Gekeutel

DSC_0051

Weinig zon, veel wolken en af en toe regen. Het zijn echte binnenklusdagen hier. Het onkruid schiet weer omhoog en op het erf is genoeg te doen maar het weer is vaak een spelbreker. Omdat er aan het eind van de week weer gasten arriveren, maakte ik alvast een menuplanning en koppelde daar de boodschappenlijst aan vast. Mijn vrolijke keukenhulpje, waarvan de make-up al een beetje doorgelopen is en heur haar in de war is geraakt,  kijkt lachend toe bij mijn werkzaamheden. Die vooral bestaan uit ruimen, ruimen, ruimen. Ik doe dat graag maar hoe komt het toch dat daar nooit een eind aan komt?

Weg met de tutbloem

Het voorbereidende werk kost vaak meer tijd dan de daadwerkelijke klus. Die Blauwe Badkamer, waarover ik hier al eerder zeurde, is niet verbouwd maar door middel van kleine cosmetische aanpassingen opgeknapt. De tuttige tegelrand bovenin kreeg al een houten lijst.  De kleine tussentegels in de vloer zijn geschilderd. Er moesten meer dan tachtig tegels afgeplakt worden. En elk tegeltje is eerst grondig gereinigd, twee maal geschilderd en daarna nog van een matte laklaag voorzien. Ik heb de laatste dagen heel wat uur over die harde tegelvloer gekropen. En dan nu het eindresultaat. Tádáá.

DSC_0005.JPG

 

 

Carel Willink

DSC_0024

Het is niet dat ik denk dat de lezers van dit blog me er aan zullen houden. Maar ik heb wél geschreven dat ik op de collectie van het More in Ruurlo nog terugkom. We kennen het werk van Carel Willink van dergelijke portretten. Dit is een klein deel van het portret van mevrouw dr. A.G.M. Hijsmans-Evers. En deze foto toont een detail van het doek Tate Gallery Verplaatst.

DSC_0026-001

Nog veel bekender is hij geworden met de hyperrealistische doeken van Mathilde, jarenlang zijn vrouw en muze. Het is allemaal heel knap geschilderd en toch raakt het me niet echt.

DSC_0014

Bovenstaand doek, dat Compositie heet en dit kleurrijke werk waarvan ik de naam niet heb kunnen achterhalen, vormen zijn eerste werken. Zó is hij begonnen en zo vind ik persoonlijk hem op zijn mooist. DSC_0027

Quattro passi

DSC_0017

DSC_0020

DSC_0012

DSC_0011

Na de pranzo die op z’n Italiaans overvloedig en heerlijk was, is het fijn nog even wat te lopen. Wij liepen iets meer dan de spreekwoordelijke ‘vier stappen’  zoals de Italianen het noemen als ze wat kuieren. We slenteren door een stuk van Gubbio waar we eigenlijk maar weinig komen. En kwamen zelfs in een ommuurde tuin terecht, waar de was al buiten hing.

DSC_0026

Maar meer nog ben ik gecharmeerd van deze kleine zuilengalerij met aan het eind een beeld. Zomaar ergens achteloos verstopt in een middeleeuwse steeg. DSC_0029

We hadden een afspraak om iets op te halen, waardoor er ineens wat haast geboden was. Maar ik kom hier zeker terug om uit te vinden wié daar zo verstopt de eeuwen trotseert.

Minet op de piano

DSC_0070

Toen wij jaren geleden eens met ons gezin terugkeerden van vakantie, had mijn moeder deze ingelijste prent voor ons klaar gezet. Jullie hebben precies zo’n kat en dezelfde piano. Bovendien lijk jij wel wat op die vrouw, was haar commentaar. Dat laatste valt te betwijfelen, die eerste twee dingen kloppen wél.  De prent is gewoon een pagina uit een tijdschrift.  Sinds vandaag hangt ie weer op onze overloop. Met de muur daar was van alles aan de hand en het voert te ver om hier te vertellen. Hoe dan ook, de muur is hersteld, de poes is al jaren dood, de piano hebben we ook al niet meer. Maar dit plaatje is me heel erg lief.

