Processie

Aan de kloostermuur werd gisteren een kruisbeeld opgehangen. Een paar uur later zou daar de grote processie langstrekken. Langzaam aan verzamelen zich belangstellenden langs de route, elkaar voortdurend een Buona Pasqua toewensend.

De mensen met de puntmusten zijn boetelingen, later is deze dracht door de Ku Klux Klan overgenomen, zeg ik er volledigheidshalve bij. Vooral de klaagzangen door de mannen gezongen, maken het tot een zeer indrukwekkend en ingetogen geheel. Religie speelt hier nog een grote rol. Wij staan erbij en kijken ernaar.

Van de bloemen en de bijen

De blauwe regen is volop in bloei. Het gonst en zoemt er van de hommels en bijen. Rust om te gaan zitten hebben we natuurlijk niet, dat deden we al twee dagen in de auto. Gelukkig is er altijd veel te doen dus hijsen we ons in de werkkleren en snoeien en ruimen, We verwonderen ons opnieuw over wat de natuur voor ons in petto heeft.

Het grasveld is een madelievenweelde. Niet de bedoeling maar wel vrolijk.

De paardebloem doet ook mee maar op bescheiden schaal.

En onder de kersenboom doen alleen de tulpen nog hun best. Die mogen dan ook elk jaar op de foto. Ach zo’n eerste dag, er valt nog weinig te vertellen. Hij volgde op een maanbeschenen nacht maar daar hebben we weing van gemerkt. In de stilte van de Umbrische heuvels, sliepen we als rozen.

De reis met Jos en Maarten

Of het nou kwam omdat de Gothardpas gesloten was of dat er een lang Paasweekend aankomt, feit is dat we gisteren in Zwitserland bijna twee uur in files hebben gestaan. Dus zochten we na dertien uur autorijden én stilstaan in Noord Italië een hotel terwijl we meestal pas na Milaan overnachten. Het was eenvoudig en goedkoop met twee straten verder een goede Osteria waar we heerlijk aten.

Vandaag was het in Italië al niet veel beter. Dan ga je al snel uit verveling dit soort foto’s maken. Hoewel. Vervelen was niet aan de orde. We luisterden naar de podcast over het verzetsverleden van tante Jos en volgden op CD een hoorcollege van Maarten van Rossem over de USA. Over beide valt heel veel te vertellen. Ik volsta even met twee links. Want ik moet ook kwijt dat we goed zijn aangekomen, het huis in orde aan troffen, in het zonnetje thee dronken en verder ons suf hebben gesjouwd om alles uit te laden en een plekje te geven.

Het nakijken

Vanuit onze hoge woonkamer is zoveel fraais te zien. Het bloesemt ons allemaal tegemoet. De groene grasstrook, het kille water, de roeiers; ik kijk er met genoegen naar.

Nog zo’n tere schoonheid waar ik graag op neerkijk. Maar langzaam aan verdwijnt de bloesem en worden de bomen groen. De Vermeerstraat, waar wij recht in kijken, wordt weer aan het zicht onttrokken door het uitbottend blad.

Het is echt de hoogste tijd dat wij Delft gaan verlaten en weer in de aarde gaan wroeten in plaats van er op neer kijken. Tijd om te zien hoe de natuur in Caldese er bij staat. We nemen afscheid van de grachten, de toeristen, de winkelstraten en het draaiorgel. Het meisje van Vermeer draait zich nog eenmaal naar me om. We zijn onderweg naar ons Italiaanse leven.

Bloesembehoefte

Dit soort uitzichten kom je dan tegen als je door de Betuwe rijdt. Wij gingen hier op een bankje zitten. Maar oei, wat een koude wind woei er zondag.

Hier ging het natuurlijk om, de bloesem. Rijdend over dijkjes kwamen we de een na de andere bloeiende boomgaard tegen. Stoppen was niet altijd mogelijk, temeer daar er ook nog hele slierten motoren aan het toeren waren. In Kerk-Avezaath was een grote lentemarkt. Leuk, ik dacht er mooie streekprodukten aan te treffen. Het tegendeel bleek waar. Chinese meuk en plastc troep. We waren heel snel weg. Maar ik trof er nog wel dit doorkijkje en was weer helemaal tevreden..

De burgemeester van Buren

Tamelijk onverwacht hadden we gisteren niets anders op ons programma staan dan de polderwandeling. En omdat we een drukke periode tegemoet gaan, vonden we een ontspannen dag in de bloeiende Betuwe wel een goed idee. Met als einddoel Buren, de Oranjestad.

