Bloesjes

20170711_121817_HDR-001

Het blijft een attractie voor veel mensen; de markt van Gubbio. Vooral vrouwen vinden het leuk om langs alle kleding-en schoenenkramen te lopen. Zelf heb ik zo mijn favorieten en bij mijn Marokkaans-Italiaanse vriendin slaagde ik vandaag voor twee linnen bloesjes waar ik al een tijd naar op zoek was. Mijn schoonzusje ging met tassen vol naar huis en de wijnboer en zijn broer kochten elk een sportief vest. Omdat mijn loopvermogen, of beter gezegd mijn slentervermogen, niet al te groot is, zeeg ik neer op een schaduwrijke plek.  Omringd door aankopen. Ik hoef niet zo nodig op de foto maar het was vast een herkenbaar beeld voor velen geweest.

DSC_0041

Was en water

P1220296

Kortgeleden zag ik, vanuit de rijdende trein richting Ancona, dit balkon. Als er dan een wasje hangt, weet ik niet hoe snel ik mijn camera moet pakken. We reden bijna het station binnen en overal ter wereld kijk je dan tegen huizen aan die nou niet bepaald de mooiste zijn.  Dat maakt het alleen maar fijner om te fotograferen. Maar vóór jullie denken dat de bewoners van dit huis te beklagen zijn, laat ik even hun uitzicht zien. Ik hoefde daarvoor alleen maar naar het linker coupéraam te lopen.

P1220301

 

Koelte

DSC_0018

De bergen, en dan bedoel ik niet die heuvel waarop wij wonen, maar de échte bergen, bieden altijd verkoeling. Dus waar konden we beter naar toe gaan dan naar de Monte Cuccu?  Mis. Koeler was het wel, maar druk óók. Er werd een wedstrijd of demonstratie met modelvliegtuigen gehouden. Het zag er zwart van de mensen en blauw van de auto’s.

DSC_0019

DSC_0026

Na wat geknutsel en technisch belangrijk gesleutel, werden de vliegtuigen de lucht in gestuurd.

DSC_0027

Spectaculair gezicht, zeker omdat je al op grote hoogte staat waarbij je als het ware al een ‘helicopterview’ hebt. Maar ja. Hadden we niet genoeg vliegtuigen gezien de laatste dagen?

DSC_0030

Voor ons zelf dachten we meer aan zoiets vandaag. Een beetje luiwammesen, eten en loom voor je uitkijken. En zo geschiedde. Op een andere berg, die we bereikten via een mooie route, hebben we van een eenvoudige pranzo genoten. De rest van de dag is het meer dit werk. Pas na zes uur komen we weer in de benen.

DSC_0032

 

Zuidelijke sferen

P1220312

Nu de dagen lang en warm zijn komen we steeds meer in de vakantiesfeer. Temeer daar ook de familie uit Colombia hier is neergestreken. Ik heb om te beginnen mijn blogkop aangepast. Er staan geen bekenden op, ik maakte de foto in Bologna ruim een week geleden. Mijn blogvriendin Henny reageerde gisteren door me te schrijven zich te laven aan mijn zuidelijke plaatjes. Dat bracht me op het idee om wat foto’s uit Bologna te selecteren die als typisch zuidelijk en vakantie-achtig worden ervaren.

P1220328

P1220334

En ja, eten aan kleine tafels in pittoreske straten, pleinen en steegjes roept bij iedereen een zuidelijk vakantiegevoel op dacht ik zo.

P1220360

Deze laatste foto is typerend voor Bologna. Elke stoep is overdekt en vormt een fraaie zuilengalerij. Ideaal bij felle zon. Of regen, zoals wij ondervonden.

Vliegvelden

DSC_0015

Gisteren was dochter Fleur zo lief mij naar het vliegveld van Eindhoven te brengen en in Bologna stond de wijnboer me op te wachten. Dat is nog eens luxe en comfortabel reizen. Het is goed te merken dat de vakantiestroom op stoom is gekomen want het was op beide vliegvelden waanzinnig druk. Goed. Ik ben er weer, tot wederzijds genoegen. En ik kon meteen genieten van het uitzicht waar de late avondzon nog even als een spot de berg verlichtte. En vandaag? Staan we op het vliegveld van Ancona om familie op te halen. Daar ga ik de komende week vast nog over te bloggen.

DSC_0014

Per ongeluk

IMG_20170703_091016~2

Het blijft een beetje gehannes om voor ons huis wat treffende foto’s te maken. Op het moment dat ik denk genoeg te hebben, klap ik mijn tablet weer dicht maar voor het zover is, blijk ik nog onbedoelde foto’s te hebben gemaakt. Dit is er een van. Die vind ik zo gek nog niet. Terwijl ik echt niet van de schuine lijnen ben, zeker niet waar het gebouwen betreft. De speelsheid die er mee beoogd wordt, kan me gestolen worden. Ook in huis staat alles recht, een schuin geplaatste bank of tapijt doet me gruwen. In feite ben ik een rechtlijnig tiepje. Maar vandaag even niet.

Gekuier

IMG_20170705_122216

Mijn ouders wonen in een ruim opgezette nieuwbouwwijk, die toch ook al weer bijna twintig jaar blijkt te bestaan. In zo’n periode kan een groenstrook parkachtige allure krijgen. Aangezien morgen het warme weer opnieuw toeslaat, hebben we vandaag met z’n drietjes een kalm ommetje gemaakt. Want bij temperaturen richting de dertig graden is het voor hen veel prettiger om in een koel huis te blijven.

Gat in boom

IMG_20170703_182733

Eergisteren schreef ik dat ik zou laten zien hoe gehavend de boom is die voor ons huis staat. Van bovenaf is behoorlijk goed te zien dat er een gat is ontstaan nadat de enorme tak eruit gevallen is.  De vergelijking met een gebit waarin een tand ontbreekt, dringt zich aan mij op. Iemand straalt, begint te lachen en je schrikt je rot als die mond dan opengaat. Zo’n stralende boom in zomertooi laat ook ineens zijn kwetsbaarheid zien. Gelukkig voor bomen groeien takken weer aan.

 

Afscheid van Annie

 

IMG_20170703_091013

Mijn moeder komt uit een gezin van elf kinderen. Vandaag namen we afscheid van haar jongste zus die de respectabele leeftijd van 89 jaar bereikte. De man van deze tante overleed twaalf jaar geleden en ze hadden geen kinderen. De bijeenkomst met koffie en de broodjes na afloop kreeg al snel het karakter van een aangename neven-en nichten reünie. Daar werden herinneringen gedeeld en actualiteiten uitgewisseld. Nadien ben ik mijn ouders verslag uit gaan brengen. Zij zijn fysiek niet meer in staat tot het bijwonen van van een crematie buiten de regio. Maar het portret van Annie stond in de kamer met een klein lichtje erbij. In gedachten waren ze aanwezig. Mooi toch?

Zelfde plek, ander uur

 

IMG_20170702_084137~2Het heeft wel wat om een paar dagen achtereen een zelfde locatie te fotograferen. Zo zie je goed wat de invloed van het licht is. Ik ben ten opzichte van gisteren wel ietsje opgeschoven met mijn camera. Er ligt een afgewaaide tak op de grond. De boom, waarop wij vanuit een hoge positie neerkijken, vertoont een groot kaal gat. Dat zal ik morgen nog eens laten zien. Het vreemde is dat er geen blad aan de tak zit die op de grond ligt. Conclusie: dode tak die zichzelf heeft opgeruimd? Nu hoeft alleen de plantsoenendienst nog langs te komen. Of iemand die haardhout wil hebben.