Even snel de was wegwerken

DSC_0017

Vanwege een gastenwissel lijken we vandaag net twee mieren. Ik zou het van bovenaf gefilmd willen zien en dan in versneld tempo afgedraaid. De was droogt waar je bij staat. Niet dát we er bij gaan staan, hoor. Tussen de wassen door, doen we boodschappen, halen onkruid weg en bereiden alvast het eten voor. Als straks luid toeterend een auto ons terrein oprijdt, zijn we er weer helemaal klaar voor. Dan zijn onze bezwete ruggen weer schoongespoeld, ligt het kinderspeelgoed klaar en doen we zoveel mogelijk mee met de vakantievierders.

DSC_0062

Hele velden

DSC_0032

Elk jaar raak ik weer in vervoering bij velden vol met zonnebloemen. En ook al liet ik ze afgelopen week al zien in een vaas, niets kan op tegen een akker waar ze in het gelid staan met die vrolijke koppies. Het was heet en uitgestorven op het weggetje waar ze links hoog en rechts wat lager zijn geplant. Nou ja…vrijwel uitgestorven.

DSC_0033

Maar het beoogde effect komt op een foto niet over. Jullie moeten het toch maar doen met mijn vaststelling dat je ter plaatse het meest geniet. DSC_0039

DSC_0057

Onvolprezen hulp

DSC_0010-001

Sinds vorig jaar komt S. op zaterdagochtend de wijnboer helpen bij allerhande karweitjes. De jeugdwerkeloosheid in Italië is ongekend hoog, men spreekt van meer dan veertig procent.  S. had een advertentie gezet in het plaatselijke sufferdje. Hij wil honden uitlaten, timmeren, schilderen en tuinwerk doen. Voor ons is hij een gouden greep. De man is jong, sterk en pakt alles aan. Hier is hij bezig van oude pallets de derde en laatste compostbak in de wijngaard te maken. In augustus sluit de fabriek waar hij af en aan werkt, hij krijgt alleen kortdurende contracten. Het is de vraag of hij er na de vakantie weer wordt aangenomen.

 

Poep, siroop en jam

DSC_0001-001

Als ik de eerste paarse vogelpoep zie liggen, weet ik dat de vlierbessen geplukt kunnen worden. Voor het verwerken van de bloesem had ik dit jaar geen tijd.  In mijn nieuwe functie van kruiden-en tuinvrouwtje ga ik dat kostelijks niet onbenut laten, dus aan de slag. Voor siroop heb ik anderhalve kilo ontsteelde bessen nodig. Door ze in de vriezer te leggen, tik je de bevroren bessen er makkelijk af, las ik op internet. Dus beginnen we maar eens met het aanleggen van een buffertje in een vrieslade. Ook al handig als ik ze samen met bramen tot jam ga verwerken. Maar die bramen zijn hier nog láng niet zo ver. Terwijl mijn zus in s’ Gravenzande al kilo’s staat te plukken. Tsss.

DSC_0004

 

Dat staat er gekleurd op (1)

DSC_0011-003

Je komt hier huizen en gebouwen tegen in de meest fantastische kleuren. Neem nou deze. Ik zag dit huis in Casa Castalda, een plaats waar we vrienden hebben wonen. Dak en muren in het dezelfde kleurschema. En, o heerlijk detail, de parasol op het balkon ook nog in dezelfde tint.

DSC_0005-002

En wat dacht je van dit hotel? Is dat hemelsblauw of niet? Het is Hotel Blu Marina in Fano. Het is niet mooi en ook niet lelijk maar van een goed doorgevoerde kleur kan ik heel vrolijk worden. Nu ga ik op zoek naar een zacht groen en eigeel huis. Wordt vervolgd.

Vrolijkerds

DSC_0018

Op het veld onderaan de berg was vorig jaar een perceel zonnebloemen. Dit jaar ligt het braak al is er hier en daar nog een verdwaald exemplaar opgekomen. Nou jullie begrijpen wel dat ik daar telkens bij het passeren verlangend naar keek en uiteindelijk een snoeischaar meenam. De eerlijkheid gebied me te zeggen dat het de wijnboer was die ze voor me afknipte. Dit jaar laat ik ze dus maar eens op de vaas zien. Die hele velden kennen we nou wel, toch?

Wabi sabi

P1220362

DSC_0072

De schoonheid van het imperfecte. Zoveel mooier dan glimmend en gepoetst. Ik denk dat ik daarom ook zoveel van Italië hou. Hier laat men rustig wat roesten en afbrokkelen. Of zou het geldgebrek zijn? Vreemd, nu ik er over nadenk. Want ik hou wel van mooi gedekte tafels, serviesgoed zonder barsten, schone kleding en een opgeruimd huis. Maar ik geef daarentegen weer niets om dure sieraden, mooie auto’s en nagels die uit een studio komen. Wat een ongerijmdheden. Verweerde spiegels, karakteristieke koppen, een stapel boeken op de grond. Allemaal ja. Meubelshowrooms, kunstbloemen en botoxgezichten, nee dus.  Ik ga toch voor het imperfecte, het wabi sabi.