Casa Caldese

DSC_0064

Na de nachtvorst en de enorme droogte is er dit seizoen een volgend ‘gevaar’ dat een grote en goede wijnoogst bedreigt. Vraat. Waarschijnlijk door herten. De wijngaard hing al vol met zilverfolie tegen de vogels. Nu is er ook van dat rood-witte afzetlint omheen gespannen om snoepende herten te weren.  En op de hoeken zijn ook nog eens plastic vuilniszakken opgehangen die lekker klapperen in de wind. Dat zal ze leren! DSC_0067

Het suikergehalte mag en moet nog omhoog voor we gaan oogsten. De wijnboer meet en controleert zich suf en heeft vrijwel dagelijks contact met collega-vriend-wijnboer over het wel en wee van de druiven.

Onze gastenstudio is inmiddels leeggehaald en getransformeerd tot Cantina Casa Caldese. De dagen vullen zich met gesprekken over de wijn. Je zou er dorst van krijgen.

Vertier

DSC_0024-001

DSC_0031

DSC_0037

Zo. Het mag duidelijk zijn waar wij vandaag geweest zijn. Op misschien wel de laatste mooie en warme dag deze week, deden we een stranddag aan de Adriatico. Het bestuderen van de menselijke soort kan daar bovendien heel goed plaatsvinden. Ik kijk veel naar vrouwen. Probeer hun leeftijd én gewicht te schatten en vergelijk dat met mijzelf. Zijn mijn heupen nou ook zo breed? Of: mens koop een badpak in plaats van een bikini, alles flubbert eruit en erover. Dat soort gedachten. Ik kijk ook naar mannen hoor.  Gewoon voor het mooi. Echt, ik amuseer me wel met mijn studie daar aan het strand van Senigallia.

DSC_0036DSC_0042

 

Aaibaar

DSC_0014

Door de enorme regenval schieten ze uit de grond. Of beter gezegd uit de houten palen die bij ons dienst doen als afrastering. Geen idee welke zwammen dit zijn, aaibaar zijn ze wel. Ach ja…de herfst. Ik hou hem graag nog even op afstand. Toen ik wat afgevallen blad wilde weggooien in een gereedstaande tuinmand, zag ik nét iets te laat, dat er ongeveer tien centimeter water in stond. Regenwater. Zo is het wel weer even genoeg, heb ik tegen de wolken gezegd.

DSC_0027

DSC_0006-001

En verhip, ja. De zon schijnt alweer in het water. En op het opnieuw groen geworden grasveld. En op onze blote armen en benen.

Tien keer per dag

DSC_0005

Ik bakte gistermiddag kokoskoekjes. Daar zit alleen maar havermout, banaan en kokos in. Na alle gefeest de laatste weken mag de rem er weer eens flink op. Ik heb het recept toegevoegd onder de button recepten. Op de Nederlandse radio hoorde ik Olga Commandeur zeggen dat traplopen zo goed is voor de oudere mens. Spier- en bot verstevigend. Tien keer per dag de trap op en je zit goed. Bij Moeskers Moestuin las ik over het inplannen van een gezonde week. Het kan geen kwaad om af en toe eens naar je eigen leefgedrag te kijken en waar nodig aan te passen.  Dus.

DSC_0011

 

Aan de lijn

DSC_0132-001

Bij dit tamelijk onooglijke huis werd mijn blik naar de waslijn getrokken.  Daar kan ik niks aan doen, ik heb die afwijking nou eenmaal. Is het een beetje te zien wat hier aan de waslijn hangt? Wacht, even inzoomen.

DSC_0132-002

Ja, hier in Italië worden gewoon bontmantels gedragen.  Dat kan in NL al jaren niet meer. Te dieronvriendelijk. Toevallig las ik dit weekend de uitspraak  ‘bont is gewoon leer met haar’. Een waarheid als een koe. Hele volksstammen dragen leren jacks, toch? Maar goed, de eigenaresse van deze jas heeft hem alvast tevoorschijn gehaald. De hittegolf is voorbij, de regen is gestopt, de bontjas kan weer aan.