Strak

P1150889_bewerkt-002

Hangouderen, worden ze wel genoemd. Dat vind ik geen leuke term. Ze hangen niet, ze zitten. Nemen de politiek door, slaan elkaar een keer op de schouders en praten over eten. Althans hier in Italië is dat een geliefd gespreksonderwerp. Ik zag de mannen vrijdag op het marktplein in Cagli. Met de middelste man, die recht in de camera lijkt te kijken, heb ik een beetje medelijden. Die práát niet alleen over eten, die dóet dat ook graag en veel zo te zien. Het eerste wat hij gaat doen als hij weer thuis is, is die veel te strakke broek uittrekken. Tenminste, dat zou ik doen als ik hem was.

Feest

P1150891_bewerkt-1

Achter ons op het terras worden, naarmate het gezelschap groter wordt, steeds meer tafels aan elkaar geschoven. Op een podium voor het gemeentehuis stemt een harmonie-orkest de instrumenten, om kwart over negen begint het concert. Er spelen wat kinderen rond de fontein in het midden van het plein. Als het donker is krijgen ze een ijsje bij de gelateria. Bij de aaneen geschoven tafels komt na de prosecco en de pizzapunt nu de dolce op tafel met één kaarsje erin voor een jarig meisje. Het is vrijdagavond in Cagli, een kleine plaats in Le Marche, op een half uur rijden van Gubbio.

Wachttijd

P1150795_bewerkt-002

Wachtend op het laatste slingertje van de wasmachine, kruip ik achter laptop en ruim wat foto’s op. Min of meer per ongeluk beland ik in een bewerkingsprogramma en ga stoeien met een wilde peen. Met dit als resultaat. Wel geinig voor een keer, vind ik.  De was is klaar en moet naar buiten. Ik ook.

De smaak van Italië

P1150863

Zondoorstoofde tomaten, mozzarella, wat olijfolie en aceto di balsamico. Dat laatste is dikke stroperige azijn. Daaroverheen een flinke hoeveelheid verse basilicum. Je proeft Italië, je ruikt Italië. Dit simpele gerecht is door de kwaliteit van de tomaten, uit eigen moestuin uiteraard, buiten Italië bijna niet na te maken. Of in elk geval niet te overtreffen. Wij eten het gemiddeld een maal per week als lunchgerecht met een paar flinke sneden brood. Het verveelt ons nooit, sterker nog we kunnen het niet laten om keer op keer te roepen dat voor ons dit gerecht, Caprese genaamd, de ultieme smaak van Italië is. Dat de kleurencombinatie ook die van de Italiaanse vlag is, is toeval wat ons betreft.

Gedeelde vreugd

P1150858_bewerkt-1

De ochtendkoffie, die we ergens tussen acht en half negen drinken, wordt niet meer in het zonnetje genuttigd want dan is het al veel te warm. En dus zit ik hier vanaf een bank in de schaduw van ons uitzicht te genieten, kopje koffie binnen handbereik en de camera in de aanslag. Gisteravond zaten we met gasten aan tafel om daarna nog lang na te praten onder een perfecte sterrenhemel. Het toeristenseizoen van Caldese is gestart en wat is het toch heerlijk om deze plek te kunnen delen met anderen.

Kwestie van geduld

P1150853_bewerkt-1

Het lelijke hek dat verplicht om de gastank staat, heeft weer een nieuwe functie. Nadat het was verklaard tot papaverreservaat houdt het nu de zonnebloemen overeind. Dagelijks staan we te kijken naar het snelle groeien van deze lieverds. Gisteren zag ik het eerste geel en maakte ik een foto van een half ontloken bloem. Vandaag is ie helemaal open. DSC_0013_bewerkt-1Misschien moet ik wachten met plaatsen van een foto tot het hele rijtje kleurt, maar deze Jantje Ongeduld kan het weer eens niet laten. In Leidschendam zegt één van mijn ouders nu: ‘dat ongeduld heeft ze van mij’. En het is niet mijn moeder die dat zegt.

Discussie

DSC_0018_bewerkt-003

Gisteren had ik hem al in de smiezen. Maar toen zag zijn web er zo rommelig uit dat ik hardop riep: ‘dat kan beter, jongen’. Waarbij ik er maar vanuit ga dat een spin in een web een man is. Een jager dus. Hoewel zo’n web natuurlijk wel een staaltje van nijver vrouwelijk breiwerk lijkt te zijn. Daarmee ben ik op een doordeweekse maandag zomaar in de rolbevestigende discussie beland en dat hoeft nou eigenlijk ook weer niet. Hoe dan ook het web is gerepareerd en mooi genoeg om vandaag te laten zien. Goed gedaan, m/v spin!

Boven water

P1150848_bewerkt-1

Aan het eten kan het niet liggen en aan de ambiance evenmin. Toch waren we vandaag de enigen die de zondagmiddagpranzo bij Fabiani gebruikten. Natuurlijk het is vakantietijd en zitten veel Italianen aan de kust. Maar het is toch vooral een gevolg van de crisis dat veel restaurants moeite hebben het hoofd boven water te houden. Nou ja, we blijven ons uiterste best doen de economie te stimuleren en als dat kan met een heerlijke maaltijd dan offeren wij ons wel op. In het belang van het land.

Klop klop

P1150771_bewerkt-1

Op weg van de ene vakantielocatie naar de andere, passeerde een ons bekende familie Gubbio. ‘Kom dan ook even koffie drinken’, opperde A3 gisteren toen hij er van hoorde. En zo gebeurde het dat een stel jonge ouders met vier kinderen bij ons in de tuin zat. Kinderen met een ijsje, wij aan de koffie met taart. Leuke mensen, leuke kinderen. Natuurlijk maakte ik wat foto’s. Maar vergat te vragen of ze bezwaar hebben tegen plaatsing op het blog. De oudste van het stel, en enige jongen, heet Ramses. Laat ik nou vorige week een foto hebben gemaakt die aardig past bij deze naam. Daarmee symboliseert deze klopper toch treffend een spontaan bezoekje aan onze berg.

Vlinder- en spinnenleed

P1150808_bewerkt-1Jaren geleden zag ik Ivo de Wijs optreden. Hij hield een monoloog van enkele minuten louter en alleen in eenlettergrepige woorden. Het duurde lang voor het publiek het door had. Maar hij is dan ook een taalvirtuoos. Willem Wilmink, Drs P. en Annie M.G. Schmidt horen wat mij betreft in hetzelfde rijtje. Zowel op Facebook als op mijn blog kreeg ik gisteren leuke reacties op mijn Taal en Spel. Dank daarvoor en dan nu weer over tot de orde van de dag. Dat bleek het redden van een vlinder uit een spinnenweb te zijn.