Vaderlijke wijsheid

dsc_0062

Toen ik gisteren voor mijn ouders boodschappen ging doen, kreeg ik een cadeaukaart mee die mijn ouders bij de Postcode Loterij hadden gewonnen. Mijn vader had de kaart al via de daarvoor bestemde site geactiveerd. Voor € 12,50 duurzame producten kon ik er voor kopen. Zonde om dat niet te gebruiken, zei mijn vader erbij. Zelf hadden we die cadeaukaart ook gewonnen maar niet goed gelezen en al bij het oud papier gelegd. Met de halfslachtige gedachte dat het allemaal louter reclame is en niet interessant. Vanmorgen vond ik de kaart terug in de papier-verzamelbak en deed de gratis boodschappen. Een beetje beschaamd over mijn eerdere gemakzucht.

Gember

 

dsc_0004

Thee met verse gember en honing is zo’n beetje mijn lijfdrank deze dagen. Gember is voor  veel dingen geschikt en ik zet het in om mijn astmatische bronchitis aan te pakken. De verkoudheid lijkt een beetje op zijn retour. Maar mijn energie ook. Dus is het even zoeken naar een juiste balans tussen dingen doen en dingen laten. Ik blijf nog even doorzoeken. Intussen smaakt de thee me heerlijk.

Meer uit More

dsc_0016

Johan van Hell (1889-1952) was een dubbeltalent, hij was klarinettist en schilder. Op beide terreinen, de muziek en de schilderkunst, bevond hij zich in de voorhoede van zijn tijd. Tot zover het begeleidende boekje bij de tentoonstelling Op Klare Toon. Wij waren aangenaam verrast toen we werk van deze voor ons onbekende schilder zagen in het Museum voor Modern Realisme, het More in Gorssel. Hoekig, ontdaan van franje en recht uit het hart vind ik zijn schilderijen. En dat schreef ik ook op het wedstrijdformulier waarop je in maximaal drie zinnen zijn werk moet typeren. Voor wie houdt van het werk van Charley Toorop, Carel Willink, Pyke Koch en veel andere modern realisten: ga naar More.

dsc_0008

dsc_0010

dsc_0015

Moeite

dsc_0001

Naast drie hele leuke zussen, heb ik bérgen neven en nichten. Met een groot deel daarvan onderhouden we hele goede contacten. Tot wederzijds genoegen, zo bleek dit weekend maar weer eens. Gisteren werd een neef 50 jaar en waren we uitgenodigd op zijn feestje. Daarvoor gingen we naar Rijssen en knoopten er een overnachting aan vast met weer andere familieleden. Wat heerlijk toch om de banden aan te halen en oprecht blij te zijn elkaar weer te zien en te spreken. En omdat we toch in de buurt waren, zijn we vandaag het nieuwe museum More in Gorssel in gedoken. De moeite meer dan waard. Morgen laat ik er meer van zien.

dsc_0005

Bericht van Sinterklaas

dsc_0065

Ontvingen we toch twee dagen geleden ineens een kaart van Sinterklaas! Dat hij onze cadeautjes af gaat leveren in Zwijndrecht bij de kleinkinderen. Dan kan het in één moeite door want hij heeft het zo druk.

dsc_0071

En of we dan zondagmiddag willen komen voor de gezamenlijke viering? Ik heb zijn adres niet zo snel bij de hand maar ik ben er van overtuigd dat de Sint, nu hij eenmaal in Nederland is gearriveerd, dit blog ook wel leest. Dus ja Sinterklaas we komen graag. En voor een klotsende pan soep in de auto verzinnen we een list.

Raadselfoto

dsc_0027

Elke zaterdag komt mijn nieuwe fotocursus on line en krijg ik uitleg en een opdracht. Ik kijk er naar uit en verheug me iedere keer weer. De opdracht waar deze foto’s een gevolg van zijn was om eens wat vaker een stap naar voren te zetten of een ander standpunt te kiezen. Door hevig in te zoomen is het moeilijk te bepalen wat er op de bovenste foto staat, toch? Pas bij foto twee wordt het raadsel onthuld. Het is een recente aankoop die ik nog snel even mee graaide van de markt in Gubbio. Nou ja, wel netjes betaald hoor.

dsc_0003

Parcours

dsc_0056

Drie deuren met dikke drangers. En een lange trap met een fietsgoot ernaast. Het levert behalve een allitererende eerste zin ook veel gedoe op vóór ik mijn fiets uit de kelderberging op straat heb. Maar als de hindernissen eenmaal zijn genomen dan peddel ik tevreden door Delft. Ik lever een pakje af en post een brief en maak voor de leuk en de noodzakelijke beweging een  uitgebreider rondje. Meestal fotografeer ik fietsen die aan grachtenbruggen vastgeklonken zijn. Maar deze, die tot diep in hun spaken in de herfstbladeren staan, bekoren me ook wel.