Huis op de heuvel

P1170460
Na een noodzakelijk bezoekje aan Ikea zijn we vanmorgen Le Marche ingereden, de streek grenzend aan Umbria. Op een kleinschalige camping van Nederlandse eigenaars waren een stel vrienden neer gestreken bij wie we de pranzo gebruikten. Hoe leuk om hen weer te zien en hoe leuk ook weer eens in een kampeeromgeving te vertoeven. Zelf hebben we dat jarenlang met heel veel plezier gedaan. We maakten ook kennis met de eigenaars, met wie ik in het verleden wel eens een mailwisseling had. We kregen een uitgebreide rondleiding; naast kampeerplaatsen zijn er twee volledig ingerichte tenten en twee appartementen te huur. We gunnen dit sympathieke stel een fantastisch seizoen en ik maak graag een beetje reclame voor ze. Hier de link naar hun site.

Vlinderfeest

DSC_0001 (2)
Er breken nóg vrolijker tijden aan in de tuin. Onooglijke rupsen hebben zich weer ontpopt tot vrolijke fladderaars. De eerste vuurvliegjes zijn gesignaleerd en maken met hun knipperlichtjes na de schemering van de tuin een ingetogen kermis. De krekels verzorgen het achtergrondkoor waarna we ook nog eens getrakteerd worden op een ongelooflijk schitterende sterrenhemel. De temperatuur klimt weer uit het dal. Ik wil niet melig doen maar toch even gezegd hebben dat er twee tevreden mensen op een berg wonen.

Padre Pio

P1170455Je kunt je hielen ook niet lichten of er verschijnt in het straatbeeld iets nieuws. Staat daar ineens Padre Pio op de hoek van de Via Perugina in Gubbio. Geschonken door een dankbare familie, voorzien van verse en bewaterde bloemen. Pas in 2002 is de man heilig verklaard en schijnt wat populariteit betreft Antonius van Padua voorbij te zijn. Althans in Italië. Hij overleed in 1968 en stond bij de bevolking in hoog aanzien, bij de kerkelijke autoriteiten een stuk minder. In NL had ik nog nooit van hem gehoord. Hier komen we zijn beeltenis nogal eens tegen op vrachtauto’s en in koffiebarretjes. En nu dus ook bij ons om de hoek.

Ciao tutti

DSC_0003
Naast mijn dagelijkse blog schrijf ik sinds kort elke maand een stuk over ons Italiaanse leven. Dat verschijnt op Ciao Tutti, een site die mensen met een voorliefde voor Italië voortreffelijk bedient. Sindsdien heb ik behoorlijk wat nieuwe volgers. Dat is hartstikke leuk en hen wil ik graag hartelijk welkom heten; benvenuto. De eerste dagen troffen die volgers het niet want we verbleven nét in Nederland. Maar voorlopig schrijf ik weer dagelijks vanuit en over Italia. Hier de link waarop mijn gastblog te lezen is. Het prachtige wespen- of bijenbouwsel op de foto had beeldtechnisch gezien niet op een mooiere plek gemaakt kunnen worden. Voor de dagelijkse praktijk van mens en dier is het wat minder handig.

Frutteto

DSC_0005DSC_0007-001DSC_0010-001
Geen maandagse moestuin maar de boomgaard staat vandaag centraal. Als je daar de vruchten van wil plukken, heb je geduld nodig. Omdat de grond rondom de oorspronkelijke boerderij jarenlang verwaarloosd was, zijn we in eerste instantie begonnen met bramen plukken, want die groeiden overal. Die gebieden zijn we uiteindelijk gaan schonen en inmiddels staan daar zelf geplante fruitbomen. Appels, peren, perziken, abrikozen, kersen, vijgen en pruimen. Het levert nog niet zo erg veel op maar de belofte is er. Daarnaast hebben we een potje dat we het bomenfonds noemen. Want op onze wensenlijst staat nog een notenboom, kaki en granaatappel.

