Vooroordelen

P1200191

Geef mij een treinretourtje Breda en ik heb blogstof voor een week. Toen ik dinsdag in Breda uitstapte, was het even zoeken naar de juiste uitgang, waar mijn vriendin op me  wachtte. Samen met een oude heer (van 91 jaar vertelde hij) klampte ik een spoormeneer aan. ‘Mag ik even met u meelopen?’ vroeg de oude man, nadat we in goede richting waren verwezen. Dat mocht. We bleken een buitentrap te moeten nemen. ‘Lukt u dat?’ vroeg ik de man. Een beetje onzeker greep hij de leuning tot drie jonge mannen op ons afkwamen. Met een Noord Afrikaans uiterlijk, zal ik maar zeggen. Er is hier ook een lift hoor, riepen ze en hielden galant de deur voor ons open. De man vertelde me dat hij naar een crematie moest maar zijn afhaler stond nog niet op de gewenste plek. ‘Dan bel ik hem even op mijn mobieltje’, zei de man. En ook dát had ik niet verwacht.

Actie

P1200188

‘Wat vind je van ons uitzicht?’ vroeg de vrouw die naast me op de bank geploft was bij spoor 2 in het nieuwe station van Delft. Ze had zojuist haar trein gemist en dat had ik zien gebeuren. Dat schept een band en we raakten in gesprek. ‘Het ziet er niet uit’, antwoordde ik.  ‘Dit kan toch niet de bedoeling van de architect zijn? Ik voel een actiegroepje opkomen’, voegde ik eraan toe. ‘Ja’, zei ze ‘en we hebben al twee leden!’  Of het nou door de penibele financiële positie van Delft komt, weet ik niet. Maar feit is dat kunstenaars hier wel wat fraais kunnen verrichten. Op de sites van de gemeente en van Francine Houben, de architect, ben ik geen plannen tegengekomen hieromtrent. Dus: kom op Gemeente Delft. Schrijf een wedstrijd uit, ga op zoek naar sponsors en maak er wat moois van. Hef ik meteen de actiegroep weer op. 

Per spoor retourtje Breda

P1200197

Een dagje Breda is altijd een traktatie. Niet alleen omdat de stad zo leuk is, er woont ook nog eens een goede vriendin. Bij het Spanjaardsgat maakte ik deze foto en bedacht dat een stad er pas echt helemaal bijhoort als er een slotjesbrug is.  Ik vind het wel een romantisch idee, al die sleutels die in het water geworpen worden door verliefden. Afgezien van de gezelligheid met mijn vriendin, ontmoette ik vandaag tot drie maal toe een medereiziger met wie ik leuke gesprekken voerde. Mijn blog verschijnt nogal laat maar ik zit wel na te genieten van een topdag.

Gereedschap

DSC_0004

Na de uiterst vrouwelijke handtas die ik zaterdag liet zien, maak ik vandaag ruimte voor iets mannelijks. De heer des huizes kreeg onlangs een antiek kistje met scheergereedschap. Er zitten zelfs per stuk verpakte mesjes in.  Die op hun beurt weer netjes in koperen foedralen bewaard worden. Puimsteen, slijpsteen en een barbiermes maken het compleet. Niet dat het gebruikt gaat worden, hoor. In onze grote badkamer in Italië krijgt het een mooi plekje.

In Servië is het nieuwe jaar pas een paar dagen oud. Dat begon voor Cisca en haar familie met pech. Lees erover in het speciaal door haar geschreven rubriekje op mijn blog.

Sneeuw

P1200173

Nou had ik het eigenlijk wel aardig gevonden als ik hier vandaag een sneeuwlandschap kon laten zien. Toen we gisteravond van een gezellig vriendenetentje in Bentveld terug naar huis reden, hadden we een paar sneeuwbuien onderweg. En als het toch even winter moet worden, doe er dan ook maar een mooi pak sneeuw bij. Evengoed was het schitterend vanmorgen, de vaarten in Delftse Hout hadden een flinterdun ijslaagje en de zon kwam prachtig op. Ach, laat maar zitten ook, die sneeuw. Een beetje geruisloos de lente in glijden vind ik ook uitstekend.

