Doelentuin

P1130723_bewerkt-1

Een grote zwiep door het huis, vandaag. Weekendboodschappen in huis halen en alvast het een en ander voorbereiden voor een gezellige pranzo zondagmiddag. Kom ik nog op terug. Zowel vanavond als morgenavond gaan we naar oud collega’s van mij waarmee ik in de loop der jaren bevriend ben geraakt. Dat betekent voor een jaar verhalen inhalen, ik heb er zin in. Komt goed uit ook dat het een beetje grauwe dag is, kan ik mooi een bijna zwart-wit foto plaatsen.  Grafisch effect op een hek in de Doelentuin. Dat jullie niet denken dat ik een vloerrooster verticaal heb gezet.

2 gedachten over “Doelentuin

  1. …er heeft in mijn jeugd (vijftiger- en zestiger jaren) op het Doelenplein een bunker-achtig gebouwtje gestaan waarvan ik nooit te weten ben gekomen waar dat voor diende (transformator-huis?) en ook voor de rest was het een lelijk, dom-betegeld plein, zielloos en in schril contrast met die vriendelijke Verwersdijk-gracht met die lage kaden, die er voor langs stroomde.
    Natuurlijk waren daar eeuwen her schuttersgarnizoenen gehuisvest: ‘de doelen’, als woord ongetwijfeld ‘hangend’ aan ‘schietschijven’, of zoiets wellicht?
    Met aan het ‘Delft’s andere, oost zijde toen ook al het (binnenkort als legermuseum te sluiten) zo a-typische, forse ‘Armamentarium’, of op de Markt 29, met de daar ooit lang gevestigde Schutters-Hoofdmacht, in dat opvallende pand met zijn voorportaal. We zullen maar zeggen: “goed dat er -ook toen- politie was”.
    Aan de andere kant van het Doelenplein, met het toenmalige Stads-Doelen-complex ertussen, waar nu stijlvolle, van gevelglas voorziene appartementen-bouw en het hedendaagse filmhuis voor in de plaats is gekomen, lag er de door het openbare publiek niet te betreden, ommuurde, nogal verwilderde, bos-achtige grote Doelentuin, waarbinnen een voor het Delftse publiek nogal onbekend gebleven Kegelbaan grensde, ook behorend tot hetzelfde complex, evenals de Grote en Kleine Foyer, met statige ‘roede-verdeling’ ramen en idem vele bovenmaatse deuren, een beetje ‘stadspaleis-achtig’ als allure, die direkt op de Doelentuin openden. Evenals de grote keukens.
    Allemaal begin 20-ste eeuw gebouwd en/of gerenoveerd met o.m. financiële deelname van het ‘Delftsch Studenten Corps’ die tot die tijd voor hun altijd legendarische feesten en ontmoetingen een grote tent moesten neerzetten, die heren ook toen al vast niet waardig, vermoed ik.
    Zeer regelmatig dineerden er honderden gasten aan eindeloos-lange, smetteloos-wit-gedekte tafels waarop grote, zilveren kandelaars en sierlijk servies het ‘paleis’-gehalte versterkte. Ik moet in dit verband denken aan de keren dat ik soms aangenaam verrast, in Siena of andere Toscaans-Umbrische oude stadjes en ook wel bij ons in de dorpen van Zuid-Frankrijk (waar ik woon) zulke langgestrekte tafels in de openlucht tegenkwam vol geanimeerde, goddelijk-genietende gasten: wat een ambiance!!, óók dus tientallen jaren in die Delftse Foyers aan de Doelentuin.
    Als de koks-brigade dan hapjes over had ‘smokkelde’ ik (als directeurs-zoontje) een en ander naar het grasveld om onder zo’n majesteitelijk-oude ‘Doelen’-plataan mijn eigen ‘Pranzo’ te houden. Ik verklap hierbij dat de kalfskroketten en bovenal de chipolata-pudding met roze maresquin-saus (uit eigen Doelen-keuken) nooit meer in Nederland geëvenaard kunnen zijn, met dank aan onze chef-kok Van Rensen, moge de Heer zijn ziel Genadig zijn!
    Maar mijn allerzoetste herinnering aan wat zich aan de binnengrenzen van de Doelentuin, in die royale Foyers, afspeelde dat waren de jaarlijkse eind-examens van de Dansschool van Minneboo en vooral dan die drie dagen nabij de Kerst van het landelijk vermaarde Dans-Instituut Wesseling (‘Mijnheer’ had zelf Nationale en Internationale hoofdprijzen verworven op vele concoursen), dat toen vlakbij het Delftse NS-Station eigen zalen bezat, waardoor het op sommige doordeweekse avonden daar op het Stations-plein voller was met wufte en deftig-geklede Wesseling-leerlingen dan met haastige reizigers in hun dagelijkse kloffie. Enkele reis Roelofsarendsveen of Rio……..
    Onder de all-round muzikale klanken van het dansorkest ‘The Black-Birds’ en bij de dampend-stomende Latijns-Amerikaanse varianten voorál (de condens liep aan de tuinzijde dan als zweet langs de hoge ramen en deuren), zou je je zelfs een Delftse Toulouse-Lautrec kunnen voorstellen als schilder van deze ‘poster’-achtige, uitbundig-kleurrijke dans-wereld in deze Delftse ‘Moulin-Rouge’-versie, die Foyers, waarbij de foto hierboven van Emie dan wel weer dramatisch-koud en streng-ritmisch-koel contrasteert als je déze Doelentuin-lezing er bij beleefd!
    Ben van Bommel

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.