De reis is het doel

DSC_0008-001
Wie Gubbio bezoekt, mag eigenlijk de basiliek van de heilige Ubaldo niet missen. En als je pelgrim bent al helemaal niet. Gisterochtend rond een uur of twaalf werd er een mis opgedragen. Navraag leerde dat de kerkgangers de dragers van de Cero van Ubaldo waren. Ze sloten de feestelijkheden (waarover ik op 15 mei berichtte) hiermee af. Natuurlijk was er na de mis een gezamenlijke pranzo. De koks die de voorbereiding net hebben gedaan, nemen alvast een wijntje, de pasta in het karton staat klaar om bereid te worden. Wij zochten na afloop nog het beeld van Franciscus op en vanmorgen vroeg ging ‘onze’ pelgrim weer op pad, richting Assisi. We wensen hem een buon pellegrinaggio.
DSC_0028-001

De pelgrim

DSC_0003Hij is de broer van de man van een nichtje en wandelt de Franciscus route. Vanaf Florence tot aan Assisi of nog verder. Hij ziet wel. ‘Ik ben geen prestatie-pelgrim.’ Hij heeft zes jaar geleden al eens van Lourdes naar Santiago de Compostella en nog verder gelopen. Dat vind ik een behoorlijke prestatie maar we snappen dat het daar niet om te doen is. Mooie verhalen gisteravond aan tafel een meejuichend bij het voetbal daarna. Vandaag houdt hij een rustdag ‘maar als ik wat voor jullie kan doen?’. Ja hoor, er is altijd wel wat te doen hier. En daarna maar weer meejuichen bij het hockey?

Doorweekt

DSC_0008-001
Op de kop van ons huis, onder de pergola die de grens tussen terras en grind markeert, hebben we tien jaar geleden hertshooi geplant. Dat spul staat er nu op zijn mooist bij. Hoewel, ik denk eigenlijk dat ie vorige week op zijn uitbundigst was, al waren wij er toen even niet om hem te bewonderen. Aan het eind van het seizoen moeten we eens flink gaan snoeien, willen we hier niet als Doornroosje eindigen. De gieter en flessen staan klaar om de moestuin te bewateren maar dat hoeft niet meer, de hemelsluizen staan wagenwijd open. Komt mooi uit, we hebben iets anders te doen, er is een opgewekte maar doorweekte pelgrim gearriveerd. Daarover morgen meer.

Een jaar later

DSC_0009
Op één dag na is het precies een jaar geleden dat een oudcollega samen met haar man op onze berg arriveerde. Vandaag waren ze opnieuw in Caldese op bezoek. Er zat een voor hen zeer heftig jaar tussen en het was daarom des te fijner hen weer gezond en wel te treffen. Dit keer gingen we met z’n viertjes buiten de deur lunchen. Maar voor die tijd dronken we koffie met wat lekkers erbij. Antonius van Padua en aardbeien staan daarin centraal. Hoe dat precies zit, valt te lezen in het bericht van vorig jaar. Net als toen is het ook vandaag knetter warm. Daar schijnt morgen al verandering in te komen. De regenmeter gaat overlopen de komende week. Het lijkt nu nog onvoorstelbaar.

De laatste blik op België

DSC_0093
Deze keer maakten we gebruik van de lijn Ancona-Brussel Zuid. In acht uur zijn we van deur tot deur, eigenlijk toch wel een snelle verbinding, we hoefden niet in het holst van de nacht de deur uit en vertrokken om tien uur vanuit Delft. Het laatste dat je van België ziet voor je de vertrekhal van het vliegveld ingaat is een frietkot dus die moest maar even op de foto. Thuis gekomen eerst moestuininspectie, aardbeien plukken en eten koken. Dan pas het blog en de foto. Mét verrassing. Kijk maar naar die meneer links. Die had ik nooit bewust in die pose durven fotograferen.