Uitdijende buurman

DSC_0017
Als wij ’s morgens naar buiten buitelen, is de buurman al lang aan het werk. Die man kan echt niet stil zitten. We kijken verwonderd naar alle bouwsels die er verschijnen. Eerst een paar palen met een dakje. Een seizoen later knutselt hij er muren en deuren in. Die uitbreiding is over een paar weken nauwelijks meer te zien want dan is alles op zijn erf door de uitbottende bomen aan ons oog onttrokken. Maar in deze fase van het jaar zien we in de verte weer een nieuwe schuur verrijzen. Buurman zelf is overigens slank en zingt vaak tijdens het werk. En wanneer wij onze stramme lijven aan het eind van de dag in een tuinstoel laten vallen, metselt hij nog even door.

Zoek en vind

DSC_0020
Twee pelgrims op weg naar Santiago de Compostella lopen een eind met elkaar op en raken in gesprek. ‘Mijn leven is een en al narigheid’, zegt de een. ‘Het geluk is voor mij kennelijk niet weggelegd. Ik zal ook nooit een klavertje vier vinden, terwijl de klaver hier langs de weg groeit’. ‘Ik kom ze juist altijd tegen, zegt de ander, bukt en plukt er één. Na een paar dagen heeft hij er 41. Ton vertelde dit vorige week. En met dat verhaal in mijn achterhoofd zat ik vanmorgen bij een polletje klaver. En wat denken jullie? Binnen vijf tellen.

De Chinezen komen

P1190010 We ontdekten vanmorgen een tweede groot Chinees warenhuis in Gubbio. 30.000 artikelen op 1500 vierkante meter, schreeuwen ze trots vanaf de folder. Het plastic en de synthetische kleding knettert je bij binnenkomst tegemoet. We gingen voor een nieuwe waslijn en plakplastic voor in de keukenladen. Meer moet je er ook niet willen kopen. Er liep nog één moeder met kind te winkelen. Het meisje bij de kassa hield haar mobieltje stevig vast en was duidelijk meer geïnteresseerd in de foto’s die ze aan het bekijken was, dan in ons. O ja, voor negenennegentig cent graaide ik nog een zakje zaden mee voor barlottibonen. Ik kreeg keurig één cent wisselgeld van haar. Toch denk ik niet dat wij hier nog vaker zullen komen.

Blij ei

DSC_0005
Goed, ik weet. Ik ben nou eenmaal zo. Maar de afgelopen dagen heb ik toevallig wél de eerste koekoek gehoord, de eerste zwaluwen gezien en de eerste zaailingen gepot. De kersenbloesem is al bijna over haar hoogtepunt maar nog steeds mooi. De tulpen doen hun best al huiveren ze nog een beetje in de ochtendkou. Mijn huisvrouwengeluk koestert zich met een wapperende was in de stralende zon. Ondanks een discussie op FB waarin ik me mengde en die me op zijn minst doet zuchten. Ondanks de nachtvorst. Ondanks de mierenplaag in de slaapkamer. Ondanks het feit dat we al dagenlang geen TV meer kunnen kijken vanwege problemen met of aan de schotel. Blije mij. En het is geeneens nog geen mei.

Flits

P1190004
Er was vandaag een raceparcours voor een motorcross uitgezet in de straten van Gubbio. We kregen er niet veel van mee. Of beter gezegd we wilden er helemaal niks van meekrijgen. Dan maar liever op zoek naar de harmoniekapel die ik ergens in één van de smalle stegen meende te horen spelen. Ik zag al helemaal voor me hoe ik de fraai geüniformeerde muzikanten zou fotograferen. Maar helaas. Ze zaten in een voor buitenstaanders afgesloten ruimte te spelen. Op dat moment flitste een toeristentrein langs. Drie wagonnetjes, gevuld met mensen die zich braaf en gelaten lieten vervoeren. We kennen deze nieuwe attractie pas sinds dit seizoen. Gubbio in nu definitief opgenomen in de vaart der volkeren. Forza.

DVD’s en pompoenen

DSC_0004
Mijn zaailingen verdienen ineens meer aandacht. Het vensterbankkasje staat buiten. De zon en hogere temperaturen van de afgelopen week zorgen voor de kiemkracht. Maar ja. Hoe verder nu de temperatuur weer zakt? De pompoenen zijn onder glas in de koude bak gezet. Nou maar hopen dat ze dat niet erg vinden. Geïnspireerd door deze vrouw wil ik kijken of we meer zelf kunnen opkweken in plaats van planten kopen. Het zal mij benieuwen. De avonden zijn inmiddels weer zo fris dat we aan het eind van de middag op de bank gaan zitten met thee en een dvd. Eén serie hebben we al afgerond, die van Penoza. Nu net begonnen in House of Cards. En als het fris blijft, hebben we nóg een serie liggen. Van de pompoenzaden hield ik ook wat achter voor in de herkansing. Linksom of rechtsom: we zijn niet voor één gat te vangen. Al hebben we wel een grote voorkeur voor zon.

Kleurloos

P1180978
Na dagen vol zon, gesprekken, zingen en lachen was het stil vanmorgen. Kleurloos ook. Bewolkt en kil. We pakken ons gewone dagelijkse leven weer op met grasmaaien en stofzuigen. Dat eerste is nodig vanwege de groei, het laatste omdat we een mierenplaag in onze slaapkamer hebben. Dus moeten die ijverige Truusjes er toch aan geloven. Mieren die door je bed marcheren is tamelijk ongewenst. Het lijkt erop dat we de strijd bijna geslecht hebben. De zon laat zich zo nu en dan zien maar de temperatuur zakt en zondag zou het hier zo maar twaalf graden kunnen zijn. De kleur vandaag komt nog uit Perugia waar gisteren een kleuterklas midden in de hoofdstraat dit prachtige kunstwerk maakte.