Parcours

dsc_0056

Drie deuren met dikke drangers. En een lange trap met een fietsgoot ernaast. Het levert behalve een allitererende eerste zin ook veel gedoe op vóór ik mijn fiets uit de kelderberging op straat heb. Maar als de hindernissen eenmaal zijn genomen dan peddel ik tevreden door Delft. Ik lever een pakje af en post een brief en maak voor de leuk en de noodzakelijke beweging een  uitgebreider rondje. Meestal fotografeer ik fietsen die aan grachtenbruggen vastgeklonken zijn. Maar deze, die tot diep in hun spaken in de herfstbladeren staan, bekoren me ook wel.

Struisvogel

dsc_0035

Normaal gesproken ben ik een optimistisch mens. Maar vandaag? Wakker worden en dan horen dat die halve zool in Amerika …Wat een ellendige ontwikkeling. Zelf heb ik al tien dagen een forse verkoudheid die nog niet echt van wijken weet. En dan regent het ook nog onophoudelijk. Er zijn fijnere dagen te bedenken. Maar ook véél ergere. Ik ga op zoek naar persoonlijke lichtpuntjes: de boodschappen zijn in huis, inclusief gevulde speculaas. Straks maak ik een ovenschotel met paddenstoelen en pompoen. Ik doe een sfeervol  kaarsje aan en lees een boek. De boze buitenwereld negeren; het is enorm kortzichtig maar het helpt wel even.

Valreep

p1210529

Het blijven altijd die buurjongetjes die een beetje gek moeten doen. Vandaag troffen we elkaar bij De Babbelaar, een lunchrestaurantje in Hoog Catharijne. Niet echt een feestelijke ambiance maar het was voor beide partijen handig te bereiken en het deed aan onze gezelligheid niets af. Vriend Tjeerd is jarig en reist binnenkort met May terug naar Zuid Afrika waar ze wonen. De heren zijn 64 jaar bevriend, dus volgend jaar valt ons hopelijk een jubileum ontmoeting ten deel. En wij, de meisjes, die ook allang geen meisjesuiterlijk meer hebben, giechelden een beetje mee met de heren.

p1210528

Geblaas

dsc_0059

Wat hoor ik toch? Een motor-achtig geluid met wisselende intensiteit. Het blijkt een bladblazer te zijn. Vanuit de keuken kan ik Kobus, die bij ons in Delft het groot onderhoud van de gezamenlijke binnentuin doet,  zien. Hij hoort niet dat ik het raam open, want hij heeft gehoorbeschermers op. Hij hoort natuurlijk ook het klikken van mijn camera niet. Hij is verder zo onherkenbaar dat ie het vast niet erg vindt dat ik deze foto plaats. Bedankt Kobus voor de nette tuin.

Druipen

dsc_0007

De andere wandelaars uit ons clubje waren allemaal verhinderd vandaag. De neiging om dan ook ‘vrij af’ te nemen was er wél maar hebben we manmoedig weerstaan. De rest van de dag kunnen we nu gebruiken om een beetje bij te lezen en op te ruimen. Een mailtje hier, een wasje daar en de achterstand inlopen wat betreft de fotocursus.  Ook de komende dagen staat er nog niet veel in de agenda en gaat het Italiaanse leven langzaam over in het Nederlandse. Het is fijn om daar de tijd voor te hebben en de tevredenheid druipt dan ook weer door mijn teksten heen.

Leven

p1210526

Mijn ouders zijn vandaag 67 jaar getrouwd. Onze schoondochter is jarig, de dochter van mijn zus en zwager ook. Goede vrienden werden vandaag voor de derde keer grootouder en we bezochten vanmiddag een crematieplechtigheid. Een buurman was op zijn eigen feest, na het uitspreken van een prachtige speech, overleden. Dit is dus wel een dag waarin het leven en de dood zich in de volle breedte aan ons presenteerde. Ik begon bij mijn ouders met bloemen en appeltaart en we eindigden in groot gezelschap met een borrel en bitterballen. Waarna we buiten nog een laatste zonnestraal de bomen zagen belichten.

Reisdag twee

img_20161104_102721

We delen zo’n lange autorit altijd op in twee dagen. We overnachtten in Duitsland in Riegel, waar we gisteren rond vijf uur op de bonnevooi een goed hotel vonden. Vandaag hadden we nog zo’n 600 kilometer te gaan. Vanuit de auto zoefde het mistige maar vooral ook fraaie herfstlandschap aan ons voorbij.  Bij mijn zusje dronken we nog even koffie alvorens we in één moeite doorreden naar schoondochter die haar verjaardag viert vandaag. Zaten we gisteravond nog aan de schnitzels, vanavond werden we getrakteerd op een overheerlijk Indonesisch buffet. Vanmiddag dus al weer kinderen en kleinkinderen gezien, morgen mijn ouders. Maar nu wacht mijn Delftse bed op me.

img_20161104_112944

Aangedweild

dsc_0001

Vanmorgen zijn we in de auto gestapt voor de grote rit naar ons Delftse huis. De sleutel is bij de buren, zij pakken ook eventuele post aan en sturen die door. Omdat we met drie chauffeurs zijn, kunnen we het rijden afwisselen en er gaat een luisterboek in de cd-speler. Het is een soort ‘ verstand op nul en blik op oneindig’ om de 1600 km te overbruggen. Maar nu de mist weer over het dal hangt en de koude en donkere dagen ook hier het ritme bepalen, is het goed ons andere leven weer op te pakken.

Knoerthard

dsc_0024dsc_0008

Niet al onze oogsten zijn succesvol. De kiwi’s bijvoorbeeld zijn klein en hard als pingpongballen. Bij opensnijden zijn ook de karakteristieke zwarte pitten niet aanwezig. Waarschijnlijk nog niet rijp? Of is het meer een siersoort? Rijpen ze binnenshuis nog verder net zoals tomaten dat kunnen? Hoe dan ook, we hebben geen tijd meer om van alles af te wachten. We zullen wel zien wat het wordt nu ze eenmaal toch geplukt zijn. Desnoods hangen we ze in de kerstboom. Of we  voeren er vogels mee. De Nederlandse vogels wel te verstaan.

Jutten

p1210522

Na alle arbeid van olijven en druiven persen, was het vandaag tijd er een vakantiedagje tussen te persen. Hoewel. Van persen is geen sprake. We lopen met alles prima op schema en een dag naar de kust geeft ons altijd net even dat vakantiegevoel. Omdat het vandaag een vrije dag is in Italië vanwege Allerzielen, waren we niet de enigen. Hele gezinnen lieten zichzelf en de kinderen uit. We zagen zwemmers, we aten een ijsje, zaten op een bankje in de zon en mijn zus zou mijn zus niet zijn als ze niet met wat jutmateriaal van het strand afkwam. Alweer een topdag. En dan morgen weer aan het werk.

p1210521