Vriendin

P1140523_bewerkt-1

Dinsdag, dus weer een marktverhaal. Een ‘bekende’ aldaar is deze mevrouw. Ze verkoopt haar moestuinopbrengst én gehaakte spulletjes. Ik maakte in november twee foto’s van haar. Vorige week lieten we die printen om ze vandaag te overhandigen. Ik kreeg een spontane bacio van haar.  Aan het verven van heur haar is ze even niet meer toekomen of ze gaat – door mij geinspireerd – voor haar natuurlijke kleur, dat kan ook. Hieronder de foto die ik haar overhandigde, ze staat hem op de bovenste foto met plezier te bekijken

P1130222

Contro la crisi

_DSC0021

Bij de Coöp, de grote supermarkt waar we de meeste van onze dagelijkse boodschappen doen, is een opvallende actie aan de gang. Besteed je meer dan tien euro, dan krijg je een pond pasta gratis. Elke dag tot aan het eind van dit jaar. Vertaald naar Nederlandse begrippen zou Albert Heijn iedere klant gratis brood meegeven. Je moet wel bonuskaarthouder zijn. Klantenbinding en crisisbestrijding in één. Wij hebben twee keer een pak aangenomen, in het vervolg geven we de pasta wat ons betreft aan de Afrikanen op het parkeerterrein voor de winkel.

Stapje verder

P1140544_bewerkt-1

Het hoogteverschil tussen de stad en ons huis op de berg is zo’n flinke driehonderd meter. Dat zie je meteen aan de natuur. Onze blauwe regen staat op springen. Beneden is alles al een stapje verder. Mooi gedaan trouwens, de vormen van ramen en deur die terugkomen in het hek. Ik drukte mijn neus er tegenaan en snoof de zoete geur van de bloemenpracht op. We nemen gewoon een voorproefje op wat ons nog te wachten staat. Dubbel genieten. Zeker nu ook vandaag de zon zich weer laat zien na een regenachtige dag gisteren. Bloeibevorderende regen, zo houden we onszelf dan voor.   

Gioacchino Rossini

P1140526_bewerkt-1

Pesaro, daar waren we gisteren dus. Bij het theater, dat vernoemd is naar de beroemdste inwoner ooit, tuimelden net 280 schoolkinderen naar buiten. We bezochten ook het  geboortehuis van Rossini. Op prenten en gravures na, is dat helemaal kaal. Wel kwam er uit de luidsprekers operamuziek, zijn beroemdste werk de Barbier van Sevilla. Tot zover het culturele deel van ons dagtochtje.  Daarna werd het toch meer dit werk.

P1140541_bewerkt-1

Op pad

P1140522_bewerkt-1

Dit is het beeld in de vroege ochtend. De dag begint aarzelend, de zon heeft nog geen kracht. We zijn vrijwel onderaan onze berg en langzaam naar beneden rijdend ontvouwt zich het ene mooie uitzicht na het andere. Precies een maand zijn we al weer in Caldese en er is hard gewerkt. Om méér dan alleen onze berg te zien, nemen we vandaag vrij en bezoeken Pésaro, de geboortestad van Rossini. We doen dus cultureel vandaag. Of niet. Misschien blijft het bij wat oppervlakkig kustvertier. We zullen wel zien. Wordt vervolgd.

Nooit vergeten

P1140516_bewerkt-1

Zie ik een magnolia, dan denk ik aan mijn ouders. Niet omdat ze er zelf ooit een hebben gehad, maar wel omdat ze er altijd van genoten als ie in het vroege voorjaar op een pleintje in de buurt in bloei stond. ‘Hoe heet dat ding ook al weer?’ zeiden ze dan tegen elkaar. Tot mijn vader een ezelsbruggetje verzon. ‘MAG NOOIT meer vergeten’. En dat hielp. Ik denk overigens niet alléén bij het zien van een bloeiende magnolia aan mijn ouders.

Ritselen

_DSC0009

Wat heerlijk toch dat we seizoenen hebben. En dat ze doen wat ze moeten doen, namelijk af en toe wisselen. Met enige trots laat ik onze bloeiende kersenboom zien. Wij snoeien, ploegen, planten en wieden. We nemen de tijd naar de vogels te luisteren. De hagedissen zijn opgewarmd en rennen elkaar achterna. Het ritselt overal. We hebben de koekoek al gehoord en kijken uit naar de eerste zwaluw. Heb ik voldoende duidelijk gemaakt dat we genieten van de lente?