Mooi binnenwerk

Het regent vandaag de hele dag. Ja hoor, alle mensen in Nederland mogen nu in hun vuistje lachen. Wij hadden nog een binnenklus die vandaag mooi aan bod kon komen. Eén van de eerste dingen die we vrijdag deden, was het bottelen van de witte wijn. Nu nog etiketten ontwerpen, printen, snijden en plakken.

Hier staan de flessen nog in de wacht…
…en hier begint het ergens op te lijken

De helft van de witte oogst van onze vrienden ging naar de wijnboer, de andere helft naar een andere amateur wijnmaker. Het resultaat van die laatste is wat troebel. ‘Kom maar op’, zei mijn wijnboer. ‘Misschien kan ik hem nog wat verbeteren’.

Ook aan onze eigen rode wijn van vorig jaar valt nog wat te sleutelen. Kortom, de cantina is nog volop in gebruik. Vrijdag moet het weer logeerkamer zijn. Een regendag komt ons dus goed van pas. En is bovendien heilzaam voor de wijngaard en de produktie van 2019.

Maandagse moestuin

We begonnen vanmorgen met een, voor ons doen, uitgebreid ontbijt. Dat hadden we eerste Paasdag niet gedaan omdat we wisten wat ons als pranzo te wachten stond. Dit miniboeket sierde de met zorg gedekte ontbijttafel. Daarmee waren de Paasfeestelijkheden afgerond, we gingen maar weer eens aan het werk.

De aardbeienvelden. OK, er moet nog wat onkruid tussenuit maar het ziet er wat mij betreft veelbelovend uit. Kijk maar.

Ook de frambozen gaan lekker, al zijn ze niet erg fotogeniek momenteel. Dus laat ik de haastig aangeschafte viooltjes zien. Voor het tuingevoel,hè.

Nu gaan we de rest van de moestuin onkruidvrij maken en op de schop nemen. Morgen is er kans op regen en we willen bloemen zaaien. Meer moestuinnieuws is er niet.

Paastradities

Omdat we graag aan tradities meedoen, kochten we een Colomba, de Italiaanse variant op onze paasstol en uit Nederland kwamen de paaseitjes mee.

Maar de allerbeste traditie is die van de Pranzo. De paaslunch gebruiken we vaak met Nederlandse vrienden hier uit de buurt. Halverwege onze woonplaatsen ligt dit niet al te spectaculair uitziend restaurant.

We noemen het lunch maar het is een zeer uitgebreide warme maaltijd die uit onnoemelijk veel gerechten bestaat die allemaal even smakelijk zijn. Zonder al te veel poespas, in een geweldige sfeer aan onze ‘eigen’ vaste tafel.

Van één tot vijf zaten we aan tafel en pakten de gesprekken op alsof er niet bijna een jaar verstreek sinds onze vorige ontmoeting. We hebben inmiddels een groot gezamenlijk verleden, want zij zijn het die ons zestien jaar geleden wegwijs maakten in het Italiaanse leven. De borden zijn weer leeg maar onze vriendschap is gevuld met nieuwe goede herinneringen.

Processie

Aan de kloostermuur werd gisteren een kruisbeeld opgehangen. Een paar uur later zou daar de grote processie langstrekken. Langzaam aan verzamelen zich belangstellenden langs de route, elkaar voortdurend een Buona Pasqua toewensend.

De mensen met de puntmusten zijn boetelingen, later is deze dracht door de Ku Klux Klan overgenomen, zeg ik er volledigheidshalve bij. Vooral de klaagzangen door de mannen gezongen, maken het tot een zeer indrukwekkend en ingetogen geheel. Religie speelt hier nog een grote rol. Wij staan erbij en kijken ernaar.

Van de bloemen en de bijen

De blauwe regen is volop in bloei. Het gonst en zoemt er van de hommels en bijen. Rust om te gaan zitten hebben we natuurlijk niet, dat deden we al twee dagen in de auto. Gelukkig is er altijd veel te doen dus hijsen we ons in de werkkleren en snoeien en ruimen, We verwonderen ons opnieuw over wat de natuur voor ons in petto heeft.

Het grasveld is een madelievenweelde. Niet de bedoeling maar wel vrolijk.

De paardebloem doet ook mee maar op bescheiden schaal.

En onder de kersenboom doen alleen de tulpen nog hun best. Die mogen dan ook elk jaar op de foto. Ach zo’n eerste dag, er valt nog weinig te vertellen. Hij volgde op een maanbeschenen nacht maar daar hebben we weing van gemerkt. In de stilte van de Umbrische heuvels, sliepen we als rozen.

De reis met Jos en Maarten

Of het nou kwam omdat de Gothardpas gesloten was of dat er een lang Paasweekend aankomt, feit is dat we gisteren in Zwitserland bijna twee uur in files hebben gestaan. Dus zochten we na dertien uur autorijden én stilstaan in Noord Italië een hotel terwijl we meestal pas na Milaan overnachten. Het was eenvoudig en goedkoop met twee straten verder een goede Osteria waar we heerlijk aten.

Vandaag was het in Italië al niet veel beter. Dan ga je al snel uit verveling dit soort foto’s maken. Hoewel. Vervelen was niet aan de orde. We luisterden naar de podcast over het verzetsverleden van tante Jos en volgden op CD een hoorcollege van Maarten van Rossem over de USA. Over beide valt heel veel te vertellen. Ik volsta even met twee links. Want ik moet ook kwijt dat we goed zijn aangekomen, het huis in orde aan troffen, in het zonnetje thee dronken en verder ons suf hebben gesjouwd om alles uit te laden en een plekje te geven.

Het nakijken

Vanuit onze hoge woonkamer is zoveel fraais te zien. Het bloesemt ons allemaal tegemoet. De groene grasstrook, het kille water, de roeiers; ik kijk er met genoegen naar.

Nog zo’n tere schoonheid waar ik graag op neerkijk. Maar langzaam aan verdwijnt de bloesem en worden de bomen groen. De Vermeerstraat, waar wij recht in kijken, wordt weer aan het zicht onttrokken door het uitbottend blad.

Het is echt de hoogste tijd dat wij Delft gaan verlaten en weer in de aarde gaan wroeten in plaats van er op neer kijken. Tijd om te zien hoe de natuur in Caldese er bij staat. We nemen afscheid van de grachten, de toeristen, de winkelstraten en het draaiorgel. Het meisje van Vermeer draait zich nog eenmaal naar me om. We zijn onderweg naar ons Italiaanse leven.