mooiste und n ns leven.

    Wat anderen daar later ook van zullen vinden …

    Vredelievende groet,

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.