Vriendschap

DSC_0009

DSC_0013

We waren een paar dagen in Puglia, de hak van de laars die Italië vormt. Lecce was onze uitvalsbasis waar we in een hele prettige B&B verbleven. Midden in die oude stad ligt een Romeins amfitheater uit de eerste eeuw voor Christus. In 1938 is het voor een deel opgegraven en de ‘nieuwe’ stad was en is bovenop de Romeinse resten gebouwd. Dat geeft een heel apart effect. Nog aparter was het om er samen met vrienden te zijn. Mensen die deze blogs al langer lezen, weten dat de wijnboer al sinds zijn prilste jeugd bevriend is gebleven met zijn buurjongen. Dat was dit jaar 65 jaar geleden. Een feestje, een ijsje en een nieuwe hoed waard!

DSC_0035-001

 

Wasverzameling

DSC_0120

DSC_0126

Mijn geluk kon niet op toen ik gisteren in het uiterste zuiden van Italië overal wasrekjes tegenkwam op straat. Zelfs een parkeerplaats voor een rolstoel was in beslag genomen. Ik vond het een wonderlijk fenomeen, want je ziet in Italië de was vaak aan de gevel hangen maar dus niet in Gallopoli waar we wat door het centrum dwaalden en een koffiestop deden. Hoe we daar terechtkwamen en wat de aanleiding was, schrijf ik morgen wel. Maar van deze maandag maak ik maar weer eens een ouderwetse wasdag.

DSC_0127

DSC_0142DSC_0149

Blije bloem

DSC_0033

Ze staan er weer, velden vol. Deze staan met hun rug naar me toe, dus moet ik op zoek naar een beter standpunt. Kijk, dit is duidelijker. Ze bezorgen me het ultieme zomergevoel. Vorig jaar had kleindochter Isabel er zelfs een boek over meegenomen en leerde ik van haar de levenscyclus van de zonnebloem.

DSC_0036

DSC_0038

Tien weken oud zijn deze ongeveer. Nog drie weken en dan laten ze hun koppen definitief hangen. Maar daar ga ik niet op vooruit lopen. Hoewel? Ik noteer in mijn tuinschrift dat ik naast stokrozen ook zonnebloemen neer ga zetten volgend jaar.

Voor snotneuzen en vreugdetranen

DSC_0006-001

Het idee is niet van mezelf, ik kwam het ergens op het wereld wijde web tegen. Zelf had ik nog een paar dameszakdoekjes maar de meeste kreeg ik van blogvriendin Marthy, die kasten opruimde. Mijn naaimachine snorde er lustig op los en even later de haakpen ook.  Dat is in het kort de ‘making off’ van een feestelijke slinger van hergebruikt materiaal.

DSC_0001-001

DSC_0004-001

Onze dochter is hoogzomer jarig en ook dit jaar viert ze het in Caldese. Dus als jullie haar en de slinger binnenkort samen op de foto zien, dan is de ontstaansgeschiedenis van die slinger alvast bekend. Sssst. Niets aan Fleur vertellen. Verrassing.

Vierdaagse

DSC_0029

Toen ik een tijd geleden bij de cementfabriek in Gubbio stond en daar dit straatnaambord zag, wist ik natuurlijk dat ik er vandaag iets mee zou doen. Want ze lopen er weer hoor, al die wandelaars gaan feestelijk of strompelend over de Via Gladiola in Nijmegen. De spelling is wat vernederlandst maar we doen niet moeilijk.

P1230565

Deze gladiolen staan in een bloemperk in onze Delftse straat. Dus ook verleden week wist ik dat ik die foto vandaag zou gebruiken. Met felicitaties voor Rick de onvermoeibare, Ton met zijn waterpistool en Henk met zijn peloton. En al die anderen die het weer flikken. Petje af.

Venster zonder ramen

DSC_0015-002

Toen de vorige eigenaar dit huis renoveerde, had ie ook tekeningen laten maken van een portico. Een afdak tegen de gevel aan, gesteund op gemetselde staanders. Een soort buitenkamer, heel fraai. Maar de gemeente gaf geen toestemming. De oplossing die wij verzonnen was een pergola tegen het huis. En dat werkt eerlijk gezegd nog beter. ’s In het vroege voorjaar kun je optimaal profiteren van het binnenvallend licht. En nu de temperaturen hoog zijn en de zon krachtig is, temperen wisteria en druiven de warmte in huis. Zo hebben we toch een soort buitenkamer gecreëerd met vensters en al.  Vensters die nooit gezeemd hoeven te worden. De bovenste foto is vanaf het terras genomen, de onderste van buiten af.

DSC_0010

 

 

Stille herriemaker

20180717_180416

Uit mijn ooghoek zag ik iets bewegen terwijl ik in de moestuin scheuten van de paradijsboom weghaalde. Ik kroop voorzichtig met mijn mobieltje in de hand naar het beest toe om een foto te kunnen maken. Op uiterst dunne poten sjokte deze krekel een beetje wiebelig door de droge aarde. Zonder geluid te maken, overigens. Op internet vond ik uit dat het de Empusa Pennata is én ik vond een duidelijker foto.

EmpusaPennata001A

Die paradijsboom is me er trouwens ook een, zeg. Van oorsprong uit Japan, een boom die ongebreideld zijn gang denkt te kunnen gaan. Hoe meer je weghaalt, hoe meer er terugkomt. Op sommige plekken krijgt ie van ons de ruimte. Maar niet in de moestuin of de parkeerplaats. Dus.

DSC_0002-001

DSC_0006-001

DSC_0005-001

De boom, zijn toegestane ondergroei en een illegale uitloper.