Het is bijna een openlucht museum. Mooie schilderachtige straten, leuke kleine winkels, een galerie en een fraaie molen.

Dat Buren er nu zo fraai uitziet is te danken aan de voortvarende burgemeester Van Sandick.

Wat een geluk dat deze gemeente niet is plat geschoven zoals een ambtenaar uit Den Haag adviseerde. In een curiosawinkel kocht de wijnboer iets fraais, waar ik volgende week of zo, nog wel op terugkom. We dronken er thee, deden een plas en lieten Buren net zo fraai achter als het was.

In de natuur

Soms lopen er hele kuddes maar deze sportieveling is lekker in zijn uppie aan het rennen. Dat ziet er naar mijn gevoel wat natuurlijker uit. Heerlijk in je eigen tempo en elkaar niet voor de voeten lopend. Alleen het geluid van de vogels.

Het was tamelijk fris vanmorgen in de Delftse Hout maar prima wandelweer. Bij de groenteboerin staat een nieuw reclamebord voor een kistje vol smaak, ‘Lekker nassûh’ staat erbij. Bij nassen zie ik eigenlijk ongezonder voedsel voor me, meer in de trant van vette snacks. Maar dat kan aan mij liggen.

Bij dit doorkijkje tenslotte, stoort mij het bord dat je hier niet gemotoriseerd het water op mag. Ik snáp het wel maar vind het ontsierend. Maar ook dat kan aan mij liggen.

Series kijken

Illustratie Paul van der Steen voor NRC

Wij zijn de enige Nederlanders zonder Netflix. Denk ik. Eerlijk gezegd hebben we er ook geen behoefte aan. Er zijn vast heel veel goede series maar van regelmatig kijken komt bij ons weinig terecht. Zo proberen wij momenteel De Geniale Vriendin te volgen. Gewoon op NPO. Dat hoeft niet op het moment van uitzending, kan ook achteraf . En dat moeten we dan plennen. We lazen beiden de hele serie boeken die Elena Ferrante schreef over deze twee Napolitaanse vriendinnen. De verfilming is schitterend maar we lopen al twee afleveringen achter. Ik roep altijd: wat je niet ziet, mis je niet. Maar ik moet mezelf een beetje tegenspreken want als je eenmaal een mooie serie volgt, wil je die tot het eind uitzien. Vandaar dat we geen Netflix willen hebben. Logisch toch?

Toeval

Toen we in de tachtiger jaren met onze twee kinderen Parijs bezochten, gingen we ook naar het Musée d’ Orsay. Bij het naar buitengaan, troffen we een Nederlandse vriend aan op dit naastgelegen terras. Hij werkte in een ander deel van de stad en we hadden vanwege vrijheid blijheid toch maar geen afspraak met elkaar gemaakt. ‘Ik dacht wel dat jullie hier nu zouden zijn’ zei hij toen tamelijk lakaniek. We hebben er erg om gelachen in die miljoenenstad .

Toen mijn zus en ik er onlangs waren, kwam dit verhaal weer naar boven en we bespraken het thema ‘toeval’ vrij uitvoerig. Later op de middag rustten we wat uit in ons hotel. ‘Wil je een stroopwafel?’ vroeg ik haar terwijl we allebei met een boek onderuitgezakt op bed zaten. Ze begon onbedaarlijk te lachen en hield haar vinger bij de zin in haar boek. Daar stond: ‘wil je een stroopwafel?’

Op de blogs van Ton en Marthy speelde gisteren het thema Toeval de hoofdrol. Dat kan geen toeval zijn.

Onverzadigbaar

We kochten zaterdag een paar geschenken voor onze Italiaanse buren en vrienden. In de museumwinkel van de Nieuwe Kerk lag deze presse papier. Die kon ik niet weerstaan. Ik moet nog even kijken hoe te bevestigen in mijn mini galerie. Maar nu hou ik echt op hoor, riep ik vervolgens. Het mag niet gierend uit de hand lopen met dat Meisje. Toen ging de opa in dit huishouden woensdag met de twee oudste kleinkinderen naar het Mauritshuis in Den Haag. En ja, daar hangt de enige echte en er staat een heerlijk meisje bij.

In de museumwinkel tenslotte werd dit kussen nog even op de foto gezet. En nee, die wil ik niet hebben. Echt niet. Als foto is ie leuk genoeg.