Schoon

P1130866_bewerkt-1

Naar buiten! Dat was toch wel mijn ultieme doel bij deze hogere temperaturen en zonneschijn. Vanwege mijn wat wankele lopen, was de sneeuw van de laatste tijd niet erg aantrekkelijk voor me. En ook vandaag waren hier en daar wat stoepjes glad maar daar was prima omheen te laveren. Het ijs is papperig, overal hoorde ik gedrup vanuit dakgoten en bomen. Sneeuw is natuurlijk fantastisch en zo horend bij de winter dat ik het ook niet had willen missen. Maar ik ken genoeg mensen die net als ik weer blij zijn met schone straten.

3 gedachten over “Schoon

  1. …..wis en waarachtig is dit historische perspectief van het schilderij dat Delft is, het door liefhebbers meest gefotografeerde hoekje. Je kan er met die warme weemoed, die in het Frans (ik woon als geboren en getogen Delftenaar al vele jaren in Frankrijk) zo fraai wordt verwoord met ‘la nostalgie n’est plus que ça était’/’de nostalgie is niet wat het geweest is’, naar staren, maar eigenlijk voel je er, daar genietend staand, ook het tegendeel bewezen: ‘nostalgie?…..nee, dit is nieuw!’ Het is zo’n pittoresk plaatje waarin je lééft, op dát moment….en het blijft boeien!
    Daar even verderop, wandelend over dat petieterige sierlijke bruggetje, daar lijkt het zogeheten ‘beiaardiershuisje’ schuchter te schuilen onder de brede broekspijpen, die log-brede opengewerkte steunberen tegen dat imposante vadertje ‘Nieuwe Kerk’.
    Dat kokette kabouter-achtige pandje zou een prima bestemming kunnen hebben gehad als pannekoeken-huisje, het was echter onduidelijk-lang een bouwvallig optrekje totdat na de oorlog Delfts’ culturele vereniging ‘Kunst-a/h/-Volk’ het liet restaureren, het als zodanig gerenoveerd aan de gemeente teruggaf, die het tientallen jaren als beiaardiersschool liet bestemmen: vandaar het ‘beiaardiershuisje’.
    Dit dus over het ‘leren klokken-luiden’, nu dan nog wat over ‘de klepel’: die na de oorlog zo snel groeiende culturele vereniging ‘Kunst-a/h-Volk’.
    Het zo verschraalde na-oorlogse culturele aanbod, tezamen met het weinige daaraan te besteden geld vanwege de ‘Opbouw’ en de bestedingsbeperking alom, gaf wind in de zeilen van die vereniging, die door bundeling van krachten een alsmaar bloeiender ledental wist te interesseren, waardoor met aantrekkelijke abonnements-prijzen steeds talrijkere theaterbezoekers de stadsschouwburg ‘De Doelen’ (950 stoelen) wisten te vinden. Nationale en Internationale toneelgezelschappen, grote revue’s als ‘Snip&Snap’, balletvoorstellingen-van-heel-ver-weg, gereputeerde concertgezelschappen, het kreeg volle zalen.
    Eind zestiger jaren brandde de schouwburg af met als gevolg dat de nieuwe zaal een landelijke ‘A’-status kreeg voor in Nederland unieke ‘up-to-date’-theatertechniek, wat weer met zich meebracht dat gedurende de zomermaanden producties van De Nationale Opera, of vooruitstrevende musical’s als ‘De Stunt’ of ‘Heerlijk duurt het langst’ als ínstudeer-theater de Delftse ‘Stads Doelen’ kozen.
    De Jasperina de Jong’s en Conny Stuart’s van de Nederlandse theater-finefleur kenden dit stukje gracht, de Verwersdijk, even voorbij het ‘beiaardiershuisje’, op hun duimpje…
    Daarom is dit tekstje, onder ‘Schoon’, bij die fraaie foto van Emie, tóch van toepassing: je kan bij het bruggetje een gebogen Molière zien halthouden (er bestond in de 19e eeuw zelfs een Delft’s ‘toneelgezelschap Molière’) maar ook de jongens van ‘Doe Maar’….een schoon pespectief blijft het!
    Ben van Bommel

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.