Siena

In 1988 waren we voor het eerst in Siena. En voor het laatst trouwens ook. We reisden toen met onze Australische familie door Europa om in Rome te eindigen. De vier meereizende kinderen waren tussen de acht en veertien, het was augustus, het was snikheet. Het werd tijd om de stad nogmaals te bezoeken dus. De Duomo, de dom, liet ik al zien. Maar wie Siena bezoekt kan natuurlijk niet om het Piazza del Campo heen. Het schelpvormige plein is vooral bekend vanwege de paardenren waarbij gestreden wordt om de Palio (het vaandel). Sinds 1633 wordt dit spektakel twee keer per jaar gehouden.

Het Palazzo Publico werd in 1310 gebouwd als paleis en is tegenwoordig Gemeentehuis en museum. Ons verzadigingspunt wat kunstkijken betreft was met een bezoek aan de Duomo al bereikt, dus we bekeken dit prachtige bouwwerk met de elegante toren alleen van de buitenkant. En mensen kijken hè. Ook altijd fijn. Mensen die zomaar gaan zitten op dit plein en de schoonheid ervan op zich in laten werken. Of een beetje gaan spelen. Wij hielden het bij kijken, lopen, foto’s maken en herinneringen ophalen.

18 gedachten over “Siena

      • Ik vond het er veel te druk met al die toeristen en de gebouwen veel te overdadig. Ik kan me herinneren dat we opeens in een hooggelegen stadspark liepen. Gewoon een soort vlucht omdat we een beetje doodmoe werden van die gigantische drukte. Maar misschien gewoon een toevalligheid, hoor.

  1. Heerlijke plaats, Siena, heel toevallig zie ik dat we een lekkere pizza gegeten hebben bij het restaurant op de eerste foto, het gele gebouw met die donker rode luifels. Daar heb ik de foto’s nog van.

  2. Ik vond Siena prachtig, maakte echt indruk op ons. Wij hadden mooie weer en zijn ook gaan zitten, zomaar op de stenen en dan genieten van alles op je heer, de gebouwen maar vooral de mensen.

  3. Omdat we alleen ‘s zomers in Italië kampeerden (is niet helemaal waar: we kampeerden ook 1x ‘s winters in de (ijskoude) Dolomieten) met 3 nog jonge kinderen lieten we de musea altijd links liggen, en genoten we van prachtige dorpjes en stadjes, pizza, pasta èn ijs

    • Dat deden wij destijds ook hoor, Inge. En vooral de Australische zwager was zeer gecharmeerd van alle oudheid die hier zo gewoon lijkt. Leuk dat jullie ook zulke fijne herinneringen hebben aan Italiaanse vakanties.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.