Handtas

DSC_0032-001

Kom op dames, schreef Marthy gisteren nadat zij haar handtas met inhoud op haar blog met ons had gedeeld. Dus doe ik niet flauw en laat ik hier zien waarmee ik zoal loop te sjouwen. Dit zijn zo’n beetje de drie tassen die rouleren deze winter. De linker is handig vanwege de ondiepte maar onhandig want altijd een hand bezet. De  bruine en groene buidel zijn fijne schoudertassen waarin ik echter altijd tot aan mijn ellebogen op zoek moet naar mijn spullen.

DSC_0035-001

Mijn zakagenda, een adressenboekje en mijn mobieltje. Die laatste in een fleurig blauw hoesje, waardoor de vindbaarheid vergroot wordt in de buideltas. Een moderner mens combineert agenda en adressen in het mobieltje, maar ik ben zover nog niet. Wordt aan gewerkt.

DSC_0037

Zonnebril in hoesje, leesbril, uitvouwbaar tasje voor onverwachte boodschappen en zakdoekjes.

DSC_0042

Italiaans blikje met minipepermuntjes, gestippeld etuitje met lenzenspul, spiegeltje en lippenstiif en mijn rode portemonnee van geverfde vissenhuid. Gekocht in Thailand vorig jaar en door formaat en kleur weer makkelijk op te diepen. DSC_0041-001

Sleutelbos, pen en notitieboekje. In het stippelhoesje zit mijn compacte Lumix camera. Afhankelijk van mijn bestemming, mik ik spullen uit mijn tas want ik heb een hekel aan te veel gesjouw.  Maar heb wel een voorliefde voor tassen in het algemeen.

Insieme

DSC_0015

Toen we afgelopen zomer een feestje gaven, waren de Nederlandse vrienden die wij uit Italië kennen, niet in de gelegenheid erbij te zijn. Dat haalden we vanmiddag in Delft in. Vier stellen die allemaal zowel in Italië als in NL wonen, stof genoeg natuurlijk om over te praten, te lachen en weer nieuwe plannen met elkaar te maken. En uiteraard doe je dat tijdens een gezellige pranzo die beëindigd dient te worden met een dolce. Met heel veel dank aan Cristina, die ook deze keer in onze keuken stond. Waardoor ook ik een heerlijk relaxte en smakelijke middag had.

Taalgebruik

DSC_0040Het was gelukkig droog toen ik vanmorgen naar de kapper liep. Althans; het regende niet. Over een smalle gracht, op een nog smaller stoepje liep ik opgewekt mijn zesweekse knipbeurt tegemoet. Er passeerde een busje dat mij de volle laag gaf door idioot hard door de plassen te rijden. ‘Lul’ riep ik keihard. Zó hard dat een mevrouw vóór me zich omdraaide en ik me genoodzaakt voelde mijn excuus voor dit taalgebruik te maken. Dat was niet nodig, vond ze. We liepen samen een stukje op. ‘Hier ga ik naar binnen, dan droog ik weer op’, zei ik ter hoogte van de kapper. ‘Doe hem de groeten, ik zat er gistermiddag’, riep ze me na. En inderdaad, ze had een leuk en goed geknipt koppie.

Kwekerij

DSC_0036Toen ik vorige week op zoek ging naar het Straatje van Vermeer, kwam ik langs een interessant raam. Even dacht ik langs een hennepkwekerij te lopen. Er wordt, gezien het aantal gieters in de vensterbank, flink bewaterd en het groen ziet er gezond uit. Hier zijn liefhebbers aan het werk, dat zie je zo. Maar wiet telen? Dat zal toch niet? Ik moest wel grijnzen toen ik zag wat daar groeide en snoof denkbeeldig de geur van onze Italiaanse moestuin in. DSC_0035

Feest

DSC_0008Op een zaterdag, precies 42 jaar geleden, werd ik voor het eerst moeder. Om half zeven die avond kwam onze kerngezonde zoon ter wereld in Het Bethlehem Ziekenhuis in Den Haag. Op vrijwel hetzelfde moment werd tegenover het ziekenhuis een slager beroofd en vermoord die zijn dagopbrengst naar de bank bracht. Een bizarre mix van leven en dood. Dit gezegd hebbende, laat ik even zien wat er na al die jaren bij ons aan de gezinstafel zit. In die 42 jaar namelijk werd ik nogmaals moeder, maar ook schoonmoeder en grootmoeder. De jarige zoon zit rechts en heeft zijn feestelijkste kerstpak aangetrokken.