Toeristen in de stad

P1220953

Met wilde armgebaren en een rood aangelopen gezicht stond een mede-inwoonster van Delft vanmorgen naar een groep Aziatische toeristen te wijzen op het dalen van de slagbomen en het open gaan van de Koepoortburg. Toen het groepje eenmaal veilig áchter de slagboom stond, keken de vrouw en ik elkaar opgelucht aan. Vanaf de brug had al een mechanische stem geklonken met de mededeling ‘wilt u de brug verlaten’.  Maar ja, die boodschap was niet binnen gekomen bij deze buitenlanders.  Uiteindelijk stonden ze met het wegdek pal voor hun neus te filmen. Het passerende schip was aan hun blikken onttrokken. Ik liep nog een stukje verder langs het kanaal, op weg naar het stemlokaal.

P1220954

Misschien toch eens aankaarten de, al dan niet live uitgesproken, boodschap ook in het Engels te laten roeptoeteren.

 

Babbeltjesdag

DSC_0062

‘Geniet van het mooie weer’, zei de opticien nadat hij mijn bril bijstelde. ‘Wat zit u daar lekker’ zei ik op mijn beurt tegen een mevrouw die in haar deuropening van de zon en haar koffie genoot. ‘Bedankt voor het luisteren’, zei de winkelierster van een souvenirwinkel die weg was gepest in Noordwijk en in Delft opnieuw was begonnen. Het was een lang en vooral verbijsterend verhaal. Als ik nog eens wat presentjes ga kopen voor onze Italiaanse buren en kennissen, dan ga ik weer naar haar toe. Ze verdient het.

DSC_0063

‘Wat een goed idee’, zei ik hardop toen ik overburen op hun balkons zag zitten. En goede ideeën verdienen navolging.

DSC_0067

 

Stijl

DSC_0021-001DSC_0034-001

Vorige week liep ik over het Sweelinckplein in Den Haag en werd getroffen door de details van de huizen. In 1892 werden de plannen voor dit fraaie ovale plein gemaakt, geen huis is hetzelfde. Mijn zus vertelde dat er een ontwerpwedstrijd aan vooraf is gegaan. Daar heb ik helaas niets over terug kunnen vinden.  Wél dat de huizen in neo-renaissancestijl gebouwd zijn. In 1978 werden alle huizen op de lijst van rijksmonumenten geplaatst. Fantastisch vind ik dat. Zo blijft dit plein zijn fraaie aanzicht behouden.

DSC_0025-001

DSC_0031-003

Om toch nog even de grandeur van het geheel te laten zien, zette ik het kantoor Duinoord op de foto.  Men noemt het een kantoorvilla en het is ook als zodanig gebouwd. Het heeft 31 luxe kantoorruimtes die afzonderlijk te huur zijn. ’t Is maar dat je het weet.

DSC_0026-001

Niet met Griet

DSC_0034

Het plan was dat we op het station Delft de eerste de beste trein in zouden stappen, ons lieten verrassen wat de eindbestemming betreft en de conducteur triomfantelijk ons boekenweekgeschenk als vervoerbewijs konden tonen. Bij nader inzicht concludeerden we dat dit de eerste afspraakloze dag sinds een week is en zagen we ons in gedachten toch liever niet op een winderig station in Vlissingen eindigen vanmiddag. En toen hoefden we ineens niks van onszelf. Ja, de polderwandeling. Maar dat is routine. En het  was berekoud.

DSC_0056

Ik schuif mijn stoel een zonnige erker in en ben erg in mijn sas achter glas.

Gummetjesmuseum

P1220794

Maak iets in de stijl van Joseph Cornell, was de opdracht die mijn zus kreeg aan de Kunst Academie in Leiden.  De Amerikaan Cornell verzamelde van alles en maakte er kijkdozen van. Hij noemde het ‘kleine theaters van herinneringen’. De schoonvader van mijn zusje was ook een verwoed verzamelaar en zij kon putten uit een reservoir van kleine, tamelijk onooglijke spulletjes. Door ze fraai te rangschikken ontstaan er mooie composities waar het alledaagse een andere dimensie krijgt. P1220793

Ik kan geen keuze maken welke van de twee kasten die mijn zus maakte, mij het meest aanspreekt. Beide zijn inspirerend en een plezier om naar te kijken. Ik ben vergeten te vragen of de bovenste ook een titel heeft.

