Rust op zondag

DSC_0007-002

Zelfs op zondagochtend wilden de hulpmannen nog aan het werk. Dus werd de werkkleding voor een paar uurtjes aangetrokken en snorde de bostrimmer voor even op een laatste helling. Maar rond het middaguur togen we naar de stad voor de zondagse pranzo. En het blijft leuk om dat schitterende Gubbio aan anderen te laten zien.

DSC_0012-002

We zochten een aangenaam restaurant uit en smulden van een heerlijk maal en de Italiaanse ambiance. Dan is het na afloop heel plezierig nog even wat rond te wandelen in de middeleeuwse straten van de stad.

DSC_0020

We doen nog even de patroonheilige Sint Ubaldo aan, die ons zijn zegen geeft.

DSC_0033-002

En dan eindelijk ga ik ook even op de foto, te midden van die twee geweldige neven van me, die zich hier een week helemaal de blubber hebben gewerkt.

DSC_0022

Blij dat ik whatsapp heb

P1220034-001

Vooral onze dochter drong er twee jaar geleden bij mij op aan een smartphone te nemen. En na een tijdje tegenstribbelen zag ik er het nut wel van in. Zoals dat gaat met nieuwigheden; uiteindelijk zie je hoe handig het is om te appen en kun je bijna niet meer zonder. Inmiddels maak ik ook gebruik van diverse groepsapps. Zussen, ons gezin, buren en een vriendinnengroep. Uit deze laatste groep kreeg ik afgelopen week bericht dat bij twee van hen een kleindochter was geboren.  Hier op onze berg wordt de geboorte van Giorgio zó kenbaar gemaakt. Ook handig. Maar uiteindelijk gaan we natuurlijk voor het één op één contact. Daar kan geen app tegenop.

Minder mooi en mooi

We hebben nog één koude nacht te gaan en daarna zal duidelijk zijn hoe groot de vorstschade in de wijngaard is. Er worden nog wat noodmaatregelen getroffen en ik kom er beslist volgende week nog op terug. Op de foto is te zien dat ook de kiwi en de vijg de kou niet kunnen waarderen. Maar er is voldoende wat wél mooi is om naar te kijken.

De blauwe regen, gouden regen en de meidoorn vergoeden veel. En dan zijn er nog drie leuke mannen op het erf.  Die ook nog eens heel hard werken.  Als dát niet mooi is.

Afwisseling

Je kunt er natuurlijk de humor van inzien. Dat het er het ene moment nog zo uit ziet

DSC_0024

En nog geen half uur later zo

DSC_0030

Wacht, het is misschien nog niet helemaal duidelijk.

DSC_0036

De paardenwei tegenover ons huis

DSC_0034

Een half uurtje later; ze staan er nog hoor, die paarden. Maar door de sneeuw zien we ze even niet. En dan die hulpmannen.

DSC_0032

Maar gelukkig even later ook weer zo:

DSC_0020

Het was vooral voor de wijnboer weinig humorvol. Er is nachtvorst geweest en het ziet er in de wijngaard niet goed uit.

Wij bestaan

DSC_0002

Jullie hebben het verhaal over aflevering van pakketten nog tegoed.  Dat wil ik, in tegenstelling tot de daadwerkelijke afgifte, maar niet al te lang maken. Via track & trace is de route te volgen. Ons pak werd tot twee maal toe naar het centrale punt in Perugia teruggebracht omdat ons adres niet bestaat. En dat is dus klinkklare onzin. In deze brievenbus op ons terrein ploffen met een zekere regelmaat bankenveloppen, telefoonrekeningen en meer van dan leuks. Maar ja, de postbode die belast is met de buitengebieden, kent de weg. Pakketbezorgers lijken er gewoon geen zin in te hebben om de heuvels in te rijden op zoek naar een adres. Zeker niet als dat adres niet duidelijk zichtbaar op een straatnaambord terug te vinden is. Meestal wisselen we telefoonnummers uit met de chauffeurs. Zo pikt de wijnboer bijvoorbeeld de chauffeur die ons gas levert, beneden aan de berg op. Maar die truc werkte dit maal niet. Enfin, na talloze heen en weer gesprekken met de vervoerder is het pakket afgeleverd bij een speciaal daarvoor ingericht adres in Gubbio. Het had een hoop frustratie voor beide partijen gescheeld als dat direct was gedaan. Er is een tweede pakje onderweg. We zijn benieuwd.

P1220052

Werkweek, derde jaargang

DSC_0016

‘Als jullie dit jaar weer een werkweek organiseren, dan komen wij graag’ hadden twee broers ons gemaild. Zij hadden hier al eens, apart van elkaar maar met hun vrouwen, van onze Bed & Breakfast gebruik gemaakt. Die broers zijn volle neven van me. Wij groeiden samen op in Scheveningen. Zij in een gezin met vier jongens, wij met vier meisjes. Toen ik op mijn negende verhuisde naar Den Haag, zagen we elkaar veel minder. Hun vader en mijn moeder waren broer en zus, we hadden dus gezamenlijke grootouders en daardoor veel gedeelde herinneringen. Ook na gedane arbeid hebben we het erg gezellig met elkaar. Kortom: zij kómen hier graag en wij hébben ze hier graag.

DSC_0017

Gezelschap

DSC_0044

’s Avonds als het kil wordt in huis, wil ik mijn stoel nogal eens vlak naast een cv-radiator zetten. En daar krijg ik gezelschap van een nogal duffe wesp. Vliegen kan hij niet meer. Een beetje suffig rondhangen, dat is het wel zo’n beetje. Even zat ie zelfs op mijn knie. Nou moe, daar beginnen we niet aan hoor.  Bereidwillig liet ie zich transporteren naar de hangoortafel waar ik hem op mijn gemak kon fotograferen. Wij gaan vandaag gasten van het vliegveld halen waarvan ik zeker weet dat zij de komende tijd niet suffig rond zullen hangen.  Maar misschien willen ze wel voor me op de foto.