Bazenruil

P1160700_bewerkt-1

Zo’n eerste dag wordt gevuld met een kort bezoek aan mijn ouders, het doen van boodschappen en wat gerommel. Maar niet nadat we ook even onze logee hebben opgehaald. Ons kleine tekkelvriendje Kim komt hier een week bij ons wonen. Dat vindt Kim leuk, vinden haar baasjes fijn én wij. Alleen het baasje op het logeeradres waar we haar ophaalden, vond het minder leuk. Zij was na een week al behoorlijk gehecht geraakt aan de vrolijke Kim. Deze foto van een prachtige Haagse laan doet, naar ik hoop, iemand ergens in de USA glimlachen. En Kim? Daar wijd ik vast nog wel een blogje aan de komende week.

Gebaar

P1160699_bewerkt-1

De rit is weer gereden. Bij het wegrijden vanmorgen zag Hotel Napoleon er zo uit door de beregende voorruit van de auto. Gelukkig klaarde het vrij snel op en reden we een mooie route door een zonbeschenen herfstlandschap. In Delft laadden we de auto uit en kwamen een buurman tegen. Hij had onlangs een bloemetje voor ons aangenomen en gaf ons het bijbehorende kaartje: NS bedankt u voor de medewerking op station Ede. Conducteur en Management Alkmaar. Het gebaar van de NS is natuurlijk aardig, maar zou de vrouw die slachtoffer was van deze zakkenroller ook iets hebben ontvangen?

Twee werelden

DSC_0019

We verlaten de mooie heuvels van Umbria en nemen voor een paar maanden afscheid van de prachtig Middeleeuwse stad Gubbio. Langs de Adriatische kust rijden we noordwaarts, passeren Milaan, koersen door de Zwitserse Alpen om ergens vanavond in Duitsland in een hotelbed te overnachten. Vanaf morgen speelt ons leven zich weer af in het vlakke landschap van West Europa  Specifieker gezegd in het Nederlandse Delft. En in plaats van de oude boerderij midden in de natuur, gaan we nu weer leven in een zolderappartement in het stadscentrum. Wat een contrasten. Wat een weelde.

Opperdepop

DSC_0001_bewerkt-1

Om dingen niet te vergeten, helpen we elkáár vaak herinneren. Niet dat het altijd werkt maar we blijven dapper proberen. Eén van de allerlaatste dingen die we hier moeten doen hebben we gemakshalve OPP genoemd. Het staat voor Oma Moeke, Paul en Pompoen. Wij weten dan dat we nog twee stekken moeten maken van de pioenroos, die Oma Moeke heet. Een eikenboom in wording moeten uitgraven voor Paul en niet vergeten de pompoenen te rooien. Je zal maar net op de terugweg naar Nederland bij Frau Apfelstrüdel aan de schnitzel zitten en tot de ontdekking komen dat deze planten gewoon in de tuin achtergebleven zijn.

Wolken

DSC_0029_bewerkt-1

Het wordt misschien een beetje flauw om voor de derde dag op rij een blog met bloemen te plaatsen. Maar ja, dan valt mijn oog op een dapper bloemetje in de snoeimand. Het Vlijtig Liesje verdient echt nog even aandacht. Wat hebben we daar het hele seizoen een plezier van gehad. Voor een habbekrats koop je een serie plantjes en vanaf mei tot nu vormden ze wolken van teer wit geschitter op schaduwrijke plaatsen. Vorstbestendig is het niet en bij het opruimen en winter-klaar-maken van ons erf moeten ze eraan geloven. Maar niet voordat ik deze ode schrijf.

Dank voor die bloemen

DSC_0001_bewerkt-1

Dat heb ik nou altijd. Drie weken na Kerstmis, als de spullen weer netjes in dozen zijn opgeruimd, kom ik nog een verdwaalde bal tegen. Zo ook vandaag; er rolde onder een keukenkast een Hello Kitty bal vandaan. Terwijl de kleinkinderen toch al acht weken geleden zijn vertrokken. Maar geen nood, ik kiep de bal zo bij de rest van het kinderspeelgoed. Het grote opruimen is begonnen. De hal is opstelplaats voor spul dat mee terug moet in de auto naar NL. ‘Het gaat passen’, roep ik mezelf bemoedigend toe. En paus Johannes de 23e? Die troffen we in Sirolo en levert een leuker plaatje op dan onze openstaande kasten en bagagedepots.

Vergane glorie

DSC_0021-001

Ze liggen allemaal nog op me te wachten, die afgeknipte zonnebloemen. Eén ontdeed ik al van zijn pitten maar die rollen er bepaald niet zonder gepriegel uit. De prangende vraag is dus, hoe nu verder? Wachten tot ze er vanzelf uitrollen? In dit mandje op een tuintafel laten staan en maar kijken wat de vogels er van de winter aan hebben? Of de hele zwik op de composthoop? Van één ding ben ik me wel bewust. De kop boven dit stukje klopt eigenlijk niet, want hier ligt een rijkdom aan groeikracht.

Slappe thee en slappe benen

DSC_0010_bewerkt-1

Zaterdagmiddag thuis gekomen van een tweedaags rondreisje en meteen mijn bed ingerold. Vermoedelijk met een voedselvergiftiging. Tjee, wat kan zoiets een mens onderuithalen, zeg. Mijn blog van gisteren had ik een paar dagen ervoor geschreven en op voorraad gehouden voor je kan niet weten. Had ik een vooruitziende blik? Inmiddels krabbel ik weer een klein beetje op al sta ik nog wel wankel op de beentjes en is mijn energie compleet verdwenen. De foto van vandaag komt uit mijn archief, de tekst is vers. Er wordt liefdevol voor me gezorgd, A3 loopt af en aan met thee, beschuit en geraspte appel. Geef me nog één dag en ik ben weer boven Jan.

Mensenkennis

dames1

Mensen kijken. Het verveelt nooit. Het is een beetje regenachtig en winderig. De middelste dame heeft het koud. Of de pest in, kan ook. De linker stelt zich open op: ‘zeg het maar meid, ik wil je wel helpen’. De uiterst rechter dame heeft geen zin om alle problemen aan te horen. Ze neemt afstand en zet haar hakken in het zand. Of toch niet? Op de onderste foto heeft ook zij zich bijgedraaid. Het komt wel goed met de middelste, denk ik.

dames2

Ascoli Piceno

DSC_0043-001

DSC_0026_bewerkt-1

Alweer een plein? Ja. Alweer een plein. De Italianen grossieren in fraaie pleinen. Hier zijn we in Ascoli Piceno waar opvallend veel jonge militairen gestoken in splinternieuwe uniformen met ouders en vriendinnen door het stadscentrum liepen. Bij de fontein, vlak voor onze neus, zette iedereen elkaar op de foto en bekeek het resultaat. Wij maakten vanmorgen nog een korte strandwandeling bij Numana en reden tenslotte in de regen naar huis. We gaan gewoon weer aan het werk.