Het gaat snel

Samen met mijn moeder doe ik wekelijks een opruimklusje. Onlangs hebben we foto’s uit zitten zoeken. ‘Het maakt me enigszins melancholiek’, zegt ze. ‘Al die dingen die voorbij zijn’. We kwamen deze foto’s tegen van mijn ouders met hun eerste achterkleinkind. DSC_0024

DSC_0027

Dat achterkleinkind is vandaag 13 jaar geworden, onze kleinzoon Lucas. Hij heeft nog steeds twee overgrootouders die zich erg betrokken voelen met hem en de andere achterkleinkinderen. Vandaag krijgt hij van mijn ouders een verjaardagsmail. Mijn moeder kan gerust zijn, veel gaat voorbij maar geen reden voor melancholie vandaag. Een dikke felicitatie voor de oudste en de jongste generatie in onze familie is meer op zijn plaats.

 

Tijdschriften

DSC_0040-001

Vrienden tipten ons over een artikel in de Kampioen. Je weet wel, dat tijdschrift van de ANWB. Dat het over Umbrië gaat valt niet over het hoofd te zien. En dat wij vaak op de trappen zaten van de San Lorenzo in Perugia is aardig en herkenbaar voor ons. Maar wat een oppervlakkige tekst, ik vond het een gemiste kans over onze mooie regio in centraal Italië.

DSC_0043

Dit Bookazine kreeg ik van een vriendin en het verhaal sprak me zeer aan. Het speelt voor het grootste deel in Delft waardoor ik onwillekeurig onze Nederlandse woonomgeving met nog meer interesse bekijk. Vaardig geschreven, de moeite waard. Ik zou alleen aan de Libelle willen vragen een minder aanstellerige naam te verzinnen voor een boek in tijdschriftvorm.

DSC_0044-001

Dub be le tul le pen

 

DSC_0001-001

Die fotocamera binnen handbereik zorgt ervoor dat ik vrijwel altijd de bloemen in huis fotografeer. Vreemde afwijking zullen jullie denken. Klopt. Maar ik geniet er dus dubbel en dwars van. En dan zeg ik het ook nog vaak hardop tegen mijn huisgenoot, de man hier ter plaatse. ‘Kijk eens hoe ver ze open staan. Wat een aparte kleur, hè. Hebben ze nog genoeg water? Vandaag zijn ze op z’n mooist.’ Dat soort dingen roep ik dus voortdurend. We kregen ze zaterdag en ik laat bij deze graag aan de gevers weten dat ik er niet over uitgekletst raak. Zo mooi!

DSC_0006

DSC_0008-001

Stadse fratsen

DSC_0018-001

DSC_0019-001

Zomaar een paar huizen aan de Koningin Emmakade in Den Haag. Aan de overkant van het water, waar ik stond, heet het Waldeck Pyrmontkade. Vernoemd naar Emma, de Duitse prinses die met Koning Wilhelm III trouwde. Langs deze statige panden in de wijk Duinoord maakte ik gisteren, tussen de buien door, een korte wandeling met mijn zus. Zij woont hier met haar man sinds een klein jaar en is nog dagelijks onder de indruk van haar woonomgeving, vertrouwde ze me toe.

DSC_0036-002

Ook het nabij gelegen Sweelinckplein deden we aan. Daar kom ik nog wel eens in een blog op terug. Al was het maar om alle fraaie details te laten zien.  DSC_0022-001

Koekje van eigen deeg

DSC_0036

Welke oplossing zagen jullie om spullen op te bergen, vroeg Els voor haar  rubriek Stuur-een-foto. Het antwoord stond voor mijn neus. In dit kunstig vervaardigde doosje zaten vier paaseitjes opgeborgen. Het doosje was niet alleen zelf gevouwen maar ook bestempeld door de maakster.

DSC_0037

Een cadeautje dat met zoveel liefde voor detail is gemaakt, wordt door mij zéér  gewaardeerd. De paaseitjes waren snel op. Want na een treinreis met oponthoud en gedraaf naar andere perrons plús een wandeling van station Delft naar huis, had ik het wel verdiend, vond ik. Een verse kop thee met een eitje. Een eitje van Els, de blogvriendin die ik zojuist ontmoet had!