Witte druiven

DSC_0032

Na een rondreis door Schotland en Wales en een paar dagen Madrid, haalden we gisteren schoonzus en zwager op van het vliegveld in Rome. Deze wereldreizigers komen nog een week bij ons op de berg logeren. En ze vielen meteen met hun neus in de boter en hielpen mee.  Vanwege het mooie weer werd er vandaag begonnen met de wijnoogst bij onze vrienden. De druiven werden geplukt en daarna getransporteerd naar ons huis, waar mijn wijnboer de rest van het proces zal doen. Een behoorlijke logistieke uitdaging. Zó handig dat onze Australische familie al heel wat ervaring heeft als plukker en kenner.  Ze namen maar nauwelijks de tijd om te poseren.  Want eenmaal geoogst, is er direct veel werk te verrichten (wordt vervolgd) .

Gekraakt

DSC_0013

Van een vriendin kreeg ik walnoten van eigen erf. Heerlijk. En nog gezond ook. Met de komst van gasten bedacht ik een walnotentaart te maken. Dan biedt internet altijd weer uitkomst. Een taart met maar drie ingrediënten; de al eerder genoemde noten, suiker en eieren. Kat in het bakkie. Dus ging ik heel zen noten zitten kraken. Ik paste de hoeveelheid aan, aan het beschikbare notenmateriaal en zo kwam ik tot acht kleine maar smakelijke cake-achtige hapjes. Beetje jam, paar bramen en een takje munt erop. De eerste serie gasten vond ze lekker. Ik zelf ook.

DSC_0018

Recept toegevoegd onder de button op de zwarte balk.

Heen en terug naar de Ardèche

DSC_0027

Eerst maar eens aan de koffie met onze ‘aanwaaiers’. Zo noem ik altijd een beetje oneerbiedig gasten die hier niet blijven slapen maar wel de moeite nemen de berg op te komen. Blogvriendin Marthy en haar man Mart doen een tour door Italië en ja, dan is een afspraak snel gemaakt.

DSC_0021

De wijnboer laat ze met alle liefde de wijngaard zien, waarna ik de rondleiding door het huis voor mijn rekening neem. De verschillen en overeenkomsten tussen het leven in Frankrijk en Italië vormen de rode draad van onze gesprekken.

DSC_0029

We schuiven de tafel in de zon en keuvelen er lustig op los tijdens de pranzo. Voor een tegenbezoek in de Ardèche zijn we al uitgenodigd. Waar een beetje bloggen toch allemaal toe kan leiden…

Gekeutel

DSC_0051

Weinig zon, veel wolken en af en toe regen. Het zijn echte binnenklusdagen hier. Het onkruid schiet weer omhoog en op het erf is genoeg te doen maar het weer is vaak een spelbreker. Omdat er aan het eind van de week weer gasten arriveren, maakte ik alvast een menuplanning en koppelde daar de boodschappenlijst aan vast. Mijn vrolijke keukenhulpje, waarvan de make-up al een beetje doorgelopen is en heur haar in de war is geraakt,  kijkt lachend toe bij mijn werkzaamheden. Die vooral bestaan uit ruimen, ruimen, ruimen. Ik doe dat graag maar hoe komt het toch dat daar nooit een eind aan komt?

Weg met de tutbloem

Het voorbereidende werk kost vaak meer tijd dan de daadwerkelijke klus. Die Blauwe Badkamer, waarover ik hier al eerder zeurde, is niet verbouwd maar door middel van kleine cosmetische aanpassingen opgeknapt. De tuttige tegelrand bovenin kreeg al een houten lijst.  De kleine tussentegels in de vloer zijn geschilderd. Er moesten meer dan tachtig tegels afgeplakt worden. En elk tegeltje is eerst grondig gereinigd, twee maal geschilderd en daarna nog van een matte laklaag voorzien. Ik heb de laatste dagen heel wat uur over die harde tegelvloer gekropen. En dan nu het eindresultaat. Tádáá.

DSC_0005.JPG

 

 

Carel Willink

DSC_0024

Het is niet dat ik denk dat de lezers van dit blog me er aan zullen houden. Maar ik heb wél geschreven dat ik op de collectie van het More in Ruurlo nog terugkom. We kennen het werk van Carel Willink van dergelijke portretten. Dit is een klein deel van het portret van mevrouw dr. A.G.M. Hijsmans-Evers. En deze foto toont een detail van het doek Tate Gallery Verplaatst.

DSC_0026-001

Nog veel bekender is hij geworden met de hyperrealistische doeken van Mathilde, jarenlang zijn vrouw en muze. Het is allemaal heel knap geschilderd en toch raakt het me niet echt.

DSC_0014

Bovenstaand doek, dat Compositie heet en dit kleurrijke werk waarvan ik de naam niet heb kunnen achterhalen, vormen zijn eerste werken. Zó is hij begonnen en zo vind ik persoonlijk hem op zijn mooist. DSC_0027

Quattro passi

DSC_0017

DSC_0020

DSC_0012

DSC_0011

Na de pranzo die op z’n Italiaans overvloedig en heerlijk was, is het fijn nog even wat te lopen. Wij liepen iets meer dan de spreekwoordelijke ‘vier stappen’  zoals de Italianen het noemen als ze wat kuieren. We slenteren door een stuk van Gubbio waar we eigenlijk maar weinig komen. En kwamen zelfs in een ommuurde tuin terecht, waar de was al buiten hing.

DSC_0026

Maar meer nog ben ik gecharmeerd van deze kleine zuilengalerij met aan het eind een beeld. Zomaar ergens achteloos verstopt in een middeleeuwse steeg. DSC_0029

We hadden een afspraak om iets op te halen, waardoor er ineens wat haast geboden was. Maar ik kom hier zeker terug om uit te vinden wié daar zo verstopt de eeuwen trotseert.