Kudde koeien

‘Was dit niet de plek waar we altijd koeien op de weg tegenkomen?’ zeiden we vorige week tegen elkaar toen we de Monte Cucco opreden. En jawel, we namen weer een haarspeldbocht en daar stonden ze. Ik denk dan ogenblikkelijk terug aan het boek, een Omnibus, dat ik van mijn oma kreeg: Heidi in de bergen, Heidi en Peter en nog een deel, waarvan ik de naam niet meer kan achterhalen. Bij het lezen van sommige passages kreeg ik tranen in mijn ogen. En dat las ik dan expres nog een paar keer. Gewoon om het fijne gevoel van ontroering nogmaals te voelen. Dat soort dingen schieten me te binnen als we een stel vrije bergkoeien tegenkomen. Zonder al te veel ontroering.

12 gedachten over “Kudde koeien

  1. Wij hebben een stuk weg waar altijd schapen loslopen. En dan komen we uit een restaurant, het is donker en we zitten hoog in de bergen. Iedere keer weer opletten geblazen.

  2. Bij het zien van zo’n koe schieten schoonzus en ik meteen in de lach. Om onze eigen ervaring daarmee in Frankrijk. We reden er met onze toen nog gloednieuwe auto. Wij zeiden “langzaam doorrijden, dan gaat ie opzij.” Leo en zwager dachten aan de automobiel en hoe zonde van de glanzende lak en reden vele kilometers om…

  3. dat is het ervaren van vrijheid. Die koeien hebben alle ruimte. Die wordt niet ingeperkt door prikkeldraad. Maar ik daar ook paard en wagen voort sjokken…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.